Της Κορέας (Ημέρα 7η)

Ε.ΞΕ.ΣΙ.Τ.
(Εφιαλτική Ξενάγηση Σινικού Τείχους)

Οι παλινωδίες συνεχίζονται! Δε μας έφταναν όλα τ' άλλα, έπρεπε να ξεναγηθούμε και στο Σινικό Τείχος!

Περίληψη Προηγουμένου: Η πρωτεύουσα της μεγαλύτερης χώρας του κόσμου δε με ενθουσίασε τόσο όσο περίμενα. Περισσότερο με προβλημάτισε το χάος που επικρατεί εκεί. Λένε όμως πως είναι ατόπημα να βρεθείς εκεί και να μη δεις το Σινικό Τείχος. Για να δούμε αν αυτό έχει βάση ή αποτελεί μύθο...

Το παρτσακλό και ο ταξιτζής ήταν συνεπέστατοι στο ραντεβού τους. Στις εννιά ακριβώς μας περίμεναν στην είσοδο του ξενοδοχείου. Μπήκαμε μέσα στο αυτοκίνητο και ξεινήσαμε, με κατεύθυνση προς τα βόρεια. Προορισμός μας ήταν το Μπανταλίνγκ, το κοντινότερο σημείο του Σινικού Τείχους από το Πεκίνο. Την όλη διαδρομή είναι πολύ δύσκολο να την αντέξεις, πόσο μάλλον όταν έχεις και τη μικρή με την τσιριδοφωνή της να σου λέει αυτά που είχες διαβάσει το προηγούμενο βράδυ στον ταξιδιωτικό οδηγό. Να σου πω την αλήθεια, όσο ενδιαφέροντα και να ήταν αυτά που σου έλεγε, όσο καλοπροαίρετος και να ήσουν, η μικρή δεν είχε την πολυπόθητη μεταδοτικότητα, γιατί πολύ απλά είχε αποστηθήσει έναν ταξιδιωτικό οδηγό, προφανώς χωρίς να καταλαβαίνει τι λέει.

Ασφαλώς και μας είχε προβληματίσει το γεγονός ότι το Μπανταλίνγκ ήταν πολύ τουριστικό και ως εκ τούτου υποψιαζόμασταν ότι θα γινόταν της Πόπης. Φτάνοντας εκεί, επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μας. Ένας χαμός: δεδάδες δεκάδων λεωφορεία και αμέτρητα γκρουπ. Κι όταν αναφερόμαστε σε γκρουπ, μην πάει το μυαλό σου στους δυτικούς. Το 90% των επισκεπτών ήταν Κινέζοι. Λογικό άλλωστε, αφού σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, ο ένας στους πέντε είναι Κινέζος.

Ανεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε πάνω στο Τείχος. Το έργο είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό και το μεγαλείο του είναι αναμφισβήτητο. Το γιατί και πώς, όμως, φτιάχτηκε ένα τέτοιο έργο αποτελεί προφανώς μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της Κίνας. Περπατήσαμε για περίπου μισό χιλιόμετρο πάνω στο τείχος, οι ζητιάνοι έθεσαν σε δοκιμασία την εγκράτειά μου και το γεγονός ότι κατάφερα και επέστρεψα πίσω αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν είμαι αγοραφοβικός. Βρήκαμε το χαμένο και ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο για την επόμενη αττραξιόν: τους Τάφους των Μινγκ

Όσο κι αν ακούγεται παρανοϊκό, ομολογώ ότι απολαύσαμε την επίσκεψή μας στους Τάφους των Μίνγκ. Είχαμε μία απέραντη έκταση σχεδόν αποκλειστικά δική μας, μια και οι Κινέζοι δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν εκεί, επειδή το θεωρούν γρουσουζιά. Όπως και να 'χε το πράγμα, περάσαμε υπέροχα!

Συμπερασματικά, προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε τους Τάφους των Μινγκ. Βάλτε τα πιο άνετα παπούτσια σας και περπατήστε την Ιερά Οδό, παρατηρώντας τα αγάλματα των ζώων και των φυλάκων του αυτοκράτορα. Αν σας προτείνουν Σινικό Τείχος, ζητήστε επίσκεψη σε κάποιο άλλο σημείο εκτός από το Μπανταλίνγκ. Το πιο πιθανό είναι να σας πουν ότι δε γίνεται. Αν πάτε τελικά στο Μπανταλίνγκ, μην αφήσετε την πολυκοσμία να σας πτοήσει. Καλή παρέα να υπάρχει και διάθεση, κι όλα γίνονται!

Το ταξίδι στη Βόρεια Κορέα και την Κίνα θα τελείωνε κάπου εδώ. Είχαμε όμως κανονίσει να συμπεριλάβουμε άλλες δυο χώρες στο ταξίδι μας, αυτή τη φορά στην Ευρώπη!

