Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Trash Me. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Trash Me. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

Ζήσε το μύθο σου στο γκουλάγκ (μέρος Α)…

Το παρακάτω μπιζουδάκι εποχής Μπρέζνιεφ το ξετρύπωσε φίλος που έχει κόλλημα με τα σοβιετικά αεροπλάνα. Το θέμα έχει –περίπου- ως εξής:

Ο σοβιετικός καλλιτέχνης Kola Beldy, από το εξωτικό σοβιέτ της Γιακουτίας, ντυμένος με progressive-ρουστίκ αμφίεση, αφού έριξε μία πρόχειρη αλεπού (δεν υπήρχε PETA τότε), πήρε μία βαλίτσα από εκείνες που έχουμε μονίμως καταχωνιασμένες –αλλά ποτέ δεν το ομολογούμε- στη ντουλάπα, για να βάζουμε τα χειμωνιάτικα το καλοκαίρι και ξεκίνησε για το αεροδρόμιο.

 

Από τη αλεγκρία του που θα έμπαινε στο υπερσύγχρονο απάυγασμα της σοβιετικής αεροδιαστημικής, Tupolev 134, της Αεροφλότ, είπε να ρίξει και ένα μπριόζικο άσμα-ύμνο προς το σιδερένιο πτηνό και την υπερεταιρεία (οποιοσδήποτε άλλος θα έκανε το σταυρό του, αλλά πού θεός τότε;). Το τραγούδι ονομάζεται “Увезу тебя я в тундру” και μεταφράζεται περίπου ως “Θα σε πάρω εγώ μαζί μου στην τούνδρα”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν σε δεύτερη ανάγνωση το τραγούδι συνιστά απειλή και ο όρος “τούνδρα” υποννοεί κάτι περισσότερο από εκτάσεις με βρύα, χαμηλή βλάστηση, ταράνδους και σκηνές γηγενών. Η τούνδρα υπήρξε ανέκαθεν τόπος εξορίας, γκουλάγκ και πυρηνικών δοκιμών.

Η ψυχεδέλεια της χορογραφίας περιορίζεται σε εκτάσεις του δεξιού χεριού με ταμπεραμέντο Φλωρινιώτη, πράγμα που –από σημειολογικής απόψεως- με βάζει σε υποψίες ότι ο σύντροφος είχε κάνει δεξιά οπορτουνιστική στροφή, και ενδεχομένως να επιβεβαιώνει το ότι προορισμός μάλλον ήταν κάποιο γκουλάγκ. Γύρω στο 1:05 μπαίνει ανεξήγητα εμβόλιμο πλάνο με υπερήλικα πιανίστα-σωσία του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, στο 1:56 η αλεπού μπαίνει στο στόμα του συντρόφου, ενώ στο 2:10 λύνεται και η τελευταία ενδυματολογική απορία του θεατή, ως προς το πατούμενο.

Το Tupolev 134 υπήρξε ένα από τα κορυφαία επιβατικά αεροπλάνα σοβιετικής κατασκευής. Κατασκευάστηκαν περίπου 850 αεροσκάφη, ενώ ήταν ο πρώτος σοβιετικός τύπος, που πήρε πιστοποίηση από τον ICAO για εκτέλεση διεθνών πτήσεων. Το Tupolev 134 είχε δύο κινητήρες Soloviev D-30 και θεωρείται σαν ένα από τα πλέον θορυβώδη επιβατικά αεροσκάφη παγκοσμίως, γι’ αυτό και οι πτήσεις του στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπονται υπό προϋποθέσεις.

