Η εκλεκτή μου πελατεία - τα κορίτσια (μέρος Α')

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, η άνοιξη έχει αρχίσει να κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα και πολλοί από εσάς έχετε αρχίσει να αναρωτιέστε ή τσακώνεστε πού στην ευχή θα πάτε διακοπές το καλοκαίρι. Επειδή αυτό το έργο το ζω κάθε άνοιξη και καλοκαίρι, τα τελευταία οκτώ χρόνια και μετά από διάφορες -ομολογουμένως- επώδυνες, επίπονες, σούρρεαλ, ντεκαντάνς καταστάσεις, αποφάσισα να σας δώσω συνοπτικά τις πιο "τρανταχτές" κατηγορίες του θηλυκού πελατολογίου ενός ταξιδιωτικού γραφείου για να δείτε τί τραβάμε και εμείς που κανονίζουμε τις διακοπές σας, κυρίες μου.

1. Η "ΚΟΣΜΙΚΙΑ"
Α, όλα κι όλα, δεν έχω κανένα λόγο να θίξω όλες εκείνες τις καθωσπρέπει κυρίες των κοσμικών στηλών των διάφορων περιοδικών που σου δίνουν την εντύπωση ότι αποστολή τους είναι να ξημεροβραδιάζονται σε διάφορα gala για τα βαφτίσια του τάδε σκασμένου που έτυχε να είναι κόρη της τάδε στυλίστριας ή κάποιες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Ο λόγος είναι ότι όλες αυτές οι παραπάνω δεν ασχολούνται αυτοπροσώπως με την εύρεση θέσεων ή καταλύμματος (τι τις έχουμε τις σχέσεις με τον τάδε εφοπλιστή και τον τάδε μεγαλοξενοδόχο;). Αναφέρομαι σε όλες εκείνες τις κυρίες που επιδιώκουν το glam του να είσαι μία Μπουμπού Μπαρμπαλιά (στις διακοπές τους τουλάχιστον). Θα φορέσουν το πατσουλί, θα πάρουν και το Φούφι (το κανίς) και θα έρθουν στο γραφείο αυτοπροσώπως (πρώτη διαφορά: η πραγματική κοσμικιά έχει τη γραμματέα της για αυτή τη δουλειά, η ντεμέκ δεν έχει δεύτερο βρακί να βάλει, που λέει λόγος). Αγαπημένοι προορισμοί: η Μύκονος και η Σίφνος. Η κοσμικιά αυτού του είδους, έχει φροντίσει να τουμπάρει τον σύζυγο, ο οποίος είθισται να έχει πιάσει την καλή (με άλλα λόγια είναι νεόπλουτος) και θα ζητήσει να πάει στον προορισμό της με το ταχύπλοο. Εδώ είναι που αρχίζουν τα μεγάλα γέλια. Η ντεμέκ κοσμικιά δεν γνωρίζει το όνομα του ταχυπλόου, το οποίο και βαφτίζει με διάφορα space ονόματα όπως "Superfastferry", "Superspeed", "Hi-Fi Ferry" και άλλα τέτοια, ποτέ όμως δεν θα πει Highspeed με την πρώτη. Μείζον πρόβλημα που ανακύπτει είναι η επιλογή των θέσεων. Μία κυρία δεν ταξιδεύει με το μπούγιο και τους κοινούς θνητούς, γι' αυτό και ρωτάει τιμές για business και VIP. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να αποκαλείται business μια κατηγορία θέσεων ενός πλοίου που πάει σε προορισμούς αναψυχής. Eδώ έχουμε και το πρώτο crash test, αφού πληροφορείται ότι η απλή οικονομική για Μύκονο κοστίζει €42 ενώ η VIP €82. Κι εδώ λοιπόν είναι που θα φανεί πόσο ικανή ήταν στο "τουμπάρισμα" του συζύγου. Οι περισσότερες επιλέγουν οικονομική με τη δικαιολογία "καλέ για τρεις ώρες ταξίδι δεν και μεγάλη διαφορά".

Βέβαια το θέμα δεν έχει κλείσει ακόμα. Θα πάρουμε οικονομική αλλά όχι όπου να 'ναι! Θα πρέπει να έχει θέα στο παράθυρο και να μη φυσάει το κλιματιστικό στο συγκεκριμένο σημείο. Αν ταξιδεύουν οικογενειακώς, θα επιλέξουν τραπεζάκι αλλά πάντοτε με θέα στο πέλαγος και προς τη φορά που ταξιδεύει το πλοίο.