Αναζητώντας τη Χάιντι στις Άλπεις...

Ένα ταξίδι στα μέσα του χειμώνα στις Άλπεις δεν είναι άσχημη ιδέα. Η προσφορά γνωστής αεροπορικής εταιρείας, μας έστειλε στο Μιλάνο, κάνοντάς μας φτωχώτερους κατά €74. Από εκεί μπήκαμε σ' ένα ωραιότατο Opel Astra και πήραμε τους δρόμους...

Πρώτη μας στάση η Αόστα, πρωτεύουσα της ομώνυμης αυτόνομης περιοχής. Με εξαίρεση την υπέροχη μεσαιωνική πόλη, η Αόστα είναι μία τυπική ιταλική επαρχιακή πόλη. Αν ποτέ αποφασίσετε να πάτε, μην το διανοηθείτε να μείνετε εκτός της παλιάς πόλης.

Συνεχίσαμε προς Courmayeur και ακολούθως μπήκαμε στο θρυλικό τούννελ του Λευκού Όρους, που μας έβγαλε στη Γαλλία. Από κει και πέρα, η Γενεύη απέχει περίπου 75 χιλιόμετρα.

Η αλήθεια είναι πως η Γενεύη δε με ενθουσίασε και τόσο όσο περίμενα. Με εξαίρεση τον παλιό τομέα της, σαν πόλη στερείται κάποιου ιδιαίτερου χαρακτήρα. Κλασσικό αξιοθέατο βέβαια, ο ύψους 140 μέτρων πίδακας. Αν αυτό εσείς το θεωρείτε κάτι το σούπερ και το μοναδικό, εγώ το θεωρώ σπατάλη ενέργειας.

Αντιθέτως, βρήκα τα παραλίμνια χωριά της Λεμάν, σαφως πιο όμορφα...

Και σε αυτό το ταξίδι δεν παραλείψαμε βέβαια να γίνουμε "νούμερα". Αφορμή δόθηκε το "Carnaval de Raizes", το βραζιλιάνικο πάρτυ που έλαβε χώρα στο night club Palladium. Κι αν νομίζεις ότι μετά από 6 caipirinhas και 2 μπύρες, μπόρεσα να παραμείνω νηφάλιος και σοβαρός, ε τότε είσαι πολύ γελασμένος...

Αυτά τα φοβερά συνέβησαν το προηγούμενο σαββατοκύριακο...

Α ναι, να μην ξεχάσω: από αύριο αρχίζουμε μαθήματα πορτογαλικών...

7 + 1 Στιγμές...

Κατόπιν προσκλήσεως του Δασκάλου μου, είμαι σε (ευχάριστη να το πω;) θέση να σας παραθέσω τις 7+1 στιγμές που με σημάδεψαν το 2007:

1. ΧΑΛΛΟΥΜΙ

Η επιστροφή μου για ένα σαββατοκύριακο στην Κύπρο, το Μάρτιο, έξι χρόνια μετά την αποφοίτησή μου. Φαγητό στο Ζανέττο, χαμάμ στο αναστηλωμένο και βραβευμένο Ömeriye Hamam, ατελείωτα χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο. Highlight: Η συνάντησή μου με μία πρώην συμφοιτήτρια που μου άρεσε και η είδηση πως η σχέση της με πάρα πολύ εύπορο ακροδεξιό ιδιοκτήτη κτηνοτροφικής μονάδος του νησιού οδεύει στο ποθούμενο.

Δε θα ξεχάσω το δούλεμα που έφαγα από τους δύο φίλους μου: "Μα πού πας με το Terios όταν ο γαμπρός έχει Mercedes ML, οέεεο; Ασε ρε, δε ήτανε για σένα αυτή."

Ίσως να είχαν και δίκιο...

2. ΧΑΛΛΟΥΜΙ ΚΑΙ ΣΤΟ FACEBOOK
Η στιγμή που αντίκρυσα στο Facebook τις φωτογραφίες του γάμου μίας γνωστής μου, η οποία με θυμήθηκε κι αυτή μετά από έξι χρόνια. Συμπέρασμα: σε αυτόν τον κόσμο όλες μπορούν να τυλίξουν κάποιον και όλοι μπορούν να παντρευτούν, ακόμα και οι σωσίες της Ρούλας Βροχοπούλου με νοημοσύνη επιπέδου σήριαλ τύπου "Ρετιρέ".

3. IT´S ALWAYS HARDER TO LAUGH THAN TO CRY

Η απώλεια ενός συγγενικού μου προσώπου, που μ' έκανε να συνειδητοποιήσω πως ζούμε μόνο μια ζωή και μάλιστα σύντομη.

4. ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ

Τα τέσσερα κουτάβια που κάποιος πέταξε Δεκέμβρη μήνα σε ένα κάδο κοντά στο σπίτι μου. Αυτή τη στιγμή, η οικογένεια έχει τέσσερα νέα μέλη. Ψάχνουμε να τους βρούμε ένα σπίτι, αλλά τα βλέπω να μας μένουν κι αυτά στο ράφι... Υπομονή...

5. ΤΡΕΞΕ ΛΟΛΑ, ΤΡΕΞΕ

Η συνειδητοποίηση πως τελικά ένα σαββατοκύριακο στο Βερολίνο κοστίζει λιγότερο απ' όσο ένα αντίστοιχο στην Ύδρα ή τη Μύκονο. Συν τοις άλλοις, έχεις πολυ περισσότερα πράγματα να δεις και κάνεις, άρα λιγότερους λόγους να βαριέσαι και περισσότερους λόγους να ξαναεπιστρέψεις. Δεν είναι τυχαίο πως επιδιώκω ένα stopover εκεί πριν από την επιστροφή μου στην Αθήνα, στο τέλος κάθε ταξιδιού μου: νεπαλέζικα και θιβετιανά εστιατόρια, ευγενικοί και φιλικοί Γερμανοί, καθαρά και περιποιημένα πάρκα, συγκοινωνίες που εκμηδενίζουν το ενδεχόμενο να χρειαστείς ταξί, κοσμοπολιτισμός, ιστορία, cult ξενοδοχεία και hot saunaclubs...

6. ΡΟΜΙΛΝΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!

Η στιγμή που πελάτισσα, διαμαρτυρήθηκε ότι δεν της είχα πει ότι τα flying dolphins είναι ταχύπλοα πλοία, με αποτέλεσμα να ζαλιστεί η κοπέλα του γιού της και να τους χαλάσει το σαββατοκύριακο. Η ιστορία έχει και συνέχεια, δεδομένου ότι η μέλλουσα πεθερά διεκδίκησε επιστροφή των χρημάτων της. Μετά από αυτό, είναι λογικό να απαντήσεις: αν το flying dolphin δεν ήταν ταχύπλοο, τότε θα το έλεγαν Ρομίλντα. Άμα με μιάμιση ώρα στο ιπτάμενο, σου χαλάει το σαββατοκύριακο, τότε κάτσε σπίτι σου και κάνε σταυροβελονιά. Και εσύ κινδυνεύεις λιγότερο, και οι υπόλοιποι απαλλάσσονται από το μαρτύριο να σε γνωρίσουν.

7. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ KANGERLUSSUAQ!

Το Kangerlussuaq είναι ένα από τα πιο απόκοσμα μέρη που πήγα ποτέ μου. Γι' αυτό και το διάλεξα για όνομα του blog.

Σαν Νο. 7 λοιπόν: Οι στιγμές που το ένδοξο τούτο μπλογκ γνωρίζει στιγμές δόξας, όταν δέχεται καταιγισμό απαντήσεων στις αναρτήσεις μου. Ως "καταιγισμός" νοείται το φαινόμενο κατά το οποίο ο αριθμός των απαντήσεων, ξεπερνά το ψυχολογικό όριο της μίας απάντησης ανά ανάρτηση. Ας είναι καλά ο Yo!Reekas με το φιλότιμο που επιδεικνύει και οι υπόλοιποι φίλοι που γράφουν και με ανέχονται... Δε θα ξεχάσω βέβαια και τη στιγμή που κάποιες παράγραφοι του παρόντος μπλογκ δημοσιεύτηκαν, εν αγνοία μου και χωρίς να ερωτηθώ, σε γνωστό ταξιδιωτικό περιοδικό. (Plagiarism το λένε αυτό οι αγγλο-σάξωνες;) :-S

+1. Για μένα - Benim için - For Me - För mig

Κάθε στιγμή που μου κόβω ένα αεροπορικό εισιτήριο που προορίζεται ΓΙΑ ΜΕΝΑ και όχι για τους πέλατες μου και κάθε φορά που αγοράζω ένα Lonely Planet ή ένα βιβλίο από τα Colloquial Series της Routledge. Ήδη κρατώ στα χέρια μου τα εισιτήρια για τα ταξίδια των επόμενων μηνών. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δε μου τα τρώνε, δεν ξενυχτάω, δουλεύω σαν το μαλάκα, κάνω καθημερινά 60 χλμ. με το αυτοκίνητο από το σπίτι στη δουλειά και πίσω... νομίζω πως τα δικαιούμαι... Τι δουλειά έχει το Colloquial Mongolian στη βιβλιοθήκη μου; Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ κάθε φορά που το διαβάζω και συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ πλέον να μάθω άλλη γλώσσα... Μεγαλώνω και πρέπει να προλάβω...