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010

Ζει ο βασιλιάς McAlexandro’s;


mcdonia Το blog βρέθηκε πρόσφατα σε μυστική αποστολή στην εξωτική εξοχή της Λευκωσίας, προς αναζήτηση νέων εμπειριών και διεύρυνση οριζόντων. Βέβαια οι βιαστές του καλού γούστου καραδοκούν παντού και όπως συμβαίνει με κάθε βιασμό, έτσι και στην περίπτωσή μας, αν δεν μπορείς να αντισταθείς, χαλαρώνεις και τον απολαμβάνεις, συνοδεία ενός cheeseburger…

100_2989
Το μνημείο-ωδή προς το μέγα στρατηλάτη, δεσπόζει σε περίοπτη θέση επί της οδού Γιάννου Κρανιδιώτη στα όμορφα Λατσιά της Λευκωσίας. Ο άγνωστος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε την προτομή του μεγάλου στρατηλάτη-εκπολιτιστή των αγρίων της Ασίας, επάνω σε γύψο. Άγνωστο γιατί, ο Αλέξανδρος ο Μέγας από το λαιμό και κάτω μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε τσιμέντο. Μία προσπάθεια εξήγησης ήταν ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς πριν τη βυζαντινή μετενσάρκωσή του. Το έργο πλαισιώνει μία ασπίδα με τον ήλιο της Βεργίνας επάνω σε δύο αναποδογυρισμένους κίονες ντούμπλφας (με το ιωνικό κιονόκρανο σε ρόλο βάσης της ασπίδας και το δωρικό να στηρίζει τον κίονα) και δύο επίσης αναποδογυρισμένα κιονόκρανα: ένα δωρικό και ένα ιωνικό, γύψινα κι αυτά. Φυσικά, Μεγαλέξανδρος χωρίς Ήλιο της Βεργίνας και Μακεδονική Σάρισα δεν γίνεται, οπότε, νά ‘σου και τέσσερις σάρισες σε ρόλο ιστού σημαίας: μία για τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μία για τη σημαία της Κύπρου, μία για τη σημαία του Δήμου Λατσιών και μία για την πανταχού παρούσα-πάει-με-όλα Γαλανόλευκη.

Αποφασίσαμε να πλησιάσουμε το μνημείο, γνωρίζοντας ενστικτωδώς πως υπήρχε περίπτωση να το μετανοιώσουμε οικτρά, για ένα close-up.

100_2990
Η χρήση πορώδους γύψου ως υλικού για την κατασκευή του μνημείου, ήταν μία ατυχέστατη επιλογή, δεδομένης και της παρατεταμένης ανομβρίας, η βρωμιά, το χώμα και τα καυσαέρια είχαν δημιουργήσει ένα καταπληκτικό eyeliner effect τύπου Κίμωνα Κουλούρη, αλλά και ωραιώτατες ανταύγειες στην πλούσια κώμη του μακεδόνα βασιλέα.
100_2994
Ειδωμένο από τα αριστερά, το σύμπλεγμα πλαισιούται από την πινακίδα εξόδου του McDrive και το πρατήριο των “Υποδημάτων Αφροδίτη” (γιατί η ομορφιά ξεκινά από το πόδι).
100_2992
Ειδωμένο από τα δεξιά, το μνημείο εξωραΐζεται από τη διακριτική πινακίδα παρακείμενου εστιατορίου με παιδότοπο, στον οποίο μάλιστα ελάμβανε χώρα και πάρτυ γενεθλίων (ελπίζω όχι DriveThru).
Αποφασίσαμε να μπούμε ακόμα περισσότερο στο feeling και να πάρουμε μία “γεύση” από το πάρτυ κι ό,τι ήθελε προκύψει. Παραγγείλαμε τα γνωστά junk food. Παραδόξως, από τον  παιδότοπο έλειπε ο γνωστός κλόουν-σήμα κατατεθέν, αλλά τι να τον κάνεις όταν δίπλα ακριβώς έχεις τέτοια μεγαλεία με εκπαιδευτικό χαρακτήρα;

