TRASH ME! (reloaded)

Σας το υποσχέθηκα και σας το παρουσιάζω:
Κατηγορία: “Ανωρθώγραφα”

Το “ΨΑΛΥΔΙΑ” μάλλον βγαίνει από το “ΜΟΛΥΒΙΑ”

Κατηγορία: “Απαγορεύσεις”

Το ελληνικό κείμενο έχει περισσότερα λάθη από το αγγλικό.

Κατηγορία: “Global Village”

Τι να πρωτοθαυμάξεις εδώ; Το αντικαπνιστικό μήνυμα και μάλιστα σε ανοικτό χώρο; Την άριστη γνώση των αγγλικών (PLEASE); Την καταγραφή του ρηματικού ουσιαστικού βάσει της προφοράς στο μγιούτιφουλ Σάουθ Κάρολαϊνα; Τη χρήση γραμμάτων του νορβηγικού αλφαβήτου στο NØ; Το χαλαμάντουρο; Το απαγορευτικό για τη στάθμευση;


Μαθήματα αγγλικών για αρχαρίους.

Κατηγορία: “Xanax”

Δεν μπορώ να πω τίποτα…

Κατηγορία: “Γραφειοκρατία αγάπη μου”
Τσιγάρα – Ξύδια - Σκυλιά

Κατηγορία: “Πατριωτισμός του Κώλου”

Straight turks, remember your wives’ birthdays!

Κατηγορία: “Μια ιταλίδα από τον Κοτσιάτη”

Λαμπρό δείγμα σχέσης των κυπρίων με την ιταλική γλώσσα και πολιτισμό.

Κατηγορία: “Ανένταχτα”

Ο Βαρνάβας δεν είναι πλέον Αποστόλου.

TRASH ME! (Νέας Εσοδείας)

ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!
Εμείς το γιορτάσαμε με “Trash Me Walking Tour” και δεν το μετανοιώσαμε!

 
Ακόμα και ο Νίτσε θα το αποκαλούσε “ΘΕΪΚΟ”!


Όπως και πολλοί άλλοι ακόμα…


 
Κάθε ”Καλουψιής” που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να πάρει επειγόντως το απόλυτο σκεπάρνι-gadget!




Με άγριες διαθέσεις, τρέλα και κορδέλα!


“Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Ζήμπεν, ζήμπεν άινς τσβάι!
Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Άιν’, τσβάι ουντ ντράι!”

BONUS ΕΝΘΕΤΟ
TRIKKIS PALACE!
Το hot spot venue για αξέχαστες γαμήλιες δεξιώσεις!
Οι φωτογραφίες είναι από την είσοδο του παραρτήματος Λευκωσίας. Τα κεντρικά βρίσκονται κοντά στη Λεμεσό.

Καλώς ήρθες και πάλι, πολεμικό-αεροπορικό καρναβάλι

Τέτοιες μέρες ήταν, όταν  πριν από αρκετά χρόνια, έπαιρνα την πρώτη μου τοποθέτηση (μετά τη μετάθεση ειδικότητας) σε γνωστό και μη εξαιρετέο ελληνικό νησί. Οι περισσότεροι επισκέπτες του νησιού αγνοούν βέβαια πως στο συγκεκριμένο νησί βρισκόταν μία από τις λιγότερο δημοφιλείς μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, εξ ου και πήγαιναν κυρίως οι “ιθαγενείς” ή όσοι δεν είχαν το ανάλογο μέσον που θα τους έστελνε σε μία “βυσματική” μονάδα με λιγότερες και καλύτερες υπηρεσίες, συχνότερα offs και λογικότερη διοίκηση.

Τις μέρες εκείνες λοιπόν, αναβρασμός επικρατούσε στη μονάδα εν όψει της Τσικνοπέμπτης. Η πρώτη μας επαφή με τη Μονάδα ήταν φυσικά το γραφείο προσωπικού, όπου και γίνονταν διάφορες συζητήσεις για το πώς θα “τσίκνιζαν” το βράδυ. Εμείς, ως νέοι, πήραμε “άδεια προσαρμογής”, δηλαδή τρεις διανυκτερεύσεις εκτός Μονάδος. Ως νέοι επίσης, τις ημέρες μας τις περνούσαμε τρώγοντας το γνωστό “χώσιμο”, άλλοτε σε “χωματουργικές” εργασίες (έτσι λέγαμε το σκάψιμο) και άλλοτε στις “καθαριότητες”, μία εκ των οποίων ήταν και η “Λέσχη Αξιωματικών”, το αγαπημένο socializing venue & hotspot των υψηλά ισταμένων της μονάδας (βλ. μόνιμοι). Καθώς λοιπόν πλησίαζε η Κυριακή της Αποκριάς, η κινητικότητα στη Λέσχη ήταν αυξημένη, και το άγχος των υπευθύνων χτύπαγε κόκκινο, δεδομένης και της επιστροφής του παρανοϊκού υποδιοικητή από την άδειά του (τον οποίο μέχρι τότε δεν είχα γνωρίσει).

Το μεσημέρι του Σαββάτου με βρήκε στη Λέσχη Αξιωματικών, να ξεφορτώνουμε κιβώτια με τρόφιμα, σερπαντίνες και λοιπά εποχικά διακοσμητικά, νταμιτζάνες με κρασί (εκείνο το φτηνιάρικο το “Διόνυσος”, που η συγκέντρωση θειωδών χτυπάει κόκκινο) καθώς και ένα ψύκτη κρασιού τύπου beertender, στο πιο ελληνικό και το πιο ντεκαντάνς του (φτιαγμένος από πλαστικό σε σχήμα βαρελιού και με πλαστικό κισσό γύρω-γύρω). Ένα πιεστικό αέρος είχε επιστρατευθεί προκειμένου να φουσκώσουμε τα μπαλόνια (αφού πρώτα είχαμε φουσκώσει αρκετά δια της παραδοσιακής μεθόδου που φέρνει πνευμονικό οίδημα μετά το πεντηκοστό μπαλόνι). Εκείνο το μεσημέρι ήρθε και ο “υπόδικας” τον οποίο και γνώρισα και ο οποίος με καλωσόρισε στη μονάδα.

Το ίδιο βράδυ κι ενώ το πάρτυ ήταν σε full swing, οι μάσκες έπεσαν: αφού φόρτωσε τον ελληνικό ποιμενικό του, ο υπόδικας βγήκε με το τζιπ κατά μήκος όλων των σκοπιών και “έγραψε” όλους τους σκοπούς για εσφαλμένη αναγνώριση, συμπεριλαμβανομένου και εμού, έτσι για να πάρω το βάπτισμα του πυρός κι εκείνος να μπει στο πετσί του υψίστης σημασίας ρόλου του για την εκπλήρωση της αποστολής της μονάδος.

Το επόμενο κι πρωί, ξανάπεσε το γνωστό “χώσιμο” στη Λέσχη Αξιωματικών, μόνο που τώρα ήταν η δική μας σειρά να εκπληρώσουμε την “μάχιμη” αποστολή που μας είχε αναθέσει η μονάδα. Στην τεράστια αίθουσα γινόταν ένας χαμός, αμέτρητα χιλιόμετρα σερπαντίνων και κιλά χαρτοπολέμου μαζεύτηκαν σε σακούλες. Κάθε λογής ποτά και ηδύποτα βρίσκονταν χυμένα στο πάτωμα. Η ίδια άθλια κατάσταση επικρατούσε και στις τουαλέτες. Θα σας φανεί παράξενο, αλλά το άθλιο χάλι επικρατούσε περισσότερο στις γυναικείες, όπου ο χαρτοπόλεμος στους νιπτήρες και τις λεκάνες συναγωνιζόταν σε ποσότητα εκείνον στην κυρίως αίθουσα.

Παρά το ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, ποτέ δεν ξέχασα εκείνες τις ημέρες, όχι γιατί ήταν η μοναδική “φυλακή” που έφαγα στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, αλλά περισσότερο γιατί ακόμα σκέφτομαι το πόσο μίζερη μπορεί να είναι η ζωή ενός στρατιωτικού, ο οποίος θα προτιμούσε να πάει να διασκεδάσει με την οικογένειά του στη Λέσχη Αξιωματικών της Μονάδας του, τσουγκρίζοντας υποκριτικά τα ποτήρια, μαζί με την ομολογουμένως αχώνευτη διοίκηση (οι μόνιμοι τους φοβόντουσαν περισσότερο, επειδή ακριβώς ήταν μόνιμοι και τους είχαν από πάνω περισσότερο από τους οπλίτες), ξεχνώντας την όποια στοιχειώδη αξιοπρέπεια είχε ή σκέψη ότι το επόμενο πρωί κάποιοι θα έπρεπε να συμμαζέψουν όλο αυτό το χάλι.

Θέλω να πιστεύω ότι στα χρόνια που πέρασαν, τέτοιες πρακτικές εξέλιπαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ακόμα όμως κι αν δεν συνέβη αυτό, θα ήταν μία καλή ευκαιρία στα πλαίσια των σουρρεαλιστικών περικοπών στα άσκοπα έξοδα (βλ. κόβουμε παρελάσεις αλλά συνεχίζουμε τα εξοπλιστικά προγράμματα), να δοθεί ένα τέλος σε κάτι που όλοι μας πληρώνουμε για να κάνουν κάποιοι την πλάκα τους στα πλαίσια της παροχής της ανεκτίμητης υπηρεσίας τους προς τη μαμά-πατρίδα.

Ευτυχώς για μένα, γλίτωσα το ανάλογο κομφούζιο του Πάσχα λόγω εορταστικής αδείας, ενώ την επόμενη Πρωτοχρονιά, την πέρασα με τους υπόλοιπους σμηνίτες στην επόμενη μονάδα στην Αθήνα. Ευτυχώς, εκεί δεν είχε ρεβεγιόν…

---- UPDATE ----
Μόλις σήμερα 05.03.2010, με χαρά πληροφορήθηκα ότι τέτοιου είδους καραγκιοζιλίκια θα αποτελούν σύντομα παρελθόν. Να και ένα καλό της κρίσης...

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1113438&lngDtrID=244

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Alisnack (έξοδος και λύση της τραγωδίας).