Γενικότερα, το θέμα της επιλογής της συγκεκριμένης θέσης μέσα στο ταχύπλοο παίρνει διαστάσεις μεγαλύτερες και από εκείνες ενός διηπειρωτικού ταξιδιού στην Κορέα. "Μα καλά, δεν σας έχουν προμηθεύσει με χάρτες του πλοίου;"... "Δε θέλω να κάτσω μπροστά γιατί κουνάει"... "Ξέρετε από που θα είναι ο ήλιος όταν θα πηγαίνω; Θα κρατάω το σκυλάκι στην αγκαλιά και δε θέλω να μου το χτυπάει ο ήλιος" είναι φράσεις που θα ακουστούν κατά τη διάρκεια της κράτησης...

Αν υπάρχει και αυτοκίνητο στην κράτηση, η κοσμικιά, θα πάρει τηλέφωνο το σύζυγο και θα ρωτήσει μεγαλοφώνως, για να σιγουρευτεί ότι θα την ακούσουν όλοι: "Θα πάρουμε τη Mercedes ή το Cherokee στη Μύκονο; Θες να πώ στο παιδί να μας δώσει τη BMW μήπως και να του αφήσουμε τη Μercedes;"

Όταν η κοσμικιά μπεί με τις φίλες στο πλοίο θα προξενήσει μία μικρή αναστάτωση. Αν είστε άτυχος ,-η και βρίσκεστε κοντά όταν χτυπήσει το τηλέφωνο, το πιο πιθανό που θα ακούσετε είναι: "Έλα Τζένη μου, η Λίλιαν είμαι... Πού είμαι; Είμαι εν πλώ για τη Μύκονο. Ναι πάω στους Διαμαντόπουλους για weekend. O Kώστας; Α, θα έρθει αύριο με το ιστιοπλοϊκό γιατί σήμερα έχει meetıng. Τί είπες; Άχου, καλέ δεν το πιστεύω, έρχεσαι και εσύ αύριο; Αχ, δεν το πιστεύω!"

2. H ΘΕΟΥΣΑ

Έξαρση του εν λόγω φαινομένου παρατηρείται στις αρχές Σεπτέμβρη. Οι πελάτισσες αυτής της ηλικίας είναι στην πλειοψηφία τους μεταξύ των 40 και 90 ετών. Μέγα ζήτημα είναι η αυθημερόν επιστροφή, συνήθως με το ίδιο πλοίο. Αν η αναχώρηση είναι από Πειραιά, το πλοίο είναι το Blue Star Ithaki. Από τη Ραφήνα οι επιλογές ποικίλουν από το Superferry και το Πηνελόπη, μέχρι το Aqua Jewel, το SeaJet ή το Flying Cat. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι, φυσικά, να υπάρχει αρκετός χρόνος στην Τήνο για την ανάβαση στην εκκλησία, το άναμα του κεριού, την αγορά τάματος και λαδιού, το πέρασμα πάνω από τις ορδές των ζητιάνων και το πολυπόθητο προσκήνυμα. Γενικά, καλό είναι να αποφεύγονται μετακινήσεις με free seating (χωρίς αριθμημένες θέσεις) πλοία αυτήν την περίοδο. Δεδομένου του μονοήμερου ταξιδιού, οι περισσότερες ξαπλώνουν σε καναπέδες, θα βγάλουν τα παπούτσια, αδιαφορώντας για το πού θα καθήσουν οι υπόλοιποι. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέττω.

Λόγω του ότι επόμενος προορισμός του πλοίου είναι η Μύκονος, είναι φοβερό το θέαμα που αντικρύζει κανείς, μέσα από την ειρηνική (;) συνύπαρξη γιαγιάδων αλλά και νεαροτέρων κυριών-κλώνων της Λουκά με τις εκπροσώπους της επόμενης κατηγορίας που θα ακολουθήσει στο επόμενο πόστ. Κρατηθείτε... έρχονται οι Bimbos...

Όταν η γαϊδουριά δε γνωρίζει όρια...

Θεωρώ ότι το να ταξιδεύεις είναι το πιο όμορφο πράγμα στη ζωή μας. Βέβαια, το ότι εργάζομαι σε ταξιδιωτικό γραφείο, δε σημαίνει πως το επάγγελμα που εξασκώ είναι και το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω ποτέ μου. Γενικά δεν είμαι και πολύ του interaction με τον παράλογο κόσμο και, δυστυχώς, όταν έρχεσαι στο καυτό θέμα του να ταξιδέψεις, ακόμα και η κοκκινοσκουφίτσα είναι μία εν δυνάμει σαδίστρια. Ενώ αν ήμουν ταξιτζής, πιστεύω ότι το interaction θα ήταν σαφώς πιο ευχάριστο, καθ' ότι ο κόσμος που μπαίνει στο ταξί θέλει περισσότερο να πάει κάπου από ανάγκη, παρά να πάει για αναψυχή. Άσε που μπορεί να γνωρίσω και τη γυναίκα της ζωής μου σε καμιά διπλοκούρσα. Ενώ στο γραφείο... όλο γριές για την Τήνο βλέπω...