100_2995
Μην πιστεύοντας ότι υπήρχε τίποτα σουρρεαλιστικότερο από το να φάμε το McMenu μας συντροφιά με το μέγα στρατηλάτη (εκτός κι αν πηγαίναμε στην Πουγουδουμού, όπου συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα, αλλά αυτή μας έπεφτε μακριά) καθήσαμε έξω. Τα χειρότερα όμως δεν είχαν συμβεί: Από ένα χωματόδρομο ξεπρόβαλαν πέντε 13χρονοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ που φώναζαν εν χoρώ ακατάληπτα γηπεδικά συνθήματα, κρατώντας μία μεγάλη ελληνική σημαία επάνω σε κοντάρι με σταυρό. Οι νεαροί κάθισαν σε ένα από τα τραπέζια, συνεχίζοντας να εκστομίζουν τα διάφορα γηπεδικά και ρατσιστικά συνθήματα την ώρα που έτρωγαν τα cheeseburgers τους, ενώ την ίδια στιγμή, οι αλλοδαποί υπάλληλοι του εστιατορίου ετοίμαζαν τα τραπεζάκια για το επόμενο πάρτυ.

Ενώ σουρούπωνε κι αφού είχαμε φάει και την τελευταία πατάτα μας, αποφασίσαμε να αφήσουμε τα εξωτικά Λατσιά, ευχαριστώντας την τύχη μας, που είχαμε γίνει κοινωνοί του νεοκυπριακού πολιτισμού, που σέβεται την αισθητική του λιτού και του απέριττου ενώ τιμά την ιστορία της γειτονικής του χώρας. Το σύνολο φάνταζε ανυπέρβλητο από το πάρκινγκ της απέναντι πολυκατοικίας.
100_3003

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

Άνθρωπος των σπηλαίων σε Talent Show.

Σήμερα αποφάσισα να ρίξω κι άλλο το επίπεδο του μπλογκ. Το case study ονομάζεται Αβραάμ Αβραάμ, μόλις έμαθε να στέκεται στα δύο του πόδια, να οδηγεί και να αρθρώνει λέξεις τις οποίες και χρησιμοποιεί για να εξωτερικεύσει τα κόμπλεξ του.
Δικός σας!

Σάββατο 22 Μαΐου 2010

TRASH ME! (reloaded)

Σας το υποσχέθηκα και σας το παρουσιάζω:
Κατηγορία: “Ανωρθώγραφα”
100_2721
Το “ΨΑΛΥΔΙΑ” μάλλον βγαίνει από το “ΜΟΛΥΒΙΑ”

Κατηγορία: “Απαγορεύσεις”
100_2714
Το ελληνικό κείμενο έχει περισσότερα λάθη από το αγγλικό.

Κατηγορία: “Global Village”
100_2719
Τι να πρωτοθαυμάξεις εδώ; Το αντικαπνιστικό μήνυμα και μάλιστα σε ανοικτό χώρο; Την άριστη γνώση των αγγλικών (PLEASE); Την καταγραφή του ρηματικού ουσιαστικού βάσει της προφοράς στο μγιούτιφουλ Σάουθ Κάρολαϊνα; Τη χρήση γραμμάτων του νορβηγικού αλφαβήτου στο NØ; Το χαλαμάντουρο; Το απαγορευτικό για τη στάθμευση;

100_2709
Μαθήματα αγγλικών για αρχαρίους.

Κατηγορία: “Xanax”
100_2717
Δεν μπορώ να πω τίποτα…

Κατηγορία: “Γραφειοκρατία αγάπη μου”100_2715
Τσιγάρα – Ξύδια - Σκυλιά

Κατηγορία: “Πατριωτισμός του Κώλου”
100_2710
Straight turks, remember your wives’ birthdays!

Κατηγορία: “Μια ιταλίδα από τον Κοτσιάτη”
100_2708
Λαμπρό δείγμα σχέσης των κυπρίων με την ιταλική γλώσσα και πολιτισμό.

Κατηγορία: “Ανένταχτα”
100_2716
Ο Βαρνάβας δεν είναι πλέον Αποστόλου.