Τελικά, ακόμα και με καθυστέρηση, η κατάρα του Fiumicino μας είχε κατεδίωκε, με αποτέλεσμα να τρέχουμε σαν τους τρελούς –παρά το ότι η πτήση θα είχε απροσδιόριστη καθυστέρηση. Κατεβαίνουμε ένα επίπεδο και πάμε στην C10, απ' όπου υποτίθεται ότι θα αναχωρούσε η ΑΖ722 για την Αθήνα. Οι πρώτοι επιβάτες είχαν αρχίσει να σχηματίζουν την ουρά στην έξοδο. Η πτήση προβλεπόταν γεμάτη. Πάμε στη μικρούλα και της λέμε για το πρόβλημα, αυτή μας κοιτούσε λες και της μιλούσαμε ισλανδικά. “We have been reprotected by Olympic” της λέω εγώ. “Ah, yes a colleague has just informed me, please wait for the boarding to start”.

Picture this: ένα Α321 με πληρότητα άνω του 90%, κόσμος να περιμένει να επιβιβαστεί και δεκατρείς τρελοί να περιμένουν με κάρτες επιβίβασης χωρίς αριθμούς θέσης. Είναι να απορείς πώς είναι δυνατόν στο αεροδρόμιο αναχώρησης, να μη μπορεί το service desk που μας έδωσε τις κάρτες, να βάλει αριθμό θέσης, πόσο μάλλον η ίδια η Πύλη Αναχώρησης.

Εγώ αμφέβαλλα για το αν όντως είχαμε confirmed κράτηση ή απλά ήμασταν standby. Κάποια στιγμή, θες από κούραση, θες από απόγνωση, πες το όπως θες, αποσύρθηκα από το σκηνικό. Η επιβίβαση είχε σχεδόν τελειώσει κι εμείς ακόμα εκεί. Τέσσερα άτομα προσπαθούσαν να κάνουν κάτι με εμάς. Το τι προσπαθούσαν να κάνουν ήταν άξιο απορίας, μια και δεν είχαν ακόμα καν σκανάρει τις κάρτες επιβίβασης για να δούν αν τους έλειπε κανένας από τους κανονικούς επιβάτες. Αυτή η ιστορία πρέπει να κράτησε ίσα με 50 λεπτά. Οι άλλοι είχαν επιβιβαστεί στο Α321, τα καταστήματα είχαν κλείσει και εγώ ήμουν έτοιμος να επιστρέψω στο service desk της Alitalia και να τους ζητήσω να με ξαναβάλουν στην ΟΑ. Είχαμε και το νου μας στο σκοτεινό SX-OAK, το οποίο φαινόταν καλύτερα από τη C10, παρά από τη D8, απ' όπου υποτίθεται ότι θα ξεκινούσε.
Κάποια στιγμή έρχεται μία σαραντάρα της Alitalia Handling και αρχίζει να φωνάζει στους τέσσερις υπαλλήλους της πύλης. Τους κατέστησε υπεύθυνους για την καθυστέρηση και την ταλαιπωρία των επιβατών στο Α321. Μέσα στον παροξυσμό της επαναλάμβανε κάποιο μάντρα “Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ... Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ... Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ!”. Προφανώς πρόκειται για την εντολή SB@ <enter> , που όπως έμαθα αργότερα, θα ξεκινούσε την καταμέτρηση των επιβσατών. Εμείς ακόμα περιμέναμε, η άλλη ακόμα φώναζε, ενώ ένας που τόλμησε να πλησιάσει το γκισέ εισέπραξε ένα “Λασσιάτε μι παρλάρε κον ι μιέι κολλαμπορατόρι νέλλα μία λινγκουα”.

Κάποια στιγμή ακούγεται ένα “σηκωθείτε, φεύγουμε!”. Εγώ νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις. Γενικώς ακόμα κι αν μου έλεγες ότι προσγειώθηκε ΑΤΙΑ στο Fiumicino, ήμουν ικανός να το πιστέψω, το ότι θα επιβιβαζόμασταν στην πτήση όμως μου φαινόταν “του γκουντ του μπη τρου”. Δίνουμε τις κάρτες, μας κόβουν τα κουπόνια και μας λένε να καθήσουμε όπου βρούμε. Όλη εκείνη την ώρα ένα ζευγάρι που είχε κανονικό εισιτήριο με Alitalia, δεν μπορούσε κι εκείνο να επιβιβαστεί επειδή η σύζυγος είχε δύο επίθετα και το σύστημα κόλλαγε, λόγω του ότι το σύνολο των χαρακτήρων ξεπερνούσε τους 28 και έβγαινε name mismatch.

Με τη σκέψη ότι επιτέλους θα τρώγαμε (συγκρατήστε τη λεπτομέρεια), μπαίνουμε στο λεωφορείο (νόμισα ότι ήταν το τελειωτικό χτύπημα) και μέσα στη βροχή επιβιβαζόμαστε στο I-BIXH. Στα άγρια βλέμματα των υπολοίπων επιβατών (λες και εμείς φταίγαμε) εγώ ανταπάντησα με ένα περίλυπο και ταλαιπωρημένο ύφος (δεν χρειάστηκε και πολύ κόπο αν σκεφτείς τι είχα τραβήξει, δεν είχαμε χρόνο για ενοχικά σύνδρομα). Κάποιοι έξυπνοι πάνε και κάθονται στη Business, το ακόμα πιο έξυπνο πλήρωμα τους άφησε και μετά φάγαμε ένα πεντάλεπτο για να ελέγξουν τις κάρτες και να δουν ποιοι θα έπρεπε να βγουν προτεινόμενοι για τη Οικονομική. Αφού το ζήσαμε κι αυτό, ξεκίνησε η ευλογημένη εκείνη ώρα της αναχώρησης. H επίδειξη έγινε σε βίντεο. Στα μισά οι οθόνες έκλεισαν για να ακουστεί beep για τις ζώνες (ήταν “έκτακτο δελτίο”), ξανάνοιξαν και το demo συνεχίστηκε. Δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε, πρέπει να τροχοδρομούσαμε κανένα τέταρτο μέχρι το holding point. Ακόμα και τότε, οι οθόνες εξακολουθούσαν να ανοιγοκλείνουν (μάλλον ήταν συνδεδεμένες με flaps).

Απογείωση, άνοδος και ώρα για το πολυαναμενόμενο Alisnack. Ένας γνωστός είχε κάνει μία απλή-λιτή περιγραφή για το τι με περίμενε: ένα χάπι μεταμφιεσμένο σε σάντουιτς. Δεν είχα προσδοκίες για κάτι σπέσιαλ, αλλά ψυλλιάστηκα κάτι ύποπτο όταν άνοιξα το τραπεζάκι και είδα ψίχουλα από μπισκότα. Ο φροντιστής είχε το θράσος να ρωτάει αν θέλουμε salty or sweet: όσοι ζήτησαν salty (όπως η αλβανίδα κυρία δίπλα μου) πήραν κρακεράκια σε μέγεθος γραμματοσήμου. Όσοι ζητήσαμε sweet πήραμε ένα πακετάκι με τέσσερα μπισκότα σε μέγεθος μονόευρου και με τρύπα στη μέση (περικοπές και στη ζύμη). Επίσης, και στα υγρά είχαμε δικαίωμα επιλογής: ανθρακούχο ή μεταλλικό νερό. Ακούστηκε επίσης μια φήμη ότι κάποιος ήπιε χυμό σανγκουίνι. Η πληροφορία ελέγχεται.

Το IFE ήταν άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη: Ξεκινήσαμε με μία βλακωδέστατη διαφήμιση Alitalia. Η υπόθεση είναι απλή αλλά απολύτως σουρρεαλιστική: Σε ένα χάι-τεκ αεροδρόμιο (δεν ήταν το ούτε το FCO, ούτε το ΜΧP), μία check-in-ατζού τσεκάρει μία οικογένεια της οποίας ο κανακάρης έχει μία χάρτινη σαΐτα . Η οικογένεια φεύγει, αλλά το κωλόπαιδο ξεχνάει τη σαΐτα (μπορεί να ήταν και προβοκάτσια). Η χαζή υπάλληλος αφήνει το πόστο της (και γαμώ την ευσυνειδησία) και ψάχνει να βρει την οικογένεια. Tους ακολουθεί παντού (δε βλέπουμε αν πέρασε κι από τον έλεγχο ασφαλείας, πολύ λογικό διότι αν συνέβαινε και αυτό, θα είχαμε φτάσει στην Αθήνα και η διαφήμιση θα συνεχιζόταν). Παίρνει τηλέφωνα στις πύλες, περιγράφει την οικογένεια αλλά είναι τόσο ηλίθια που θα μπορούσε απλά να δει το όνομα στον υπολογιστή της και να πάει στη συγκεκριμένη πύλη και όχι να ανεβοκατεβαίνει κυλιόμενες και ασανσέρ σαν τουρκάλα γριά από τα Άδανα που φτάνει στο αεροδρόμιο Zaventem και πανικοβάλλεται. Το τέλος δεν το είδα (συγγνώμη δεν το έκανα απο βαρεμάρα απλά κάτι μου έφερε μία στιγμιαία υπνηλία) και δυστυχώς δεν το βρίσκω και στο YouTube.

 
Υπάρχει μία συνήθεια, οι εθνικοί αερομεταφορείς μίας χώρας να προβάλλουν προπαγανδιστικές παραγωγές με προϊόντα της χώρας τους. Η παλιά ΟΑ έβγαζε λ.χ. "Μένουμε Ελλάδα", ακροπόλεις, παρθενώνες, γκρηκ σουβλάκι και Μαμαλάκη. Η Ιταλία φημίζεται για ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά πράγματα: ένα από αυτά είναι η κουζίνα της, αλλά θα πρέπει να ήταν πολύ προκλητικό να μας βάλουν εκπομπή με τον ιταλό Μαμαλάκη, τη στιγμή που μας είχαν σερβίρει τα τέσσερα μονόευρα μπισκότα και το νερό. Η επιλογή “Best of Cicciolina” ήταν out of question (είχαμε και σχολικό γκρουπ), έτσι, προσανατολίστηκαν στο άλλο υπέρτατο ιταλικό πολιτιστικό δημιούργημα για το οποίο υπερηφανεύονται: ιταλική μόδα. Το τι ντεφιλέ είδαμε στην υπόλοιπη μισή ώρα ήταν κάτι το απερίγραπτο, διότι πέρα από τα πολύ κοινότυπα Rocco Barocco, Ferre, Trussardi κλπ. Έδειξε και ανδρική μόδα με τα μοντέλα με μαλλί σαν της Τάμτας, ντυμένα αμπαζούρ, να φοράνε ασημί κελεμπίες με τη γραβάτα από πάνω δεμένη ανάποδα. Να ξαναθυμήσω ότι μιλάμε για ανδρική μόδα ή δε χρειάζεται; Κάποια ταινία που ξεκίνησε να προβάλλεται κόπηκε μετά τους τίτλους έναρξης (ήταν και χολλυγουντιανή παραγωγή χωρίς ήχο).