Η κυρία Δημοπούλου -λέμε τώρα ένα όνομα, εντελώς σχηματικά- είναι από τις χειρότερες πελάτισσές μου. Δεν είναι τόσο θέμα ιδιοτροπίας όσο "σταρχιδισμού" (λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να βρω κάποιο άλλο χαρακτηρισμό). Κατά καιρούς, η εν λόγω κυρία έχει κάτι φαεινές ταξιδιωτικές ιδέες τις οποίες παίρνει τόσο πολύ στα σοβαρά που έρχεται από το γραφείο και αρχίζει να λέει και να λέει και να με βάζει να ψάχνω, χωρίς να είναι και η ίδια σίγουρη πού θέλει να πάει ακριβώς (ούτε καν στο περίπου). Το προηγούμενο καλοκαίρι της ήρθε να πάει με το σύζυγο, τον κύριο Αγγελέτο -εντελώς συμπτωματικό και πάλι το όνομα- στο Μπιλμπάο. Ήθελε, και καλά, να διασχίσει τα Πυρηναία και να βγεί στη Μπορντώ. Αφού εξαντλήσαμε κάθε δυνατό συνδυασμό για πτήσεις στη Χώρα των Βάσκων, για να πετύχουμε τον καλύτερο ναύλο και αφού κυριολεκτικά έβαλα μέσον για να "κατεβάσουν" κόσμο από μία πτήση, προκειμένου να πάει αυτή και ο σύζυγος, καταλήξαμε σε δύο εισιτήρια για Κοπεγχάγη! Τουλάχιστον μείναμε στην ίδια ήπειρο. Εντελώς μεταξύ μας, περιμένω εκείνη την άγια μέρα που θα τη στείλω να ζήσει το μύθο της στη Μογγολία με one-way εισιτήριο.

Χτες λοιπόν, η κυρία Δημοπούλου με πήρε τηλέφωνο για δύο εισιτήρια για το Λονδίνο (για τον σύζυγο και τον ανηψιό). Το ότι η ιστορία θα είχε επεισοδιακή κατάληξη είχε αρχίσει να διαφαίνεται από διάφορες κουλές ερωταπαντήσεις και από την γενικότερη αίσθηση αβεβαιότητας που ένοιωθα ακούγοντας την... Αφού της έκανα κράτηση με τον εθνικό μας αερομεταφορέα και αφού επείσθη ότι αυτή ήταν η πλέον συμφέρουσα λύση (κανείς δεν ξέρει ότι πετάτε με € 229,04) της έδωσα προθεσμία για σήμερα το μεσημέρι στις 12:00.

Η αλήθεια είναι ότι άργησα να ξυπνήσω σήμερα, και έτσι, έφτασα στη δουλειά στις 08:55, όπου και εδέχθην ένα τηλεφώνημα γεμάτο αγωνία εκ μέρους της κυρίας Δημοπούλου, η οποία επέμενε να μείνω και μετά το τέλος του ωραρίου μου για να έρθει να πάρει το εισιτήριο, γιατί έδινε -και καλά- κάποιες εξετάσεις και δεν μπορούσε να είναι στο γραφείο στην προκαθορισμένη ώρα. Αφου λοιπόν χώνεψε το ότι η κράτηση θα ακυρωνόταν στις 12:01 (μου αρέσει να το παίζω κακός), μου είπε ότι θα έστελνε το σύζυγο, τον κύριο Αγγελέτο, για να πάρει τα εισιτήρια.

Ο κύριος Αγγελέτος έφτασε στις 12:00 ακριβώς, την ώρα της υποτιθέμενης ακύρωσης της κράτησης. Αφού επικράτησε ένας μικροπανικός, καθ' ότι, κατά την κυρία Δημοπούλου, θείος και ανηψιός έπρεπε να φύγουν το βράδυ του Σαββάτου από το Λονδίνο, ενώ εκείνος επέμενε ότι μας είχε πει ότι ήθελαν να φύγουν απόγευμα.