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010

TrashMe! (Nicosia Edition)

Σεβάσμιο κοινό μου,
Ολοκληρώνω το οδοιπορικό μου στη Λευκωσία με τα τρία καλύτερα δείγματα street art από την τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα στον κόσμο.
ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΡΙΑ:
ΘΑ ΦΑΜΕ ΠΑΚΕΤΟ!”
(Εικαστική παρέμβαση ανωνύμου με TippEx και μολύβι)
100_2612
Θέλοντας να δείξουν αλληλεγγύη στο δοκιμαζόμενο από την οικονομική κρίση ελληνικό λαό, οι κύπριοι αδελφοί μας φιλοτέχνησαν και μας αφιερώνουν το ανωτέρω έργο τέχνης, στο υπόγειο του πάρκινγκ της οδού Λήδρας (ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ και το βρίσκεις μπροστά σου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεις). Για να φτάσεις στην έξοδο από την κρίση, ακολουθείς το βέλος, αφού πρώτα έχεις προετοιμαστεί για το επώδυνο πακέτο μέτρων που θα φας κατευθυνόμενος προς εκεί…


ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ:
“OIKONOMIKH ΕΝΙΣΧΥΣΗ € ΤΡΙΑ-ΜΙΣΟ”
(σπουδή με αερογραφο επάνω σε μπετόν αρμέ)
100_2566
Θες να παρκάρεις, αλλά έχεις κλειστοφοβία; Γιατί να ενισχύσεις το δημοτικό πάρκινγκ για να σου τα φάει η Μαύρου σε σαχλαμάρες κι αριστεροκουλτουριάρικες εκδηλώσεις, όταν μπορείς κάλλιστα να στηρίξεις την ιδιωτική πρωτοβουλία. Παίρνεις την οδό Λυκούργου και αντί να κάνεις την οπορτουνιστική δεξιά στροφή (που έκανε και η Μαύρου) για το πάρκινγκ της Λήδρας, στρίβεις αριστερά. Περνάς από την China Town (πρέπει να είναι μοναδική στο είδος της, μια και βρίσκεται  εντός μεσαιωνικών οχυρώσεων) και αίφνης βρίσκεσαι σε αυτό το σεμνό, λιτό και απέριττο πάρκινγκ, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ελληνόφωνη πελατεία. Διότι αγαπητέ αναγνώστη, μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι η αναγραφή της χρέωσης γίνεται ολογράφως και όχι αριθμητικώς. Κι αν αλλάξει η ταρίφα, τι κάνουμε τότε ρε κουμπάρε; Βάφουμε τον τοίχο και φτου κι απ’ την αρχη;

Κατεβαίνουμε κάτω και ανεβαίνουμε στην κορυφή…


Αγωνία….


Αγωνία…

Νούμερο ΕΝΑ!
Κάνουμε μια αναδρομή στο μακρινό παρελθόν, δηλαδή τότε που ζούσα μόνιμα στο Χρυσοπράσινο Φύλλο…
“ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΕΊΝΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΑ” έγραφε η διαφημιστική καρτούλα του ταξί Millennium που μου είχαν δώσει τα συμπαθέστατα παιδιά που το είχαν. Κάθε φορά που κοιτούσα την καρτούλα, αναλογιζόμουν το βαθύ νόημα του κοινωνικού μηνύματος και σκεφτόμουν τι στο διάολο ήταν τα ναρκωτικά στον εικοστό αιώνα. IN μήπως; HOT μήπως; Κι αν ήταν κάτι από τα παραπάνω στον εικοστό, στο δέκατο ένατο τι ήταν; Προφανώς ΑΓΝΩΣΤΑ!

Που θέλω να καταλήξω; Οι εποχές αλλάζουν, οι εξελίξεις τρέχουν. Η διαλεκτική σχέση του παρόντος με το παρελθόν επαναπροσδιορίζει το νόημα των γεγονότων. Γιατί να τρωγόμαστε με τις πληγές του παρελθόντος και να μην ατενίζουμε μαζί το μέλλον; Γιατί να ασχολούμαστε με την παράνομη κατοχή της Κύπρου και να μην δίνουμε στο αίτημά μας μια παγκόσμια, μια οικουμενική –θα έλεγα- διάσταση. Σύντομα θα λυθεί το Κυπριακό (σε τρία τέρμινα). Το “ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ” θα είναι και αυτό ξεπερασμένο και θα πρέπει ήδη να βρούμε κάτι άλλο για να διαμαρτυρόμαστε και να φωνάζουμε. Μια καλή ιδέα βρήκα στην έξοδο του πάρκινγκ της Φανερωμένης
“THE THREAT IS OUT THERE”
100_2569

Κάπου εδώ, η Τριλογία “Ο Πόλεμος των Φρουταριών” τελειώνει και το μπλογκ παίρνει άδεια απομάκρυνσης από τη μονάδα του.