Το καλό ήταν ότι η πτήση διήρκεσε λίγο. Η διπλανή αλβανίδα κυρία ήταν πολύ ήσυχη (μιλούσε και ελληνικά και αγγλικά) και ο διπλανός κύριος έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσει τη συγκλονιστική ιστορία μας αλλά και να μας πει τις δικές του (και πιστέψτε με, όταν είναι να μιλήσεις για Αλιτάλια, έχεις πολλά να πεις και λίγα να φας).

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Alisnack*

Η ώρα ήταν 17:15. Τρεις παλαβοί τρέχουν μέσα στο σταθμό της Ostiense για να φτάσουν στο binario 12, απ' όπου θα περνούσε το τραίνο για το Fiumicino. Τα καταφέραμε μεν, το τραίνο όμως άφαντο. Το είχαμε χάσει; Δε νομίζω. Μάλλον έχει καθυστέρηση. Όντως,  στις 17:22 φτάνει το τραίνο. Μπαίνουμε μέσα, καθόμαστε στα πεντακάθαρα καθίσματα (περιττό να πω ότι το πρώτο πράγμα που θα έκανα με το που θα έμπαινα σπίτι, ήταν να βάλω το παντελόνι στο πλυντήριο). Αν και με τη γλώσσα έξω, ήμασταν χαρούμενοι που θα φτάναμε στο αεροδρόμιο εγκαίρως. Αν παίρναμε το επόμενο, όλα έδειχναν ότι θα τρέχαμε σαν παλαβοί και στο Fiumicino και στον έλεγχο και στη φυσούνα, γενικώς θα τρέχαμε. Έτσι έδειχναν όλα... Για προοικονομία χρόνου, απλά σας αναφέρω ότι ακόμα κι αν παίρναμε το τελευταίο τραίνο της μέρας και πηγαίναμε σα να πηγαίναμε σε τάμα στην Τήνο -ξέρετε, στα τέσσερα- και πάλι θα προλαβαίναμε, απλά δεν το ξέραμε.

Βγαίνουμε έξω, πάμε προς το Terminal C (ας το πούμε έτσι, για να κρατήσουμε ένα επίπεδο) και πηγαίνουμε προς τον έλεγχο εισιτηρίων. Σε μία σκοτεινή γωνιά γινόταν ο έλεγχος εισιτηρίων. επειδή οι ιμάντες δε λειτουργούσαν, οι επιβάτες έπαιρναν τις τσεκαρισμένες αποσκευές και τις τοποθετούσαν σε ένα καροτσάκι, όπου ένας υπάλληλος της Alitalia Handling (τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή) τις πήγαινε σε άγνωστη ερημική τοποθεσία. Τώρα ξέρουμε πια, γιατί της έχει βγεί το όνομα της Alitalia για τις χαμένες βαλίτσες βαλίτσες...

 
Φυσικά έρχεται η σειρά μας και τότε θυμάται η υπάλληλος ότι πρέπει να κάνει ένα τηλεφώνημα κάπου. Ακολούθησε μία συνομιλία που θύμιζε εκτέλεση συνταγής του Στέλιου Παρλιάρου (αργά -σχεδόν εκνευριστικά και βασανιστικά- για μη μας κόψει η σως σοκολάτας για την τσιπούρα προβενσάλ). Εγώ ήδη κεραυνοβολούσα, αλλα η ragazza το χαβά της. Τέλος πάντων, παραλαμβάνουμε τις κάρτες: έξοδος D8. Εξακριβώνουμε ότι η κατάσταση στις τουαλέτες των Αναχωρήσεων είναι η ίδια -αν όχι χειρότερη- με εκείνη των Αφίξεων και κατευθυνόμαστε στο επόμενο μαρτύριο που λέγεται Controllo di Sicurrezza.

Προφανώς μόλις είχε κυκλοφορήσει η είδηση ότι κάποιος χάλασε το λίφτινγκ του Μπερλουσκόνι και χιλιάδες αντικαθεστωτικοί εγκατέλειπαν τη χώρα φοβούμενοι ενδεχόμενο πογκρόμ από τους καραμπινιέρους. Μπροστά μου μία μάνα με τις δύο bimbo κόρες της, όλες με μπότες και υπερμεγέθεις τσάντες Hello Kitty. Η μάνα φορούσε και γούνα για την οποία πάνω από 100 οικογένειες τσιντσιλά πρέπει να θρηνούν κάπου στην Κίνα. Καταλαβαίνεις ότι η γυναικεία τσάντα είναι ένα αξεσουάρ προς αποφυγή σε τέτοιες καταστάσεις, δεδομένου ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε απαγορεύεται να μπει σε αεροπλάνο: ενυδατικές, κραγιόν, λίμες. Η δε τσάντα "Hello Kitty" όταν την κρατάει ενήλικη γυναίκα και δη ιταλίδα, που φημίζεται για τη φινέτσα, είναι φαινόμενο αν μη τι άλλο ανησυχητικό. Να μη σχολιάσω τις μεταλλικές μπότες με λίγο δέρμα για διακοσμητικό... Συμβουλή: την επόμενη φορά που πας για έλεγχο ασφαλείας, δεν κοιτάς ποια σειρά έχει λιγότερο κόσμο, αλλά σε ποια σειρά οι κυρίες δεν είναι ντυμένες σαν το Ρόμποκοπ και οι άνδρες δεν είναι ντυμένοι σαν τους θαμώνες του "Blue Oyster Bar" στη "Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή". Αν διαλέξεις τη σειρά τους, την καθυστέρηση την έχεις στανταράκι.

Προχωράμε. Εγώ εγκαταλείπω την παρέα και αποφασίζω να πάω στην πύλη. Μας απέμεναν 45 περίπου λεπτά μέχρι την αναχώρηση και δεν ήξερα τις μας περίμενε μέχρι εκεί. Ανεβαίνω την κυλιόμενη και παθαίνω την πλάκα μου: Προφανώς οι κυλιόμενες με έβγαλαν σε αεροδρόμιο άλλης χώρας: Κατμαντού, Ντάκκα, Νέο Δελχί, κάπου εκτός Ευρώπης τέλος πάντων. Το μπουζουκοringtone του Νίκου Βέρτη, που ακούστηκε, μας επιβεβαίωσε ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πηγαίναμε Αθήνα. Έξω βροχή, μέσα βρώμα. Είναι να απορείς αν υπάρχει Υγειονομικό στην Ιταλία. Εκστασιασμένος φωτογράφιζα τη μοκέτα, ενώ στα δέκα μέτρα αριστερότερα, οι διάολοι μίας νεοελληνικής οικογένειας κυλιόντουσαν επάνω στην αποικία υπερπληθυσμού χολέρας της μοκέτας. Η μαμά τους είχε άλλη δουλειά, ούσα φορτωμένη με τσάντες από το Upim, έδειχνε τα ψώνια της στις φίλες της (ούτε κουβέντα για ψώνια από τη Via Condotti).

Τα λεπτά περνούσαν, οι πρώτοι είχαν ήδη στηθεί μπροστά από το γκισέ της πύλης (δεν ήξερες, δε ρώταγες;). Aποτέλεσμα μηδέν. Κάποια στιγμή η υπάλληλος της Alitalia Handling ανακοίνωσε ότι η επιβίβαση θα καθυστερούσε 30 λεπτά due to weather conditions. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μας είχαν αλλάξει το προγραμματισμένο Α320 με ένα Α319 αλλά αυτό μάλλον ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Επικοινωνώ με το το “σύνδεσμό” μας στο αεροδρόμιο (βάλαμε μπρος τα μεγάλα μέσα), ο οποίος μας ενημέρωσε ότι μας είχαν στείλει το SX-OAK, ένα Airbus A319, το οποίο η OA είχε προμηθευτεί από αεροπορική εταιρεία της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Στο άκουσμα και μόνο ότι θα μας παραλάμβανε το SX-OAK, τα φίδια ζώσανε τον ένα από την παρέα. Να σημειωθεί ότι σε προηγούμενη πτήση με το ίδιο αεροπλάνο, ο εν λόγω παραλίγο να φτάσει “ακατούρητος” στην Κύπρο, λόγω προβλημάτων στις τουαλέτες –κλείνει η παρέκβαση. Σχεδόν ταυτόχρονα γίνεται νέα ανακοίνωση ότι η επιβίβαση θα καθυστερούσε άλλα 30 λεπτά (due to technical checks). Η ώρα ήταν περίπου 19:45. Αναπόδραστα άρχισαν διάφορες αψιμαχίες στην πύλη του τύπου (γουί γουόν το ση ε ρισπόνσιμπλ χίαρ, βορρέμο βεντέρε ιλ ρεσπονσάμπιλε, σούμπιτο) ενώ όσοι δεν μπήκαν στο τριπάκι των διαπληκτισμών, αρκέστηκαν σε περιλήψεις διάφορων επεισοδίων του “Mayday!” (ντοκυμανταίρ του Makedonia TV που περιγράφει πολύ παραστατικά –είναι γεγονός- πολλά τραγικά αεροπορικά δυστυχήματα. Μιλάμε για υπερπαραγωγή).

Μισή ώρα αργότερα η πύλη ανοίγει και από μέσα βγαίνουν K1, FO και τρία Olympic Girls. Τα επόμενα λεπτά μου θύμησαν εκείνες τις αξέχαστες στιγμές με τον Παπανδρέου στο Ωνάσειο και το κλιμάκιο ιατρών να ετοιμάζεται για ανακοινωθέν. Το πλήρωμα προσπάθησε να δώσει εξηγήσεις σε ένα τσούρμο φωνακλάδων, που ζητούσαν να έρθει άλλο αεροπλάνο από την Αθήνα ή να εκστομίζουν διάφορα κοσμητικά επίθετα προς κάθε κατεύθυνση από το Χατζηδάκη μέχρι το Βγενόπουλο. Κατά τα λεγόμενα του Computerise, τόνιζαν συνεχώς ότι το αεροπλάνο είναι ολοκαίνουριο και ασφαλές.

