Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καλλιτεχνικά-Κουλτουριάρικα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καλλιτεχνικά-Κουλτουριάρικα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

Ζήσε το μύθο σου στο γκουλάγκ (μέρος Α)…

Το παρακάτω μπιζουδάκι εποχής Μπρέζνιεφ το ξετρύπωσε φίλος που έχει κόλλημα με τα σοβιετικά αεροπλάνα. Το θέμα έχει –περίπου- ως εξής:

Ο σοβιετικός καλλιτέχνης Kola Beldy, από το εξωτικό σοβιέτ της Γιακουτίας, ντυμένος με progressive-ρουστίκ αμφίεση, αφού έριξε μία πρόχειρη αλεπού (δεν υπήρχε PETA τότε), πήρε μία βαλίτσα από εκείνες που έχουμε μονίμως καταχωνιασμένες –αλλά ποτέ δεν το ομολογούμε- στη ντουλάπα, για να βάζουμε τα χειμωνιάτικα το καλοκαίρι και ξεκίνησε για το αεροδρόμιο.

 

Από τη αλεγκρία του που θα έμπαινε στο υπερσύγχρονο απάυγασμα της σοβιετικής αεροδιαστημικής, Tupolev 134, της Αεροφλότ, είπε να ρίξει και ένα μπριόζικο άσμα-ύμνο προς το σιδερένιο πτηνό και την υπερεταιρεία (οποιοσδήποτε άλλος θα έκανε το σταυρό του, αλλά πού θεός τότε;). Το τραγούδι ονομάζεται “Увезу тебя я в тундру” και μεταφράζεται περίπου ως “Θα σε πάρω εγώ μαζί μου στην τούνδρα”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν σε δεύτερη ανάγνωση το τραγούδι συνιστά απειλή και ο όρος “τούνδρα” υποννοεί κάτι περισσότερο από εκτάσεις με βρύα, χαμηλή βλάστηση, ταράνδους και σκηνές γηγενών. Η τούνδρα υπήρξε ανέκαθεν τόπος εξορίας, γκουλάγκ και πυρηνικών δοκιμών.

Η ψυχεδέλεια της χορογραφίας περιορίζεται σε εκτάσεις του δεξιού χεριού με ταμπεραμέντο Φλωρινιώτη, πράγμα που –από σημειολογικής απόψεως- με βάζει σε υποψίες ότι ο σύντροφος είχε κάνει δεξιά οπορτουνιστική στροφή, και ενδεχομένως να επιβεβαιώνει το ότι προορισμός μάλλον ήταν κάποιο γκουλάγκ. Γύρω στο 1:05 μπαίνει ανεξήγητα εμβόλιμο πλάνο με υπερήλικα πιανίστα-σωσία του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, στο 1:56 η αλεπού μπαίνει στο στόμα του συντρόφου, ενώ στο 2:10 λύνεται και η τελευταία ενδυματολογική απορία του θεατή, ως προς το πατούμενο.

Το Tupolev 134 υπήρξε ένα από τα κορυφαία επιβατικά αεροπλάνα σοβιετικής κατασκευής. Κατασκευάστηκαν περίπου 850 αεροσκάφη, ενώ ήταν ο πρώτος σοβιετικός τύπος, που πήρε πιστοποίηση από τον ICAO για εκτέλεση διεθνών πτήσεων. Το Tupolev 134 είχε δύο κινητήρες Soloviev D-30 και θεωρείται σαν ένα από τα πλέον θορυβώδη επιβατικά αεροσκάφη παγκοσμίως, γι’ αυτό και οι πτήσεις του στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπονται υπό προϋποθέσεις.

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

Άνθρωπος των σπηλαίων σε Talent Show.

Σήμερα αποφάσισα να ρίξω κι άλλο το επίπεδο του μπλογκ. Το case study ονομάζεται Αβραάμ Αβραάμ, μόλις έμαθε να στέκεται στα δύο του πόδια, να οδηγεί και να αρθρώνει λέξεις τις οποίες και χρησιμοποιεί για να εξωτερικεύσει τα κόμπλεξ του.
Δικός σας!

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010

TrashMe! (Nicosia Edition)

Σεβάσμιο κοινό μου,
Ολοκληρώνω το οδοιπορικό μου στη Λευκωσία με τα τρία καλύτερα δείγματα street art από την τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα στον κόσμο.
ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΡΙΑ:
ΘΑ ΦΑΜΕ ΠΑΚΕΤΟ!”
(Εικαστική παρέμβαση ανωνύμου με TippEx και μολύβι)
100_2612
Θέλοντας να δείξουν αλληλεγγύη στο δοκιμαζόμενο από την οικονομική κρίση ελληνικό λαό, οι κύπριοι αδελφοί μας φιλοτέχνησαν και μας αφιερώνουν το ανωτέρω έργο τέχνης, στο υπόγειο του πάρκινγκ της οδού Λήδρας (ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ και το βρίσκεις μπροστά σου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεις). Για να φτάσεις στην έξοδο από την κρίση, ακολουθείς το βέλος, αφού πρώτα έχεις προετοιμαστεί για το επώδυνο πακέτο μέτρων που θα φας κατευθυνόμενος προς εκεί…


ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ:
“OIKONOMIKH ΕΝΙΣΧΥΣΗ € ΤΡΙΑ-ΜΙΣΟ”
(σπουδή με αερογραφο επάνω σε μπετόν αρμέ)
100_2566
Θες να παρκάρεις, αλλά έχεις κλειστοφοβία; Γιατί να ενισχύσεις το δημοτικό πάρκινγκ για να σου τα φάει η Μαύρου σε σαχλαμάρες κι αριστεροκουλτουριάρικες εκδηλώσεις, όταν μπορείς κάλλιστα να στηρίξεις την ιδιωτική πρωτοβουλία. Παίρνεις την οδό Λυκούργου και αντί να κάνεις την οπορτουνιστική δεξιά στροφή (που έκανε και η Μαύρου) για το πάρκινγκ της Λήδρας, στρίβεις αριστερά. Περνάς από την China Town (πρέπει να είναι μοναδική στο είδος της, μια και βρίσκεται  εντός μεσαιωνικών οχυρώσεων) και αίφνης βρίσκεσαι σε αυτό το σεμνό, λιτό και απέριττο πάρκινγκ, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ελληνόφωνη πελατεία. Διότι αγαπητέ αναγνώστη, μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι η αναγραφή της χρέωσης γίνεται ολογράφως και όχι αριθμητικώς. Κι αν αλλάξει η ταρίφα, τι κάνουμε τότε ρε κουμπάρε; Βάφουμε τον τοίχο και φτου κι απ’ την αρχη;

Κατεβαίνουμε κάτω και ανεβαίνουμε στην κορυφή…


Αγωνία….


Αγωνία…

Νούμερο ΕΝΑ!
Κάνουμε μια αναδρομή στο μακρινό παρελθόν, δηλαδή τότε που ζούσα μόνιμα στο Χρυσοπράσινο Φύλλο…
“ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΕΊΝΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΑ” έγραφε η διαφημιστική καρτούλα του ταξί Millennium που μου είχαν δώσει τα συμπαθέστατα παιδιά που το είχαν. Κάθε φορά που κοιτούσα την καρτούλα, αναλογιζόμουν το βαθύ νόημα του κοινωνικού μηνύματος και σκεφτόμουν τι στο διάολο ήταν τα ναρκωτικά στον εικοστό αιώνα. IN μήπως; HOT μήπως; Κι αν ήταν κάτι από τα παραπάνω στον εικοστό, στο δέκατο ένατο τι ήταν; Προφανώς ΑΓΝΩΣΤΑ!

Που θέλω να καταλήξω; Οι εποχές αλλάζουν, οι εξελίξεις τρέχουν. Η διαλεκτική σχέση του παρόντος με το παρελθόν επαναπροσδιορίζει το νόημα των γεγονότων. Γιατί να τρωγόμαστε με τις πληγές του παρελθόντος και να μην ατενίζουμε μαζί το μέλλον; Γιατί να ασχολούμαστε με την παράνομη κατοχή της Κύπρου και να μην δίνουμε στο αίτημά μας μια παγκόσμια, μια οικουμενική –θα έλεγα- διάσταση. Σύντομα θα λυθεί το Κυπριακό (σε τρία τέρμινα). Το “ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ” θα είναι και αυτό ξεπερασμένο και θα πρέπει ήδη να βρούμε κάτι άλλο για να διαμαρτυρόμαστε και να φωνάζουμε. Μια καλή ιδέα βρήκα στην έξοδο του πάρκινγκ της Φανερωμένης
“THE THREAT IS OUT THERE”
100_2569

Κάπου εδώ, η Τριλογία “Ο Πόλεμος των Φρουταριών” τελειώνει και το μπλογκ παίρνει άδεια απομάκρυνσης από τη μονάδα του.

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009

Renkli Rüyalar Oteli

ή όπως θα λέγαμε "Το Ξενοδοχείο των Πολύχρωμων Ονείρων"

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟΥ:
Αναζητείται η κυρία του βίντεο (και η φίλη της) για να μου φτιάξουν κι εμένα το αυτοκίνητο (και τη ζωή).


Προς το παρόν μου έχει κολλήσει το ρεφραίν του τραγουδιού (μάλλον γιατί επαναλαμβάνεται πεντακόσιες φορές στο τέλος).

Επιστρέφω σύντομα. Μέχρι τότε να είστε όλοι και όλες καλά, όπου κι αν βρίσκεστε κι ό,τι κι αν κάνετε.