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

TRASH ME! (Νέας Εσοδείας)

ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!
Εμείς το γιορτάσαμε με “Trash Me Walking Tour” και δεν το μετανοιώσαμε!

  100_2578
Ακόμα και ο Νίτσε θα το αποκαλούσε “ΘΕΪΚΟ”!

100_2574
Όπως και πολλοί άλλοι ακόμα…


 100_2575
Κάθε ”Καλουψιής” που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να πάρει επειγόντως το απόλυτο σκεπάρνι-gadget!

100_2579

100_2580
Με άγριες διαθέσεις, τρέλα και κορδέλα!

100_2619
“Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Ζήμπεν, ζήμπεν άινς τσβάι!
Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Άιν’, τσβάι ουντ ντράι!”

BONUS ΕΝΘΕΤΟ
TRIKKIS PALACE!
Το hot spot venue για αξέχαστες γαμήλιες δεξιώσεις!
Οι φωτογραφίες είναι από την είσοδο του παραρτήματος Λευκωσίας. Τα κεντρικά βρίσκονται κοντά στη Λεμεσό.
100_2585

100_2584

100_2586

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

TRASH ME! (Cyprus Edition)

Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Κύπρο, ήρθα αντιμέτωπος με σουρρεαλιστικές εικαστικές παρεμβάσεις-δρώμενα-αφορμές για προβληματισμό και γόνιμες σκέψεις…

Ξεκινάμε με την πρώτη…
100_2380
Η φωτογραφία έρχεται να δώσει νέα τροφή στις διάφορες θεωρίες της συνομωσίας ότι ο Αδόλφος δεν αυτοκτόνησε αλλά ότι ζει ή τουλάχιστον ζούσε, είχε οικογένεια και είχε στήσει τη δική του μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αφού πρώτα είχε βγάλει το χρυσό των Ναζί από τη Γερμανία, μέσω της υπεράκτιας εταιρίας του στην Κύπρο (του ξέφυγε ο Θησαυρός του Πριάμου) –όλα αυτά εικάζεται ότι είχαν συμβεί, όταν τουλάχιστον δημιουργήθηκε η εν λόγω πινακίδα. Οι εξαψήφιοι τηλεφωνικοί αριθμοί –προφανώς- αποδεικνύουν ότι η πινακίδα δημιουργήθηκε πριν τεθεί σε εφαρμογή το ΤΕΣΑ (Τελικό Ενιαίο Σχέδιο Αριθμοδότησης) από την ΑΤΗΚ (άρα μιλάμε για πριν το 2001), εκτός κι αν στην Πάφο άργησαν να φτάσουν τα νέα.
Άνω Πάφος


Μένουμε στην Άνω Πάφο, όπου κάποιο κατάστημα θεώρησε προσόν να αναφέρει ότι “η αγγλική ομιλείται καλά”, προφανώς όχι από τα προς πώληση σε αυτό σουβενίρ, ασχέτως αν η επωνυμία είναι γραμμένη σε άπταιστα ελληνικά. Δικό σας:
100_2378