Σχεδόν ταυτόχρονα, οι πρώτοι συνεπιβάτες μας, έρχονταν προς το μέρος μας (εμείς ήμασταν στη Νεκρή Ζώνη). “Μας είπαν ότι χάλασε ένα εξάρτημα του αεροπλάνου και πρέπει να περιμένουμε να το φτιάξουνε εδώ, γιατί δεν μπορεί να επιστρέψει στην Αθήνα το αεροπλάνο και να το φτιάξουν εκεί” είπε ένας από τους κυρίους. “Κατάλαβες φίλε μου, φέρανε χαλασμένο αεροπλάνο για να το φτιάξουν εδώ που τα εργατικά είναι φθηνότερα” είπε ένας άλλος με μπουφάν Gate 13 Mytilini. Το “χαλασμένο τηλέφωνο” έκανε καλά τη δουλειά του. Και τότε ήταν που επήλθε το τελειωτικό χτύπημα: ήταν η ενημέρωση ότι η πτήση θα καθυστερούσε δύο με τρεις ώρες λόγω τεχνικού προβλήματος. Περιττό να αναφέρω ότι την ίδια στιγμή η “Aegean” έκανε ακριβώς απέναντι το last and final call για τους τελευταίους επιβάτες της, ανάμεσά τους και γνωστός σκηνοθέτης μαιτρ του σύγχρονου (βωβού) ελληνικού κινηματογράφου. Θεόδωρο τον λένε κι αυτόν (εντελώς συμπτωματικά).

Βέβαια, στο άκουσμα της τελευταίας ανακοίνωσης τα τεκταινόμενα στην πύλη έκαναν ακόμα και τις υπερπαραγωγές του Σεφερλή στο Δελφινάριο να αποτελούν ρεσιτάλ μινιμαλισμού και αφαιρετικότητας. Μάταια προσπαθούσε ο station manager να ηρεμήσει πολλούς από τους 110 που θα μετέφερε το SX-OAK. Άγνωστο γιατί, αιτήματα για αποζημίωση δε βρήκαν ανταπόκριση. Τότε ήταν που ο Nick αποφάσισε να παίξει το τελευταίο του χαρτί, λέγοντας χαμηλόφωνα στο station manager μία λεξούλα που μόλις του είχα μάθει “reprotection”.
Στο ρεζουμέ:

Ανακοίνωση καθυστέρησης 30 λεπτών λόγω καιρού

Ανακοίνωση καθυστέρησης 30 λεπτών λόγω απαραίτητων τεχνικών ελέγχων

Ανακοίνωση καθυστέρησης 2-3 ωρών λόγω βλάβης

Τελευταία ανακοίνωση για αναχώρηση πτήσης της Αιγαίου στην απέναντι πύλη...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΛΑ!
Η Αιγαίου φεύγει, τo Alisnack έρχεται!

*Alisnack: Το προσφερόμενο στις πτήσεις της Alitalia έδεσμα. Το μικροσκοπικό μέγεθος και η άθλια ποιότητά του είναι παροιμιώδεις…

TRASH ME! (Cyprus Edition)

Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Κύπρο, ήρθα αντιμέτωπος με σουρρεαλιστικές εικαστικές παρεμβάσεις-δρώμενα-αφορμές για προβληματισμό και γόνιμες σκέψεις…

Ξεκινάμε με την πρώτη…

Η φωτογραφία έρχεται να δώσει νέα τροφή στις διάφορες θεωρίες της συνομωσίας ότι ο Αδόλφος δεν αυτοκτόνησε αλλά ότι ζει ή τουλάχιστον ζούσε, είχε οικογένεια και είχε στήσει τη δική του μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αφού πρώτα είχε βγάλει το χρυσό των Ναζί από τη Γερμανία, μέσω της υπεράκτιας εταιρίας του στην Κύπρο (του ξέφυγε ο Θησαυρός του Πριάμου) –όλα αυτά εικάζεται ότι είχαν συμβεί, όταν τουλάχιστον δημιουργήθηκε η εν λόγω πινακίδα. Οι εξαψήφιοι τηλεφωνικοί αριθμοί –προφανώς- αποδεικνύουν ότι η πινακίδα δημιουργήθηκε πριν τεθεί σε εφαρμογή το ΤΕΣΑ (Τελικό Ενιαίο Σχέδιο Αριθμοδότησης) από την ΑΤΗΚ (άρα μιλάμε για πριν το 2001), εκτός κι αν στην Πάφο άργησαν να φτάσουν τα νέα.
Άνω Πάφος


Μένουμε στην Άνω Πάφο, όπου κάποιο κατάστημα θεώρησε προσόν να αναφέρει ότι “η αγγλική ομιλείται καλά”, προφανώς όχι από τα προς πώληση σε αυτό σουβενίρ, ασχέτως αν η επωνυμία είναι γραμμένη σε άπταιστα ελληνικά. Δικό σας:


Συνεχίζουμε την περιδιάβασή μας στο Χρυσοπράσινο Φύλλο και κατευθυνόμεθα προς στη μαγευτική Λευκωσία. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;

Εδώ έχουμε το πασίγνωστο μαγαζί HAVANA (το οποίο προφανώς ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πρωτεύουσας της Κούβας. Αν και με αέρα καραϊβικής, το πιο πιθανό είναι ότι το κατάστημα εργοδοτεί εκπάγλου καλλονής ανατολικοευρωπαϊκής προέλευσης καλλιτέχνιδες (στην καλύτερη περίπτωση) ή ασιάτισσες που ήρθαν με όνειρα και κατέληξαν στην κονσομασιόν. Βέβαια, η Κύπρος φημίζεται για την ηλιοφάνειά της, γι’ αυτό και ο ιδιοκτήτης φρόντισε να τοποθετήσει και τέντα για τις περιπτώσεις της ολοήμερης λειτουργίας της PUB. Τότε ήταν που και έγινε και το φοβερό rebranding της επιχειρήσεως από HAVANA σε XAVANA. Εξαιρετικά ασήμαντη η λεπτομέρεια πως στα ισπανικά το “H” είναι άηχο…
Hasta la victoria siempre! κι από μένα…

Παρακάτω έχουμε άλλο ένα λαμπρό δείγμα της σχέσης των κατοίκων της Λευκωσίας με την ισπανική γλώσσα και πολιτισμό:

Σε πείσμα όλων όσων υποστηρίζουν ότι οι Κύπριοι διακατέχονται από ξενοφοβικά συναισθήματα, έρχεται η παραπάνω εικόνα για να τους διαψεύσει πανηγυρικά. Βέβαια, το νόημα κάπου χωλαίνει στην πορεία, αφ’ ενός γιατί “me gustas” πάει να πει “μου αρέσεις” και το “metanastes” προφανώς πρόκειται για τη φραγκολεβαντίνικη εκδοχή του ελληνικού “μετανάστες”, το οποίο –προφανώς- ο καλλιτέχνης δεν έγραψε ως “emigrantes”, είτε γιατί δεν θα το καταλάβαιναν οι άλλοι ελληνόφωνοι περίοικοι, είτε γιατί απλά δεν μπορούσε να περάσει από το Σολώνειο Βιβλιοπωλείο (υπάρχει ακόμα;) να αγοράσει το ανάλογο ελληνοισπανικό, ισπανοελληνικό λεξικό. Βέβαια, και το λεξικό να είχε πάρει, θα έπρεπε να είχε κάνει και κάποια μαθήματα ισπανικού συντακτικού και γραμματικής (συμφωνία αριθμών ρήματος και αντικειμένου). Ίσως το λεξικό να βρίσκεται και στα σκουπίδια που πλαισιώνουν το δρώμενο. Λεπτομέρειες…


Συνεχίζουμε με κάτι light, πριν φτάσουμε στην κορυφή (ή πιάσουμε πάτο)…

Το πράγμα μιλάει από μόνο του: αθκιασερός
Το παν είναι να έχεις αυτογνωσία σε αυτή τη ζωή.


Και πάμε στο καλύτερο απ’ όλα:

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην πλαϊνή πλευρά του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης. Ειλικρινά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω και αν θα πρέπει να κλαίω ή να τραβάω τα μαλλιά μου: Σημειολογικά μιλώντας (μαύρα γράμματα), έχουμε ένα πολύ γνώριμο σλόγκαν που στοιχειώνει την κυπριακή ιστορία, επιχειρώντας να της προσδώσει αναδρομικά το χαρακτηριστικό της ελληνικότητας και μπλα… μπλα… μπλα… Η ελληνικότητα της Κύπρου βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη γνώση ελληνικών του γράφοντος με μαύρο σπρέι, ο οποίος –από άποψη; από καθαρή βλακεία; από εθνική ανάταση;- έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει greeklish για να υποστηρίξει το ακριβώς αντίθετο!
Στον αντίποδα τώρα, έχουμε την παρέμβαση ενός ηθικού μηδενιστή, ο οποίος το μόνο κοινό που είχε με τον προηγούμενο ήταν η παντελής έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων ορθογραφίας (με “ΩΜΕΓΑ” γράφεται ζώον!).
Πάντως εγώ δε συμφωνώ με καμία από τις δύο απόψεις.

Τράβα κι εσύ μια "Υγρή Μίσθωση". Μπορείς!

Άπειροι οι συνειρμοί και το brainstorming στο άκουσμα μίας και μόνο φράσης: ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Στους απαισιόδοξους, οι πρώτες σκέψεις έχουν να κάνουν με την ταλαιπωρία που προκύπτει από τις ακυρώσεις, τις καθυστερήσεις (στην καλύτερη περίπτωση) και τις απεργίες. Οι αισιόδοξοι/αδαείς σκέφτονται την ασφάλεια, τον Ωνάση και μία πληθώρα εννοιών που συγκεντρώνεται στο μεγάλο, πομπώδη τίτλο "Εθνικός Αερομεταφορέας", που έχει γίνει καραμέλα στο στόμα των πολεμίων και των υπερμάχων της διαδικασίας "ιδιωτικοποίησης" ή του "ξεπουλήματος" ανάλογα με το τί πιστεύεις και ποιον πιστεύεις. Οι Πασόκοι έχουν επιπλέον να θυμούνται τη Μιμή, ενώ οι οπαδοί των μεσημεριανάδικων έχουν να θυμούνται τους διάφορους "αστέρες" που βγήκαν από αυτήν και πρωταγωνίστησαν σε ριάλιτι ή επάνδρωσαν τα πάνελ των Τατιανο-μικρούτσικων.