Φυσικά, όταν ο πελάτης είναι ολίγον τι "κυδώνι", εγώ κάνω διάφορες τυπικές ερωτήσεις του τύπου "Έχετε νέου τύπου διαβατήριο ή ταυτότητα με αναγραφή του ονόματος στα λατινικά;". Ο κύριος Αγγελέτος είχε νέου τύπου διαβατήριο, ο ανηψιός πάλι όχι. Είχε όμως ταυτότητα. Εγώ ξαναρώτησα αν τα στοιχεία αναγράφονταν και στο λατινικό αλφάβητο. Ο κύριος Αγγελέτος καλεί τη σύζυγο, η οποία θα καλούσε τον πατέρα του παιδιού για να μας πει αν η ταυτότητα ήταν νέου τύπου. Ο πατέρας δεν ήξερε και έτσι κάλεσε το γιο για να μάθει. Ο γιός πάλι, δεν ήξερε... Αφού λοιπόν ο κύριος Αγγελέτος κάλεσε και τον ανηψιό κατ' ιδίαν, πληροφορηθήκαμε ότι η στην ταυτότητα δεν αναγράφονταν τα στοιχεία στα λατινικά. Παραθέτω τη στιχομυθία ανάμεσα σε θείο και ανηψιό...

-Δηλαδή δεν είναι και στο λατινικό αλφάβητο το όνομά σου;
-Δεν ξέρω
-Τι δεν ξέρεις παιδάκι μου. Είναι ή δεν είναι και με λατινικά το όνομά σου; Αν δείξεις την ταυτότητα στον Άγγλο, θα μπορέσει να διαβάσει το όνομά σου;
(σιωπή....)
-Ναι θείε! Αφού το όνομά μου γράφεται και στα ΑΓΓΛΙΚΑ στην ταυτότητα!

Ε ναι λοιπόν, ο μικρός δεν ήξερε τι είναι το λατινικό αλφάβητο!

Η ώρα είχε ήδη πάει 12:30 και τα εισιτήρια δεν είχαν εκδοθεί... Ο κύριος Αγγελέτος θυμήθηκε ότι στο Λονδίνο πήγαινε ως τουρίστας με τον ανηψιό του και άρα έπρεπε να μείνουν σε ξενοδοχείο (όχι που θα ξεμπέρδευα έτσι εύκολα. Ψάξε να τους βρεις και ξενοδοχείο τώρα). Βέβαια, μπορεί να ήθελε να μείνει σε ξενοδοχείο, αλλά δεν ήξερε πού ακριβώς, καθ' ότι θα έκαναν τουρνέ στην αγγλική επαρχία για να βρουν πανεπιστήμιο για τον κανακάρη (ο οποίος, δευτερόλεπτα νωρίτερα, είχε μάθει ότι το αγγλικό αλφάβητο ήταν το λατινικό, αλλά δεν παίρνω όρκο, μπορεί και να μην το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα). Το ότι ο κύριος Αγγελέτος με διαβεβαίωνε ότι τα πλάνα ήταν ξεκαθαρισμένα, αναιρείτο πανηγυρικά το επόμενο κιόλας δευτερόλεπτο.

"Να μείνω δύο μέρες στο Λονδίνο ή τέσσερις; .... είναι μακριά άραγε το Νιουκάστλ για να πάμε ένα μονοήμερο ταξίδι και να δούμε το πανεπιστήμιο εκεί; ... μπά, μάλλον τέσσερις νύχτες στο Λονδίνο να κλείσουμε... αλλά καλύτερα να κλείσουμε δύο.... και που είναι το ξενοδοχείο; Στο Bayswater είπαμε; Πιο φθηνό δεν υπάρχει; Ας κλείσουμε τέσσερις"

Τέσσερις να είναι οι ώρες σου.... σκεφτόμουν καθώς έπρεπε να ανέβω και στο Κέντρο για να παραδώσω ένα βιβλίο της Χέλγκας.

Η ώρα είχε πάει 13:00. Η Πάττυ, η συνάδελφος εξ Αγγλίας, είχε μόλις φύγει. Κάποια στιγμή του είπα να αποφασίσει γιατί έπρεπε να φύγω αλλιώς να το αφήναμε για Δευτέρα.΄

"Όχι, τώρα θα αποφασίσω. Δύο ή τέσσερις νύχτες; Δύο, είναι οριστικό..... όχι, όχι, όχι, τέσσερις νύχτες θα μείνω"

"Το ξανασκέφτηκα! Δύο να 'ναι οι ώρες σου" είπα από μέσα μου

Το voucher του ξενοδοχείου εκδόθηκε στις 13:25. Τίποτα δεν είχε τελειώσει. Ο κύριος Αγγελέτος έπρεπε να πάρει και κάποιες ακόμα απαντήσεις: αυτή τη φορά για τις διακοπές του Πάσχα...