Συνεχίζουμε την περιδιάβασή μας στο Χρυσοπράσινο Φύλλο και κατευθυνόμεθα προς στη μαγευτική Λευκωσία. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;
100_2337
Εδώ έχουμε το πασίγνωστο μαγαζί HAVANA (το οποίο προφανώς ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πρωτεύουσας της Κούβας. Αν και με αέρα καραϊβικής, το πιο πιθανό είναι ότι το κατάστημα εργοδοτεί εκπάγλου καλλονής ανατολικοευρωπαϊκής προέλευσης καλλιτέχνιδες (στην καλύτερη περίπτωση) ή ασιάτισσες που ήρθαν με όνειρα και κατέληξαν στην κονσομασιόν. Βέβαια, η Κύπρος φημίζεται για την ηλιοφάνειά της, γι’ αυτό και ο ιδιοκτήτης φρόντισε να τοποθετήσει και τέντα για τις περιπτώσεις της ολοήμερης λειτουργίας της PUB. Τότε ήταν που και έγινε και το φοβερό rebranding της επιχειρήσεως από HAVANA σε XAVANA. Εξαιρετικά ασήμαντη η λεπτομέρεια πως στα ισπανικά το “H” είναι άηχο…
Hasta la victoria siempre! κι από μένα…

Παρακάτω έχουμε άλλο ένα λαμπρό δείγμα της σχέσης των κατοίκων της Λευκωσίας με την ισπανική γλώσσα και πολιτισμό:
100_2372
Σε πείσμα όλων όσων υποστηρίζουν ότι οι Κύπριοι διακατέχονται από ξενοφοβικά συναισθήματα, έρχεται η παραπάνω εικόνα για να τους διαψεύσει πανηγυρικά. Βέβαια, το νόημα κάπου χωλαίνει στην πορεία, αφ’ ενός γιατί “me gustas” πάει να πει “μου αρέσεις” και το “metanastes” προφανώς πρόκειται για τη φραγκολεβαντίνικη εκδοχή του ελληνικού “μετανάστες”, το οποίο –προφανώς- ο καλλιτέχνης δεν έγραψε ως “emigrantes”, είτε γιατί δεν θα το καταλάβαιναν οι άλλοι ελληνόφωνοι περίοικοι, είτε γιατί απλά δεν μπορούσε να περάσει από το Σολώνειο Βιβλιοπωλείο (υπάρχει ακόμα;) να αγοράσει το ανάλογο ελληνοισπανικό, ισπανοελληνικό λεξικό. Βέβαια, και το λεξικό να είχε πάρει, θα έπρεπε να είχε κάνει και κάποια μαθήματα ισπανικού συντακτικού και γραμματικής (συμφωνία αριθμών ρήματος και αντικειμένου). Ίσως το λεξικό να βρίσκεται και στα σκουπίδια που πλαισιώνουν το δρώμενο. Λεπτομέρειες…


Συνεχίζουμε με κάτι light, πριν φτάσουμε στην κορυφή (ή πιάσουμε πάτο)…
100_2375
Το πράγμα μιλάει από μόνο του: αθκιασερός
Το παν είναι να έχεις αυτογνωσία σε αυτή τη ζωή.


Και πάμε στο καλύτερο απ’ όλα:
100_2374
Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην πλαϊνή πλευρά του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης. Ειλικρινά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω και αν θα πρέπει να κλαίω ή να τραβάω τα μαλλιά μου: Σημειολογικά μιλώντας (μαύρα γράμματα), έχουμε ένα πολύ γνώριμο σλόγκαν που στοιχειώνει την κυπριακή ιστορία, επιχειρώντας να της προσδώσει αναδρομικά το χαρακτηριστικό της ελληνικότητας και μπλα… μπλα… μπλα… Η ελληνικότητα της Κύπρου βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη γνώση ελληνικών του γράφοντος με μαύρο σπρέι, ο οποίος –από άποψη; από καθαρή βλακεία; από εθνική ανάταση;- έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει greeklish για να υποστηρίξει το ακριβώς αντίθετο!
Στον αντίποδα τώρα, έχουμε την παρέμβαση ενός ηθικού μηδενιστή, ο οποίος το μόνο κοινό που είχε με τον προηγούμενο ήταν η παντελής έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων ορθογραφίας (με “ΩΜΕΓΑ” γράφεται ζώον!).
Πάντως εγώ δε συμφωνώ με καμία από τις δύο απόψεις.