Δε νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς ότι η κατάσταση που επικρατεί στον "Εθνικό Αερομεταφορέα" τα τελευταία χρόνια δεν απέχει πολύ από τη λέξη "μπάχαλο" ή κάποια άλλη λέξη που αρχίζει από "ΜΠ", αν και στα τελευταία, υπάρχει η φήμη ότι υπάρχει μία τάξις. Τέλος πάντων, ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ολυμπιακή τα τελευταία χρόνια, είναι η διαρκής έλλειψη αεροσκαφών, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Η λύσεις που δόθηκαν αρχικά ήταν μετριοπαθείς. Ας είναι καλά οι Μακεδονικές Αερογραμμές, που από την ίδρυσή τους, στήριζαν σταθερά το θερινό -κυρίως- πρόγραμμα δρομολογίων της μητρικής τους εταιρείας, άλλοτε με τα θρυλικά Boeing 727 τους, άλλοτε με τα πιο συνηθισμένα Boeing 737-400 τους και άλλοτε με τα συλλεκτικά MD-80 που οι Μακεδονικές είχαν νοικιάσει από τη νοτιο-αφρικανική Safair, μαζί με τους πιλότους τους, αν και δε θυμάμαι καλά αν και τα πληρώματα καμπίνας πρέπει να ήταν ελληνικά. Στην αεροπορική ορολογία, αυτό ονομάζεται Wet Lease. Είναι ένα είδος βραχυπρόθεσμης σχετικά μίσθωσης, όπου η εκμισθώτρια εταιρεία "νοικιάζει" το αεροσκάφος μαζί με το πλήρωμά του. Στον αντίποδα βρίσκεται το Dry Lease, όπου η εκμισθώτρια, "νοικιάζει" το αεροσκάφος χωρίς τα πληρώματα. Παραδείγματα της δεύτερης κατηγορίας αποτελούσαν τα φερόμενα ως αμφίβολης ποιότητας Boeing 737 της ισπανικής εταιρείας Hola (γνωστά στους αεροπορικούς κύκλους και ως "Χολάδικα")ή διάφορων άλλων εταιρειών μίσθωσης, ανάμεσά τους και ένα 737 που φέρεται ότι χρησίμευε στη μεταφορά κρατουμένων στις ΗΠΑ.

Αυτά όμως είναι σχετικά αδιάφορα θέματα, όταν οι πραγματικά αξιομνημόνευτες εμπειρίες βρίσκονται στην κατηγορία Wet Lease. Εδώ, οι ΟΑ, τον τελευταίο χρόνο, έχουν δώσει πραγματικά ρέστα, διότι μπορεί μεν να έδιωξαν τα "επικίνδυνα" για τα ΜΜΕ Holaδικα αεροπλάνα, ωστόσο βρήκαν ευφάνταστους τρόπους να μπαλώσουν τις "τρύπες" του πτητικού τους προγράμματος. Σε αυτήν την ιδιαίτερα ιερή αποστολή-αεροπορική σταυροφορία, οι ΟΑ νοίκιασαν (βραχυπρόθεσμα) αεροπλάνα ξένων -όχι και τόσο γνωστών- εταιρειών, αλλά και ντόπιων, τα οποία όμως ήρθαν μαζί με τα δικά τους πληρώματα, από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Δανία, η Γαλλία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία και η Ισπανία, με τις τρεις τελευταίες να ηγούνται της ιεράς αποστολής. Βέβαια, θα ήταν αδικία να μην αναφέρουμε ότι οι ΟΑ έδωσαν ψωμί και σε διάφορες μικρές ελληνικές εταιρείες, όπως η Astra, η μακαρίτισσα EuroAir και η δις χρεωκοπημένη HellasJet καλύπτοντας έτσι τρύπες του δικού τους προϋπολογισμού. Κι αν αυτά σου φαίνονται τραγελαφικά, να σου πω επίσης ότι στο παρελθόν, η Ολυμπιακή είχε κάνει wet lease αεροπλάνου της Mesopotamia (Ιράκ) αλλά και ενός υπέργηρου TriStar της πορτογαλικής Luzair, με δικό μου άνθρωπο να αναφέρει ότι πέταξε από Παρίσι για Αθήνα με ένα παρτάλι όπου οι αεροσυνοδοί μιλούσαν... βραζιλιάνικα.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η μαγεία του Wet Lease. Κλείνεις ένα εισιτήριο, πας στο αεροδρόμιο και αν δεν έχεις ενημερωθεί νωρίτερα, βρίσκεσαι μπροστά σε ένα αεροπλάνο που δεν έχει το γνώριμο λογότυπο της ΟΑ (ας μην σχολιάσω το livery, γιατί δεν υπάρχει κάποιο στάνταρ). Όταν δε μπαίνεις και μέσα και ανακαλύπτεις ότι το πλήρωμα μόλις το ίδιο πρωί είχε μάθει να λέει "Калимера" ή "Calimera" με βουλγάρικη ή ισπανική προφορα αντίστοιχα (την οποία "Kalimera" χρησιμοποιεί, άσχετα με το σε ποιο σημείο του ουρανού είναι ο ήλιος), όπως και να το κάνεις, παθαίνεις ένα κάτι. Αυτό το κάτι, μπορεί να είναι από πολιτισμικό σοκ μέχρι και εγκεφαλικό, ανάλογα με την κράση σου και τη σχέση σου με το αντικείμενο. Διότι αν έχεις μείνει στην εποχή που ο Ωνάσης είχε την ΟΑ, ο Καζαντζίδης τη Μαρινέλλα και η Αθήνα εξαψήφια τηλεφωνικά νούμερα, όπως και να το κάνεις, η "ψόφια από τη Σόφια" αεροσυνοδός είναι ένα σοκ, ειδικά όταν τα αγγλικά της είναι ανάλογα των αγγλικών του Ζίβκωφ.

Κάτι τέτοιο μάλλον συνέβη σήμερα και με την κυρία Ζουμπουρδόγλου, βέρα μυτιληνιά, που αποφάσισε ότι μετά το ελαφρύ εγκεφαλικό που υπέστη το Πάσχα, έφτασε επιτέλους η ώρα να πάει στο χωριό της στη Λέσβο. Το σύστημα μας πληροφορούσε ότι η ΟΑ θα πετούσε σήμερα για το απογευματινό ζεύγος της Μυτιλήνης (ΟΑ578/ΟΑ579) με ένα ΑΤR-72. Πέραν τούτου, τίποτα άλλο δεν ενημέρωνε το χρήστη του συστήματος για κάποιο wet lease. Το εισιτήριο βγήκε σε πολύ καλή τιμή και η επιβάτις πήγε σπίτι για να ετοιμαστεί.

Γύρω στις 6:30 χτύπησε το τηλέφωνο...

-Παρακαλώ

-Είμαι η κυρία Ζουμπουρδόγλου, κόρη της κυρίας Ζουμπουρδόγλου

-Παρακαλώ τί θα θέλατε;

-Τι εισιτήριο ήταν αυτό που βγάλατε στη μαμά μου; Τη βάλατε σε λάθος αεροπλάνο και πάει στο εξωτερικό! Εμείς Μυτιλήνη θέλαμε να πάει.

-Μα δε μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

-Μα τι λέτε κύριε! Με πήρε τηλέφωνο μέσα από το αεροπλάνο και μου είπε μπήκε σε λάθος αεροπλάνο και την πάνε στο εξωτερικό.

-Μα αφού βλέπω ότι η μαμά σας έχει κάνει check-in και ότι έχει επιβιβαστεί στη σωστή πτήση.

-Και πού το ξέρετε εσείς αυτό;

-Αφού το βλέπω στον υπολογιστή

-Και θέλετε να πιστέψω εσάς και όχι τη μαμά μου; Κύριε μου, θέλω να μου πείτε που πάει η μαμά μου.

-Στη Μυτιλήνη πάει

-Όχι κύριέ μου, δε μιλάνε ελληνικά στο αεροπλάνο...

(εκεί κατάλαβα τι πραγματικά είχε συμβεί)


-Μην πανικοβάλλεστε κυρία μου και πείτε της μαμάς σας να κλείσει το κινητό. Μυτιλήνη πάει το αεροπλάνο.

-Αλήθεια λέτε; Τότε γιατί δε μιλάνε ελληνικά;

Τί είχε συμβεί: Η ΟΑ μίσθωσε ένα ΑΤR-72 της Ισπανικής Swift Air, χωρίς να ενημερώσει τα availabilities του συστήματος. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Το τετριμμένο λογοπαίγνιο "Ολυμπιακή Ταλαιπωρία" ξεφεύγει πλέον από τα στενά όρια του τρίπτυχου Καθυστερήσεις-Απεργίες-Ακυρώσεις. Τώρα πλέον μετουσιώνεται σε μία νέα αεροπορική οδύσσεια που προσφέρει πρωτόγνωρα πολυ-πολιτισμικά βιώματα στους υποψιασμένους και τους aviation enthousiasts, εφιαλτικές εμπειρίες στους ανυποψίαστους, τους φοβισμένους ή τους ηλικιωμένους (εκτός αν οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα τυχεροί και πάσχουν από Αλτσχάιμερ).

Με τις ενοικιάσεις τύπου Wet Lease να έχουν ξεπεράσει τις 35 από την αρχή του 2009 και την αεροπορική Ιθάκη που ακούει στο όνομα MIG να φέρεται ότι θα χρησιμοποιήσει αρχικά ένα οιονεί Wet Lease για να καλύψει στις αρχικές πτητικές ανάγκες, μέχρι και την εξομάλυνση των δρομολογίων και την οργάνωση του νέου στόλου, είναι πολλοί αυτοί που στοιχηματίζουν πως οι ενοικιάσεις θα ξεπεράσουν τις πενήντα στις επόμενες 70 μέρες ζωής που απομένουν στο "Εθνικό Αερομεταφορέα", όπως αυτός λειτουργεί σήμερα.

Για περισσότερες πληροφορίες για τα Wet Leases της ΟΑ, μπορείτε να κάνετε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://athensairport.blogspot.com/2009/03/olympic-airlines-leased-planes-2009.html

Για τo leasing αεροπλάνων, μπορείς να βρεις ορισμένες εισαγωγικές πληροφορίες και στη Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/Aircraft_lease

Αίγια Fuxia

Η Αίγια Fuxia είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην κυπριακή τηλέοραση τα τελευταία πενήντα χρόνια. Μία απίστευτα καλογραμμένη κωμική σειρά με ανατρεπτικό χιούμορ, φτιαγμένη από νέους ανθρώπους, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις εν Ελλάδι τηλεοπτικές υπερπαραγωγές. Ίσως να είναι και πολύ καλύτερη.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μικρό ορεινό χωριό του Τροόδους, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα: η καθημερινότητα των κατοίκων του συγκλονίζεται από μυστηριώδεις θανάτους και ανεξήγητα φαινόμενα, με αποτέλεσμα διάφορες τραγελαφικές καταστάσεις. Αναπόδραστες οι προεκτάσεις και στη δική μας "πολιτισμένη" εποχή: μία διαρκής αντιπαράθεση ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, την απληστία και την αξιοπρέπεια, την ηθικολογία και τα ηθική, την εντιμότητα και την ατιμία, τις αξίες και τα ταπεινά ένστικτα, την τρέλλα και τη λογική, τον έρωτα και το συμφέρον, την ανέχεια και την πλεονεξία.

Το -ομολογουμένως- ιδιαίτερα θετικό αποτέλεσμα οφείλεται φυσικά και στις φοβερές ερμηνείες μίας πλειάδας παλαιών και νέων ηθοποιών από την Κύπρο, με τους πρώτους να ξεφεύγουν από τα στεγανά του παρελθόντος τους και τους δεύτερους, να αποδεικνύουν ότι ακόμα και σε μία τόσο μικρή χώρα, μπορείς να μεγαλουργήσεις και να διακριθείς χωρίς να αντιγράψεις τους εν Αθήναις συμπατριώτες σου και -κυρίως- χωρίς να μπεις σε "ξενόφερτες" φόρμες και να υπακούσεις σε ξένες προς την κουλτούρα σου νόρμες. Ξεχωριστές ερμηνείες εκείνες του Χρήστου Γρηγοριάδη, στο ρόλο του Βαντζιελή και της Δώρας Κακουράτου στο ρόλο της Πελλομαλλούς, η οποία και φαίνεται να κρατά το κλειδί στην εξιχνίαση των μυστηρίων.

Ένα καλοφτιαγμένο σενάριο με τολμηρούς και προβοκατόρικους διαλόγους που καυτηριάζουν τον πουριτανισμό, την ιδιοτέλεια, την ανηθικότητα και την πλεονεξία, που προκαλούν αβίαστο γέλιο αλλά και προβληματισμό, που θίγουν πρόσωπα, καταστάσεις και κατεστημένα. Απόδειξη ότι η σειρά "πονάει" κάποιους: ο Μητροπολίτης Ταμασσού και Ορεινής, απαγόρεψε τα γυρίσματα στο εσωτερικό της εκκλησίας του χωριού, επειδή τα θεώρησε προσβλητικά για την Εκκλησία της Κύπρου.

Προσωπικά, η σειρά με κέρδισε από την επτάλεπτη εισαγωγή του πρώτου επεισοδίου, το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω. Ελπίζω να σας αρέσει και σε σας...

http://www.antennatv.com.cy/cgibin/hweb?-A=3972&-V=videos

Της Κορέας (Ημέρα 7η)

Ε.ΞΕ.ΣΙ.Τ.
(Εφιαλτική Ξενάγηση Σινικού Τείχους)

Οι παλινωδίες συνεχίζονται! Δε μας έφταναν όλα τ' άλλα, έπρεπε να ξεναγηθούμε και στο Σινικό Τείχος!

Περίληψη Προηγουμένου: Η πρωτεύουσα της μεγαλύτερης χώρας του κόσμου δε με ενθουσίασε τόσο όσο περίμενα. Περισσότερο με προβλημάτισε το χάος που επικρατεί εκεί. Λένε όμως πως είναι ατόπημα να βρεθείς εκεί και να μη δεις το Σινικό Τείχος. Για να δούμε αν αυτό έχει βάση ή αποτελεί μύθο...

Το παρτσακλό και ο ταξιτζής ήταν συνεπέστατοι στο ραντεβού τους. Στις εννιά ακριβώς μας περίμεναν στην είσοδο του ξενοδοχείου. Μπήκαμε μέσα στο αυτοκίνητο και ξεινήσαμε, με κατεύθυνση προς τα βόρεια. Προορισμός μας ήταν το Μπανταλίνγκ, το κοντινότερο σημείο του Σινικού Τείχους από το Πεκίνο. Την όλη διαδρομή είναι πολύ δύσκολο να την αντέξεις, πόσο μάλλον όταν έχεις και τη μικρή με την τσιριδοφωνή της να σου λέει αυτά που είχες διαβάσει το προηγούμενο βράδυ στον ταξιδιωτικό οδηγό. Να σου πω την αλήθεια, όσο ενδιαφέροντα και να ήταν αυτά που σου έλεγε, όσο καλοπροαίρετος και να ήσουν, η μικρή δεν είχε την πολυπόθητη μεταδοτικότητα, γιατί πολύ απλά είχε αποστηθήσει έναν ταξιδιωτικό οδηγό, προφανώς χωρίς να καταλαβαίνει τι λέει.

Ασφαλώς και μας είχε προβληματίσει το γεγονός ότι το Μπανταλίνγκ ήταν πολύ τουριστικό και ως εκ τούτου υποψιαζόμασταν ότι θα γινόταν της Πόπης. Φτάνοντας εκεί, επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μας. Ένας χαμός: δεδάδες δεκάδων λεωφορεία και αμέτρητα γκρουπ. Κι όταν αναφερόμαστε σε γκρουπ, μην πάει το μυαλό σου στους δυτικούς. Το 90% των επισκεπτών ήταν Κινέζοι. Λογικό άλλωστε, αφού σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, ο ένας στους πέντε είναι Κινέζος.

Ανεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε πάνω στο Τείχος. Το έργο είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό και το μεγαλείο του είναι αναμφισβήτητο. Το γιατί και πώς, όμως, φτιάχτηκε ένα τέτοιο έργο αποτελεί προφανώς μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της Κίνας. Περπατήσαμε για περίπου μισό χιλιόμετρο πάνω στο τείχος, οι ζητιάνοι έθεσαν σε δοκιμασία την εγκράτειά μου και το γεγονός ότι κατάφερα και επέστρεψα πίσω αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν είμαι αγοραφοβικός. Βρήκαμε το χαμένο και ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο για την επόμενη αττραξιόν: τους Τάφους των Μινγκ

Όσο κι αν ακούγεται παρανοϊκό, ομολογώ ότι απολαύσαμε την επίσκεψή μας στους Τάφους των Μίνγκ. Είχαμε μία απέραντη έκταση σχεδόν αποκλειστικά δική μας, μια και οι Κινέζοι δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν εκεί, επειδή το θεωρούν γρουσουζιά. Όπως και να 'χε το πράγμα, περάσαμε υπέροχα!

Συμπερασματικά, προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε τους Τάφους των Μινγκ. Βάλτε τα πιο άνετα παπούτσια σας και περπατήστε την Ιερά Οδό, παρατηρώντας τα αγάλματα των ζώων και των φυλάκων του αυτοκράτορα. Αν σας προτείνουν Σινικό Τείχος, ζητήστε επίσκεψη σε κάποιο άλλο σημείο εκτός από το Μπανταλίνγκ. Το πιο πιθανό είναι να σας πουν ότι δε γίνεται. Αν πάτε τελικά στο Μπανταλίνγκ, μην αφήσετε την πολυκοσμία να σας πτοήσει. Καλή παρέα να υπάρχει και διάθεση, κι όλα γίνονται!

Το ταξίδι στη Βόρεια Κορέα και την Κίνα θα τελείωνε κάπου εδώ. Είχαμε όμως κανονίσει να συμπεριλάβουμε άλλες δυο χώρες στο ταξίδι μας, αυτή τη φορά στην Ευρώπη!

Της Κορέας (Ημέρα 6η)

Το υπερθέαμα συνεχίζεται, η παρέα φεύγει από την Κορέα, αλλά ο τίτλος παραμένει ίδιος...

Καλή Χρονιά σε όλους!
Δύο από τους τέσσερις Soloviev D-30KU, του Ilyushin 62Μ της Air Koryo (από τα τελευταία αεροπλάνα αυτού του τύπου που πετούν ακόμα). Η ΕΕ έχει απαγορέυσει την πτήση του συγκεκριμένου πάνω από τα εδάφη της... Κατάλαβες τώρα πόσο τυχερός ήμουν...


Περιγράψτε -με λίγα λόγια- την ημέρα που πέρασε:

Λίγα λόγια και καλά: το σεξ πολεμάει την τερηδόνα, καθώς ανθίζει η ανεμώνα. Μόνο έτσι θα μπορούσες να περιγράψεις το σουρρεαλισμό που διακρίνει την πρωτεύουσα της πιο απομονωμένης χώρας του κόσμου. Σοσιαλιστικά οικοδομήματα, μνημεία και η εντύπωση πως όπου πήγαινες υπήρχε ένας θίασος ντόπιων που έπαιζε σε ένα είδος θεάτρου, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να πιστέψεις πως σε αυτή τη χώρα όλα είναι υπέροχα και όλοι ζουν σε μία σοσιαλιστική νιρβάνα. Για το βράδυ μας είχαν φυλάξει το καλύτερο πάλι: δείπνο σε ένα κιτσάτο τουριστικό εστιατόριο με μία ντισκομπάλα να περιστρέφεται ψυχεδελικά και απειλητικά από πάνω μας και ως άλλη δαμόκλειος σπάθη να κινδυνεύει να πέσει α)στο μπωλ με τα νουντλς μου β)στο κεφάλι μου (worst case scenario).

Φτάσαμε σχετικά νωρίς στο αεροδρόμιο Σουνάν, έχοντας διανύσει 25 χλμ μέσα στην πυκνή ομίχλη. Οι ξεναγοί μας είχαν καθησυχάσει πως το φαινόμενο είναι πολύ συχνό και ότι δεν υπήρχε λόγος να ανησυχούμε, μια και η ομίχλη επρόκειτο να διαλυθεί σύντομα. Η υπάλληλος του τσεκ-ιν ήταν ένα φοβερό αξιοθέατο: φορούσε μπερέ, επωμίδες... λες και ήταν έτοιμη να σου πει στα κορεάτικα «Αναφέρσου, πέσε κάτω και πάρε πέντε». Παραλάβαμε τα κινητά μας, που μας είχαν κατασχέσει το Σάββατο το πρωί, δώσαμε τα σχετικά φιλοδωρήματα στην τριάδα οδηγού-συνοδών, περάσαμε τους ελέγχους ασφαλείας, διαβατηρίων και μπήκαμε στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα αναχωρήσεων.

Αυτή η χώρα δε σταματά να σε εκπλήσσει. Η αίθουσα αναχωρήσεων ήταν ένα τεράστιο δωμάτιο. Στα αριστερά βρισκόταν ο πάγκος με τα αφορολόγητα, με την απίστευτη ποικιλία: τζινσένγκ, τσάι και άλλα τζιβιτζιλίκια ογδόης διαλογής. Στην τεράστια τηλεόραση μπροστά μας παιζόταν στη διαπασών και σε repeat mode ένα επανασταστικό ντοκιμαντέρ για την 50ή επέτειο του Λαϊκού Επαναστατικού Στρατού, με σφήνες από σκηνές μάχης, μαζικές επιδείξεις κλπ κλπ, τι να σου τα λέω τώρα, το έχεις ξαναδεί το έργο. Τώρα πρέπει να καταλαβαίνεις και τι συνέβαινε: ομίχλη, δύο καθυστερημένες πτήσεις, ο σινεμάς να δείχνει βομβαρδισμούς και παρελάσεις, εμβατήρια στη διαπασών και όλες οι καρέκλες πιασμένες (και προσανατολισμένες προς την τηλεόραση): ένα μπάχαλο.

Άποψη της αίθουσας αναχωρήσεων του Σουνάν, με το κοινό -εκστασιασμένο- να παρακολουθεί την ογδοηκοστή επανάληψη του προπαγανδιστικού ντοκιμαντέρ. Καταραμένη ομίχλη, καταραμένες καθηστερήσεις, καταραμένο repeat mode...

Με τα πολλά, η ομίχλη άρχισε να διαλύεται και μαζί με αυτή, άρχισε και η επιβίβαση στο σοβιετικό Ιλιούσιν 62Μ (αυτό που μια γνωστή μου, ανατολικογερμανίδα, αποκαλεί Ιλιούσιν Τσβάιουντζέχτσιχ-Εμ). Η πτήση ήταν απίστευτα βαρετή. Δεν μας έβγαλαν να φάμε τίποτα, κάτι γκρουπ κινέζων μας είχαν πρήξει (κι εμάς και τα "τέτοια" μας, τα "απαυτά" μας -κατάλαβες τώρα), τα αφορολόγητα ήταν μια από τα ίδια με εκείνα που είδαμε στο αεροδρόμιο: μία απελπισία.

"Ο κύριος προτιμάει κρέας ή ψάρι; Ψάρι; Καλά, πέσε για ύπνο και θα σε ξυπνήσω όταν φτάσουμε. Σήμερα, φαϊ γιοκ!"

Στο Πεκίνο μας υποδέχθηκε μια φίλη της Σίρλεϋ Λέι-Λέι Φου Μαν Τσου, επειδή η μικρή προφανώς είχε άλλα θύματα να στείλει στο εργαστήριο μαργαριταριών... Δε μπήκαμε καν στον κόπο να ρωτήσουμε πώς την έλεγαν... άδικος κόπος (μπορεί και να τη λέγαν Τσού-Λί, ποτέ δεν ξέρεις, και άντε να τις εξηγήσεις τι σημαίνει "τσουλί" στα ελληνικά).

Ο "Μεγάλος Τιμονιέρης" στην είσοδο της Απαγορευμένης Πόλης.

Εμείς φτάσαμε στο Πεκίνο και αποφασίσαμε να βγούμε και να δούμε -μόνοι μας- την πόλη που θα φιλοξενήσει τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν εντυπωσιάστηκα, τουναντίον περισσότερο απογοητεύτηκα. Κατ’ αρχάς είναι αχανής. Πολύ λογικό... αυτό όμως που με απογοήτευσε περισσότερο είναι πως η διείσδυση της αγγλικής σε αυτήν την πόλη είναι ανάλογη με τη διείσδυση της ισλανδικής στην Κάτω Τραχανοπλαγιά. Μην είμαστε όμως άδικοι. Σε όλες τις τουριστικές ατραξιόν υπήρχαν νεαροί και νεαρές που μας ρωτούσαν από που είμασταν και αν θέλαμε να πάμε για τσάι μαζί τους. Ο ευκολόπιστος τουρίστας θα πιστέψει ότι η νέα γενιά των Κινέζων είναι περισσότερο εξωστρεφής, περίεργη να γνωρίσει τον εξω κόσμο και πολύ αισιόδοξη για το μέλλον. Ο πιο υποψιασμένος θα καταλάβει ότι πίσω από αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα, κρύβεται μία κομπίνα: τα παιδιά θα σε πάνε σε ένα τεϊοποτείο όπου και θα τους κεράσεις κάτι και μετά θα έρθει ένας λογαριασμός μερικών εκατοντάδων δολλαρίων... Θα μου πεις ότι αυτά συμβαίνουν παντού: κι εδώ κυκλοφορεί στο Σύνταγμα ο γνωστός τύπος που ψάχνει για μαλάκες τουρίστες για να τους πάει σε ένα από τα γνωστά μπαρ με τις πολλά υποσχόμενες αλλοδαπές. Το θέμα είναι αν κι εσύ σαν τουρίστας πας γυρεύοντας... Από κάποια στιγμή και μετά είπαμε να το διασκεδάσουμε κι εμείς λίγο και αρχίσαμε να λέμε ότι είμαστε τα δίδυμα αδέλφια της Silvia Night από την Ισλανδία. Για όσους δεν μας πίστεψαν, αρχίσαμε να συμπεριφερόμαστε όπως και η Σίλβια... "Στους επόμενους που θα μας την πέσουν για να τους πάμε για τσάι, θα τους πω ότι θέλουμε σεξ" είπε ο Νικολάκης. Ευτυχώς, δε χρειάστηκε να το πούμε, γιατί δεν είμαι σίγουρος που θα είχαμε καταλήξει τώρα...

Από τις περιηγήσεις μας στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν...

Για το βράδυ κανονίσαμε μία βόλτα στο Χόου Χάι, ας το πούμε το «Γκάζι-Ψυρρή-Κεραμεικό» του Πεκίνου. Καταλήξαμε σε ένα φοβερό εστιατόριο που ειδικευόταν στη «Χακκά», την κουζίνα των κινέζων μουσουλμάνων, με θέα μία φοβερή λίμνη με εκατοντάδες πλεούμενα. Γενικά, όπου διαλέξαμε οι ίδιοι για να γευματίσουμε/δειπνήσουμε κλπ., περάσαμε καλύτερα απ’ όπου μας πήγε το γραφείο... Τι τό 'θελα πάλι και θυμήθηκα την Όπερα του Πεκίνου...

Φύγαμε κατά τις 11 μ.μ. για να βρεθούμε μπροστά στις κλειστές πόρτες του σταθμού του μετρό... ο τελευταίος συρμός ήταν στις 22:40. Είπατε τίποτα;

Στη συνέχεια: Ε.ΞΕ.ΣΙ.Τ. (Εφιαλτική Ξενάγηση Σινικού Τείχους)

ΑΚΡΑΤ(ει)Α

Ο σκοπός του ταξιδιού επετεύχθη και η επιχείρηση "Κάνε PR, Φάε, Πιές, Ξαναφάε, Κοιμήσου" στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η διευρυμένη, πλέον, παρέα επιβιβάστηκε στο λεωφορείο της εταιρείας και πήρε το δύσκολο δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα. Γενικά, αν κάτι βαριέμαι αφόρητα μετά από κάθε ταξίδι μου, είναι το λεωφορείο από το λιμάνι/αεροδρόμιο μέχρι το σπίτι μου, πόσο μάλλον όταν το πλοίο έδεσε στην Πάτρα και το σπίτι βρισκόταν μία ώρα από τα γραφεία της εταιρείας στο κέντρο της Αθήνας.

Το ότι η συνέχεια θα ήταν επεισοδιακή, το "μυριστήκαμε" σχεδόν από την αρχή. Κατά την επιβίβαση στο λεωφορείο, μία παράξενη, πλην όμως πολύ γνώριμη, μυρωδιά αιωρείτο στον αέρα. Οι καλοπροαίρετοι την αποδώσαμε στο ότι δευτερόλεπτα πιο πριν είχε πάρει μπρος ο κλιματισμός. Οι λιγότερο καλοπροαίρετοι το απέδωσαν σε ατύχημα: "άνθρωποι είμαστε, λίγο το κουβάλημα της βαλίτσας, λίγο το υπέροχο φαγητό, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, δε θέλεις και πολύ να ζοριστείς..." Το θέμα ήταν ότι ενώ μπαίναμε στην Εθνική Οδό Κορίνθου-Πατρών, (που ο Θεός να την κάνει Εθνική Οδό, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και θα περίμενε κανείς ότι η μυρωδιά θα εξαφανιζόταν, τουναντίον, αυτή γινόταν ολοένα και πιο έντονη. Είχαν αρχίσει να ακούγονται διάφορα σχόλια μέσα στο λεωφορείο από εκείνα που σε κάνουν να πιστεύεις το γνωστό και πολύ προβλέψιμο που νομίζεις ότι όλοι υποψιάζονται ότι το έκανες εσύ, ή ότι υπάρχει υπέρυθρη κάμερα που βλέπει αυτό που οι άλλοι μυρίζουν και σε ανάβει φωτεινή ένδειξη πάνω από το κεφάλι σου. "Λες να νομίζουν ότι το έκανα εγω; Α, κάτσε να αρχίσω κι εγώ να σχολιάζω"

Εγώ είχα βρει εφήμερο αντίδοτο στο ραδιόφωνο του κινητού μου, αφ' ενός για να απαλύνω το μαρτύριο του αισθητηρίου της όσφρησης, αφ' έτέρου για να μην ακούω τα διάφορα σχόλια που γίνονταν. Κάποια στιγμή μάλιστα είχα πιάσει και το σταθμό των Ευαγγελιστών-Πεντηκοστιανών που έπεζε κάτι φοβερά χιτ με ποπ ενορχήστρωση και στίχους του τύπου: "Τζήζους λάβζ γιου, αληλούυυυυυυυιααααααα, κοζ μάϊ χαρτ μπηλόνγκζ το μάϊ Λόρντ, αλληλούυυυυυυυιααααα", που ερμήνευε το cult σχήμα "Οι Λυτρωμένοι". Την ωραιότατη διαδρομή πλαισίωναν και οι τεράστιες κίτρινες φωσφοριζέ πινακίδες της Εθνικής Οδού, με τα κοινωνικά μηνύματα: Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ καθώς και το απόλυτο: "ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΑ" Που σε προειδοποιεί λές και μπαίνεις στο Τρίγωνο των Βερμούδων και διανύεις τα τελευταία δύο χιλιόμετρα της ζωής σου. Ή, λες και στον υπόλοιπο δρόμο και με 200 χλμ. την ώρα να τρέχεις, αν πάθεις ατύχημα, δεν πρόκειται να πεθάνεις.

Κι εκει που είχα παραδοθεί στη νεο-χριστιανική νιρβάνα μου (αλληλούυυυυιααααα, Τζήζους λάβζ μι -μην ξεχνιόμαστε), νά 'σου και η ανακοίνωση από τα ηχεία που έκανε τα πράγματα ακόμα πιο πολύπλοκα...

"Ναι με ακούτε; Λοιπόν, επειδή αντιμετωπίζουμε ένα τεχνικό πρόβλημα και δε θα καταφέρουμε να φτάσουμε μέχρι τα Mc Donalds, στην Κόρινθο, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μία 20λεπτη στάση στο επόμενο βενζινάδικο, όπου θε μπορείτε να καπνίσετε, να πιείτε ένα καφέ ή να πάτε τουαλέτα"

"Θα μας έκανε σαμποτάζ στα φρένα η ΑΝΕΚ" συμπέρανα εγώ, ερμηνεύοντας κατά λέξη τα λεγόμενα του κρατούντος το μικρόφωνο και με χιουμοριστική διάθεση (ενδεχομένως από τις αναθυμιάσεις). Μια άλλη σκέψη μου ήταν το "Μα καλά, θα καπνίσουμε στο βενζινάδικο; Είναι σοβαρός ο άνθρωπος; Παρανάλωμα θα γίνουμε" αλλά ας πούμε ότι γι' αυτή τη σκέψη ευθύνεται μια ξανθιά τούφα που έχω στο κεφάλι μου από παιδί...

Όντως σταματήσαμε κάπου έξω από την Ακράτα (hint για τον τίτλο της ανάρτησης) όπου και υπάρχει ένας σούπερ ΣΕΑ που έχει ένα πολύ ωραίο εστιατόριο και ένα βενζινάδικο. Η αλήθεια είναι ότι το προσωπικό δε μας περίμενε (ήταν και Δευτέρα) απόδειξη ότι η τοστιέρα δεν είχε ζεσταθεί δεόντως για να ψήσει το κατα τ' άλλα νοστιμότατο σνάκ που πήρα (να πάρετε το σάντουιτς Capri και θα με θυμηθείτε).

Κάθησα λοιπόν έξω παρατηρώντας τον οδηγό που κάπνιζε στο πάρκινγκ. "Ρε παιδιά, γιατί δε διορθώνει το πρόβλημα ο οδηγός και καθόμαστε εδω;" ρώτησα...

"Μα δεν κατάλαβες τι συνέβη; Αϊντε, άιντεεεεεεε"

Τι είχε συμβεί; Ένας παππούς, δυο σειρές μπροστά δεν είχε αντέξει τις κακουχίες/συγκινήσεις/ανέσεις των τελευταίων ημερών και προφανώς δεν μπόρεσε να συγκρατήσει (απ' τη χαρά του;) αυτά που κανονικά προορίζονταν για τη λεκάνη της τουαλέτας... (κοινώς: χέστηκε ο άνθρωπος). Η κόρη του στο απέναντι κάθισμα έκανε την "κινέζα" πως δεν έτρεχε τίποτα, ώσπου ένας συνάδελφος που εκτελούσε χρέη ξεναγού κατά την τρίωρη παραμονή στη Βενετία, πήρε την κατάσταση στα χέρια του, προτείνοντας την επείγουσα στάση στο ΣΕΑ έξω από την Ακράτα.

Παραμένει μυστήριο το θέαμα που αντίκρυσαν οι υπάλληλοι του ΣΕΑ στις τουαλέτες, όταν ο παππούς μπήκε στο πούλμαν με νέα ρούχα κι εμφανώς ανακουφισμένος και πήραμε το δρόμο για την Αθήνα. Τι τα θες, όλα για τον άνθρωπο είναι. Δουλίτσα να υπάρχει.

Της Κορέας (Ημέρα 5η)

Τί έγινε χθες;

Τι θες να έγινε; Μας πήγαν ολοήμερη εκδρομή στην Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη, μιλήσαμε με το πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο, φάγαμε στην Καεσόνγκ, μας ξεπάτωσαν τόοοοσες ώρες μέσα στο σαράβαλο τζιπ, για να καταλήξουμε και πάλι στην Πυονγκγιάνγκ, όπου και ψήσαμε πάπια σε κορεάτικο B-B-Q, σε ένα πριβέ δωμάτιο ενός εστιατορίου, που ειδικεύεται στο να βάζει τους θαμώνες τους να ψήνουν οι ίδιοι την πάπια.

Και μετα;

Καλά, σήμερα έχουμε πανοραμική ξενάγηση της μεγάλης ηρωομάνας Πυονγκγιάνγκ. Λίγο-πολύ είχαμε διαβάσει για αυτά που θα βλέπαμε... αλλά υποτιμήσει τον παράγοντα "έκπληξη"...

Πρώτη μας στάση, ο Πύργος του Τζούτσε. Τζούτσε είναι η θεωρία που ανέπτυξε ο Πρόεδρος Κιμ Ιλ Σουνγκ, βάσει της οποίας ο άνθρωπος είναι κύριος του εαυτού του και της μοίρας του, και ως εκ τούτου πρέπει ο ίδιος να χαράσσει τη δική του πορεία. Σε συλλογικό επίπεδο το Τζούτσε διέπει την ιστορία ενός ολόκληρου λαού. Ο Κιμιλσουνγκισμός (όπως αλλιώς ονομάζεται η εν λόγω θεωρία) είχε ολέθριες συνέπειες για τους Κορεάτες: την εσωστρέφεια και την άρνηση αποδοχής ανθρωπιστικής βοήθειας, στη διάρκεια των λιμών της δεκαετίας του '90 (Κοινώς: μπουρδέλο τα κάνουμε και μόνοι μας, δε τα θέλουμε τα τρόφιμά σας, προτιμούμε να πεθάνουμε).

Αυτό το τόσο καλόγουστο και αισθητικά άρτιο δημιούργημα, σχεδιάστηκε από τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, το γιο του προέδρου, για τα εβδομηκοστά γενέθλια του πατέρα του (μπαμπά, μπαμπά, έλα να δεις τι δώρο σου πήρα!). Αποτελείται από 25.550 κύβους, έναν για την κάθε ημέρα στη ζωή του Προέδρου Κιμ Ιλ Σουνγκ, από τη μέρα που γεννήθηκε, μέχρι και τη μέρα που έσβησε τα 70 κεράκια της τούρτας... Και για όσους δεν κατάλαβαν: 70Χ365=25550! Τι συμβολισμός! Ο Πύργος απεικονίζεται σχέδόν παντού: στις καρτ ποστάλ, τις κάρτες επιβίβασης της Air Koryo και στο σήμα του δελτίου ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης. Ο πυρσός φωτίζεται κάθε βράδυ και ζυγίζει 20 τόνους... Τι μεγαλείο, το δώρο σου Πρόεδρέ μου...

Ο Πύργος του Τζούτσε, δώρο γενεθλίων για τα εβδομηκοστά γενέθλια του Προέδρου Κιμ Ιλ Σουνγκ

Θες κι άλλα; Δες τι ανακαλύψαμε στην είσοδο του ασανσέρ που σε ανεβάζει στην κορυφή του Πύργου...

Όπου και να πάω, η Ελλάδα με πληγώνει... ή όπου γάμος και χαρά, η Ελλαδίτσα πρώτη...

Επόμενη στάση το Μνημείο για τα 50 Χρόνια του Εργατικού Κόμματος. Άλλη μία χοντροκοπιά μπροστά μας... Με ύψος 50 μέτρων (ένα για κάθε χρόνο) το μνημείο ανεγέρθη για το μισό αιώνα ζωής του Κόμματος. Οι τρεις γροθιές συμβολίζουν την ενότητα και την αποφασιστικότητα του Βορειοκορεάτικού λαού. Το δρεπάνι συμβολίζει την αγροτιά, το σφυρί συμβολίζει την εργατιά και το πινέλο συμβολίζει την εργαζόμενη διανόηση... Το μνημείο πάει "σετάκι" με δύο τεράστιες συμμετρικές εργατικές πολυκατοικίες: το Κόμμα μεριμνά για το λαό και του παρέχει στέγη. Πάμε γι' άλλα...

Το Μνημείο για τα 50 Χρόνια του Εργατικού Κόμματος της Κορέας


Θες κι άλλα, το ξέρω... επόμενη χοντροκοπιά που θαυμάσαμε: ένα τεράστιο ξενοδοχείο σε σχήμα πυραμίδας που υποτίθεται ότι χτίζεται εδώ και είκοσι χρόνια. Οι κακιές γλώσσες κάνουν λόγο για έλλειψη ρευστού, οι ξεναγοί μας υποστηρίζουν ότι είναι "under construction". Αν είχε ολοκληρωθεί πάντως θα ήταν υψηλότερο ξενοδοχείο του πλανήτη. 302 μέτρα είναι αυτά...

Το ημιτελές ξενοδοχείο Ρυουγκγυόνγκ

Νόμιζες ότι μόνο ο βερολινέζικος Fernsehturm είναι εντυπωσιακός; Δες και τον αντίστοιχο της Πυονγκγιάνγκ...

... ο οποίος βρίσκεται κοντά στο Στάδιο "Πρόεδρος Κιμ Ιλ Σουνγκ", απ' όπου και το ψηφιδωτό...

Από το λόφο Μάνσου, μπορείς να δεις το και μυθικό άλογο "Τσολλίμα" το οποίο υποτίθεται πως συμβολίζει πλέον τον ταχύτατο ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της Βορείου Κορέας, στα χρόνια που ακολούθησαν τον Πόλεμο της Κορέας... Το ίδιο όνομα έχει και η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας.



... κάπου εκεί κοντά και ο αδριάντας του Προέδρου, ο οποίος ανεγέρθη εν όσω ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ήταν εν ζωη και αποτελούσε δώρο για κάποια από τα γενέθλιά του. Κάθε τουριστικό γκρουπ που φτάνει στη χώρα πρέπει να επισκεφθεί το μνημείο στο λόφο Μάνσου, να καταθέσει ένα μπουκέτο λουλούδια και να υποκλιθεί...


Το εντυπωσιακότατο μετρό της Πυονγκγιάνγκ δε μας άφησε ασυγκίνητους. Το γεγονός ότι είναι χτισμένο σε απίστευτα μεγάλο βάθος, κάνει τη διαδρομή με την κυλιόμενη σκάλα, από την επιφάνεια μέχρι την αποβάθρα, ένα ολόκληρο δρομολόγιο πέντε λεπτών...

Άλλη μία μέρα στην επαναστατική Πυονγκγιανκ έφτασε στο τέλος της. Λίγη υπομονή όμως: τα παλαιοκομμουνιστικά παραφερνάλια μας επεφύλαξαν άλλη μία έκπληξη για την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας...