Ζήσε το μύθο σου στο γκουλάγκ (μέρος Α)…

Το παρακάτω μπιζουδάκι εποχής Μπρέζνιεφ το ξετρύπωσε φίλος που έχει κόλλημα με τα σοβιετικά αεροπλάνα. Το θέμα έχει –περίπου- ως εξής:

Ο σοβιετικός καλλιτέχνης Kola Beldy, από το εξωτικό σοβιέτ της Γιακουτίας, ντυμένος με progressive-ρουστίκ αμφίεση, αφού έριξε μία πρόχειρη αλεπού (δεν υπήρχε PETA τότε), πήρε μία βαλίτσα από εκείνες που έχουμε μονίμως καταχωνιασμένες –αλλά ποτέ δεν το ομολογούμε- στη ντουλάπα, για να βάζουμε τα χειμωνιάτικα το καλοκαίρι και ξεκίνησε για το αεροδρόμιο.

 

Από τη αλεγκρία του που θα έμπαινε στο υπερσύγχρονο απάυγασμα της σοβιετικής αεροδιαστημικής, Tupolev 134, της Αεροφλότ, είπε να ρίξει και ένα μπριόζικο άσμα-ύμνο προς το σιδερένιο πτηνό και την υπερεταιρεία (οποιοσδήποτε άλλος θα έκανε το σταυρό του, αλλά πού θεός τότε;). Το τραγούδι ονομάζεται “Увезу тебя я в тундру” και μεταφράζεται περίπου ως “Θα σε πάρω εγώ μαζί μου στην τούνδρα”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν σε δεύτερη ανάγνωση το τραγούδι συνιστά απειλή και ο όρος “τούνδρα” υποννοεί κάτι περισσότερο από εκτάσεις με βρύα, χαμηλή βλάστηση, ταράνδους και σκηνές γηγενών. Η τούνδρα υπήρξε ανέκαθεν τόπος εξορίας, γκουλάγκ και πυρηνικών δοκιμών.

Η ψυχεδέλεια της χορογραφίας περιορίζεται σε εκτάσεις του δεξιού χεριού με ταμπεραμέντο Φλωρινιώτη, πράγμα που –από σημειολογικής απόψεως- με βάζει σε υποψίες ότι ο σύντροφος είχε κάνει δεξιά οπορτουνιστική στροφή, και ενδεχομένως να επιβεβαιώνει το ότι προορισμός μάλλον ήταν κάποιο γκουλάγκ. Γύρω στο 1:05 μπαίνει ανεξήγητα εμβόλιμο πλάνο με υπερήλικα πιανίστα-σωσία του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, στο 1:56 η αλεπού μπαίνει στο στόμα του συντρόφου, ενώ στο 2:10 λύνεται και η τελευταία ενδυματολογική απορία του θεατή, ως προς το πατούμενο.

Το Tupolev 134 υπήρξε ένα από τα κορυφαία επιβατικά αεροπλάνα σοβιετικής κατασκευής. Κατασκευάστηκαν περίπου 850 αεροσκάφη, ενώ ήταν ο πρώτος σοβιετικός τύπος, που πήρε πιστοποίηση από τον ICAO για εκτέλεση διεθνών πτήσεων. Το Tupolev 134 είχε δύο κινητήρες Soloviev D-30 και θεωρείται σαν ένα από τα πλέον θορυβώδη επιβατικά αεροσκάφη παγκοσμίως, γι’ αυτό και οι πτήσεις του στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπονται υπό προϋποθέσεις.

Αεροδρόμιο Esenboğa, Άγκυρα

Ίσως το καλύτερο μεσαίου μεγέθους αεροδρόμιο που έχω δει μέχρι τώρα. Διαθέτει 15 γέφυρες επιβίβασης, δύο παράλληλους διαδρόμους προσανατολισμού 03/21, είναι πεντακάθαρο, πολιτισμένο, με χαμηλούς φόρους, φιλικό προς το περιβάλλον και πανέμορφο. Το αεροδρόμιο Esenboğa εκμεταλλεύεται τις εκπομπές των καυσαερίων που παράγονται στις εγκαταστάσεις του, τις οποίες χρησιμοποιεί για να κινεί το σύστημα κλιματισμού του, μειώνοντας την ενέργεια που καταναλώνει συνολικά κατά 25%. Δυστυχώς, οι συγκρίσεις με το δικό μας -χρυσοπληρωμένο- Ελ. Βενιζέλος είναι αναπόφευκτες…

Δείτε περισσότερα:
http://en.wikipedia.org/wiki/Esenboga_Airport
http://www.esenbogaairport.com/

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Alisnack (έξοδος και λύση της τραγωδίας).

Τελικά, ακόμα και με καθυστέρηση, η κατάρα του Fiumicino μας είχε κατεδίωκε, με αποτέλεσμα να τρέχουμε σαν τους τρελούς –παρά το ότι η πτήση θα είχε απροσδιόριστη καθυστέρηση. Κατεβαίνουμε ένα επίπεδο και πάμε στην C10, απ' όπου υποτίθεται ότι θα αναχωρούσε η ΑΖ722 για την Αθήνα. Οι πρώτοι επιβάτες είχαν αρχίσει να σχηματίζουν την ουρά στην έξοδο. Η πτήση προβλεπόταν γεμάτη. Πάμε στη μικρούλα και της λέμε για το πρόβλημα, αυτή μας κοιτούσε λες και της μιλούσαμε ισλανδικά. “We have been reprotected by Olympic” της λέω εγώ. “Ah, yes a colleague has just informed me, please wait for the boarding to start”.

Picture this: ένα Α321 με πληρότητα άνω του 90%, κόσμος να περιμένει να επιβιβαστεί και δεκατρείς τρελοί να περιμένουν με κάρτες επιβίβασης χωρίς αριθμούς θέσης. Είναι να απορείς πώς είναι δυνατόν στο αεροδρόμιο αναχώρησης, να μη μπορεί το service desk που μας έδωσε τις κάρτες, να βάλει αριθμό θέσης, πόσο μάλλον η ίδια η Πύλη Αναχώρησης.

Εγώ αμφέβαλλα για το αν όντως είχαμε confirmed κράτηση ή απλά ήμασταν standby. Κάποια στιγμή, θες από κούραση, θες από απόγνωση, πες το όπως θες, αποσύρθηκα από το σκηνικό. Η επιβίβαση είχε σχεδόν τελειώσει κι εμείς ακόμα εκεί. Τέσσερα άτομα προσπαθούσαν να κάνουν κάτι με εμάς. Το τι προσπαθούσαν να κάνουν ήταν άξιο απορίας, μια και δεν είχαν ακόμα καν σκανάρει τις κάρτες επιβίβασης για να δούν αν τους έλειπε κανένας από τους κανονικούς επιβάτες. Αυτή η ιστορία πρέπει να κράτησε ίσα με 50 λεπτά. Οι άλλοι είχαν επιβιβαστεί στο Α321, τα καταστήματα είχαν κλείσει και εγώ ήμουν έτοιμος να επιστρέψω στο service desk της Alitalia και να τους ζητήσω να με ξαναβάλουν στην ΟΑ. Είχαμε και το νου μας στο σκοτεινό SX-OAK, το οποίο φαινόταν καλύτερα από τη C10, παρά από τη D8, απ' όπου υποτίθεται ότι θα ξεκινούσε.
Κάποια στιγμή έρχεται μία σαραντάρα της Alitalia Handling και αρχίζει να φωνάζει στους τέσσερις υπαλλήλους της πύλης. Τους κατέστησε υπεύθυνους για την καθυστέρηση και την ταλαιπωρία των επιβατών στο Α321. Μέσα στον παροξυσμό της επαναλάμβανε κάποιο μάντρα “Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ... Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ... Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ!”. Προφανώς πρόκειται για την εντολή SB@ <enter> , που όπως έμαθα αργότερα, θα ξεκινούσε την καταμέτρηση των επιβσατών. Εμείς ακόμα περιμέναμε, η άλλη ακόμα φώναζε, ενώ ένας που τόλμησε να πλησιάσει το γκισέ εισέπραξε ένα “Λασσιάτε μι παρλάρε κον ι μιέι κολλαμπορατόρι νέλλα μία λινγκουα”.

Κάποια στιγμή ακούγεται ένα “σηκωθείτε, φεύγουμε!”. Εγώ νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις. Γενικώς ακόμα κι αν μου έλεγες ότι προσγειώθηκε ΑΤΙΑ στο Fiumicino, ήμουν ικανός να το πιστέψω, το ότι θα επιβιβαζόμασταν στην πτήση όμως μου φαινόταν “του γκουντ του μπη τρου”. Δίνουμε τις κάρτες, μας κόβουν τα κουπόνια και μας λένε να καθήσουμε όπου βρούμε. Όλη εκείνη την ώρα ένα ζευγάρι που είχε κανονικό εισιτήριο με Alitalia, δεν μπορούσε κι εκείνο να επιβιβαστεί επειδή η σύζυγος είχε δύο επίθετα και το σύστημα κόλλαγε, λόγω του ότι το σύνολο των χαρακτήρων ξεπερνούσε τους 28 και έβγαινε name mismatch.

Με τη σκέψη ότι επιτέλους θα τρώγαμε (συγκρατήστε τη λεπτομέρεια), μπαίνουμε στο λεωφορείο (νόμισα ότι ήταν το τελειωτικό χτύπημα) και μέσα στη βροχή επιβιβαζόμαστε στο I-BIXH. Στα άγρια βλέμματα των υπολοίπων επιβατών (λες και εμείς φταίγαμε) εγώ ανταπάντησα με ένα περίλυπο και ταλαιπωρημένο ύφος (δεν χρειάστηκε και πολύ κόπο αν σκεφτείς τι είχα τραβήξει, δεν είχαμε χρόνο για ενοχικά σύνδρομα). Κάποιοι έξυπνοι πάνε και κάθονται στη Business, το ακόμα πιο έξυπνο πλήρωμα τους άφησε και μετά φάγαμε ένα πεντάλεπτο για να ελέγξουν τις κάρτες και να δουν ποιοι θα έπρεπε να βγουν προτεινόμενοι για τη Οικονομική. Αφού το ζήσαμε κι αυτό, ξεκίνησε η ευλογημένη εκείνη ώρα της αναχώρησης. H επίδειξη έγινε σε βίντεο. Στα μισά οι οθόνες έκλεισαν για να ακουστεί beep για τις ζώνες (ήταν “έκτακτο δελτίο”), ξανάνοιξαν και το demo συνεχίστηκε. Δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε, πρέπει να τροχοδρομούσαμε κανένα τέταρτο μέχρι το holding point. Ακόμα και τότε, οι οθόνες εξακολουθούσαν να ανοιγοκλείνουν (μάλλον ήταν συνδεδεμένες με flaps).

Απογείωση, άνοδος και ώρα για το πολυαναμενόμενο Alisnack. Ένας γνωστός είχε κάνει μία απλή-λιτή περιγραφή για το τι με περίμενε: ένα χάπι μεταμφιεσμένο σε σάντουιτς. Δεν είχα προσδοκίες για κάτι σπέσιαλ, αλλά ψυλλιάστηκα κάτι ύποπτο όταν άνοιξα το τραπεζάκι και είδα ψίχουλα από μπισκότα. Ο φροντιστής είχε το θράσος να ρωτάει αν θέλουμε salty or sweet: όσοι ζήτησαν salty (όπως η αλβανίδα κυρία δίπλα μου) πήραν κρακεράκια σε μέγεθος γραμματοσήμου. Όσοι ζητήσαμε sweet πήραμε ένα πακετάκι με τέσσερα μπισκότα σε μέγεθος μονόευρου και με τρύπα στη μέση (περικοπές και στη ζύμη). Επίσης, και στα υγρά είχαμε δικαίωμα επιλογής: ανθρακούχο ή μεταλλικό νερό. Ακούστηκε επίσης μια φήμη ότι κάποιος ήπιε χυμό σανγκουίνι. Η πληροφορία ελέγχεται.

Το IFE ήταν άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη: Ξεκινήσαμε με μία βλακωδέστατη διαφήμιση Alitalia. Η υπόθεση είναι απλή αλλά απολύτως σουρρεαλιστική: Σε ένα χάι-τεκ αεροδρόμιο (δεν ήταν το ούτε το FCO, ούτε το ΜΧP), μία check-in-ατζού τσεκάρει μία οικογένεια της οποίας ο κανακάρης έχει μία χάρτινη σαΐτα . Η οικογένεια φεύγει, αλλά το κωλόπαιδο ξεχνάει τη σαΐτα (μπορεί να ήταν και προβοκάτσια). Η χαζή υπάλληλος αφήνει το πόστο της (και γαμώ την ευσυνειδησία) και ψάχνει να βρει την οικογένεια. Tους ακολουθεί παντού (δε βλέπουμε αν πέρασε κι από τον έλεγχο ασφαλείας, πολύ λογικό διότι αν συνέβαινε και αυτό, θα είχαμε φτάσει στην Αθήνα και η διαφήμιση θα συνεχιζόταν). Παίρνει τηλέφωνα στις πύλες, περιγράφει την οικογένεια αλλά είναι τόσο ηλίθια που θα μπορούσε απλά να δει το όνομα στον υπολογιστή της και να πάει στη συγκεκριμένη πύλη και όχι να ανεβοκατεβαίνει κυλιόμενες και ασανσέρ σαν τουρκάλα γριά από τα Άδανα που φτάνει στο αεροδρόμιο Zaventem και πανικοβάλλεται. Το τέλος δεν το είδα (συγγνώμη δεν το έκανα απο βαρεμάρα απλά κάτι μου έφερε μία στιγμιαία υπνηλία) και δυστυχώς δεν το βρίσκω και στο YouTube.

 
Υπάρχει μία συνήθεια, οι εθνικοί αερομεταφορείς μίας χώρας να προβάλλουν προπαγανδιστικές παραγωγές με προϊόντα της χώρας τους. Η παλιά ΟΑ έβγαζε λ.χ. "Μένουμε Ελλάδα", ακροπόλεις, παρθενώνες, γκρηκ σουβλάκι και Μαμαλάκη. Η Ιταλία φημίζεται για ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά πράγματα: ένα από αυτά είναι η κουζίνα της, αλλά θα πρέπει να ήταν πολύ προκλητικό να μας βάλουν εκπομπή με τον ιταλό Μαμαλάκη, τη στιγμή που μας είχαν σερβίρει τα τέσσερα μονόευρα μπισκότα και το νερό. Η επιλογή “Best of Cicciolina” ήταν out of question (είχαμε και σχολικό γκρουπ), έτσι, προσανατολίστηκαν στο άλλο υπέρτατο ιταλικό πολιτιστικό δημιούργημα για το οποίο υπερηφανεύονται: ιταλική μόδα. Το τι ντεφιλέ είδαμε στην υπόλοιπη μισή ώρα ήταν κάτι το απερίγραπτο, διότι πέρα από τα πολύ κοινότυπα Rocco Barocco, Ferre, Trussardi κλπ. Έδειξε και ανδρική μόδα με τα μοντέλα με μαλλί σαν της Τάμτας, ντυμένα αμπαζούρ, να φοράνε ασημί κελεμπίες με τη γραβάτα από πάνω δεμένη ανάποδα. Να ξαναθυμήσω ότι μιλάμε για ανδρική μόδα ή δε χρειάζεται; Κάποια ταινία που ξεκίνησε να προβάλλεται κόπηκε μετά τους τίτλους έναρξης (ήταν και χολλυγουντιανή παραγωγή χωρίς ήχο).

Το καλό ήταν ότι η πτήση διήρκεσε λίγο. Η διπλανή αλβανίδα κυρία ήταν πολύ ήσυχη (μιλούσε και ελληνικά και αγγλικά) και ο διπλανός κύριος έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσει τη συγκλονιστική ιστορία μας αλλά και να μας πει τις δικές του (και πιστέψτε με, όταν είναι να μιλήσεις για Αλιτάλια, έχεις πολλά να πεις και λίγα να φας).

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Alisnack*

Η ώρα ήταν 17:15. Τρεις παλαβοί τρέχουν μέσα στο σταθμό της Ostiense για να φτάσουν στο binario 12, απ' όπου θα περνούσε το τραίνο για το Fiumicino. Τα καταφέραμε μεν, το τραίνο όμως άφαντο. Το είχαμε χάσει; Δε νομίζω. Μάλλον έχει καθυστέρηση. Όντως,  στις 17:22 φτάνει το τραίνο. Μπαίνουμε μέσα, καθόμαστε στα πεντακάθαρα καθίσματα (περιττό να πω ότι το πρώτο πράγμα που θα έκανα με το που θα έμπαινα σπίτι, ήταν να βάλω το παντελόνι στο πλυντήριο). Αν και με τη γλώσσα έξω, ήμασταν χαρούμενοι που θα φτάναμε στο αεροδρόμιο εγκαίρως. Αν παίρναμε το επόμενο, όλα έδειχναν ότι θα τρέχαμε σαν παλαβοί και στο Fiumicino και στον έλεγχο και στη φυσούνα, γενικώς θα τρέχαμε. Έτσι έδειχναν όλα... Για προοικονομία χρόνου, απλά σας αναφέρω ότι ακόμα κι αν παίρναμε το τελευταίο τραίνο της μέρας και πηγαίναμε σα να πηγαίναμε σε τάμα στην Τήνο -ξέρετε, στα τέσσερα- και πάλι θα προλαβαίναμε, απλά δεν το ξέραμε.

Βγαίνουμε έξω, πάμε προς το Terminal C (ας το πούμε έτσι, για να κρατήσουμε ένα επίπεδο) και πηγαίνουμε προς τον έλεγχο εισιτηρίων. Σε μία σκοτεινή γωνιά γινόταν ο έλεγχος εισιτηρίων. επειδή οι ιμάντες δε λειτουργούσαν, οι επιβάτες έπαιρναν τις τσεκαρισμένες αποσκευές και τις τοποθετούσαν σε ένα καροτσάκι, όπου ένας υπάλληλος της Alitalia Handling (τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή) τις πήγαινε σε άγνωστη ερημική τοποθεσία. Τώρα ξέρουμε πια, γιατί της έχει βγεί το όνομα της Alitalia για τις χαμένες βαλίτσες βαλίτσες...

 
Φυσικά έρχεται η σειρά μας και τότε θυμάται η υπάλληλος ότι πρέπει να κάνει ένα τηλεφώνημα κάπου. Ακολούθησε μία συνομιλία που θύμιζε εκτέλεση συνταγής του Στέλιου Παρλιάρου (αργά -σχεδόν εκνευριστικά και βασανιστικά- για μη μας κόψει η σως σοκολάτας για την τσιπούρα προβενσάλ). Εγώ ήδη κεραυνοβολούσα, αλλα η ragazza το χαβά της. Τέλος πάντων, παραλαμβάνουμε τις κάρτες: έξοδος D8. Εξακριβώνουμε ότι η κατάσταση στις τουαλέτες των Αναχωρήσεων είναι η ίδια -αν όχι χειρότερη- με εκείνη των Αφίξεων και κατευθυνόμαστε στο επόμενο μαρτύριο που λέγεται Controllo di Sicurrezza.

Προφανώς μόλις είχε κυκλοφορήσει η είδηση ότι κάποιος χάλασε το λίφτινγκ του Μπερλουσκόνι και χιλιάδες αντικαθεστωτικοί εγκατέλειπαν τη χώρα φοβούμενοι ενδεχόμενο πογκρόμ από τους καραμπινιέρους. Μπροστά μου μία μάνα με τις δύο bimbo κόρες της, όλες με μπότες και υπερμεγέθεις τσάντες Hello Kitty. Η μάνα φορούσε και γούνα για την οποία πάνω από 100 οικογένειες τσιντσιλά πρέπει να θρηνούν κάπου στην Κίνα. Καταλαβαίνεις ότι η γυναικεία τσάντα είναι ένα αξεσουάρ προς αποφυγή σε τέτοιες καταστάσεις, δεδομένου ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε απαγορεύεται να μπει σε αεροπλάνο: ενυδατικές, κραγιόν, λίμες. Η δε τσάντα "Hello Kitty" όταν την κρατάει ενήλικη γυναίκα και δη ιταλίδα, που φημίζεται για τη φινέτσα, είναι φαινόμενο αν μη τι άλλο ανησυχητικό. Να μη σχολιάσω τις μεταλλικές μπότες με λίγο δέρμα για διακοσμητικό... Συμβουλή: την επόμενη φορά που πας για έλεγχο ασφαλείας, δεν κοιτάς ποια σειρά έχει λιγότερο κόσμο, αλλά σε ποια σειρά οι κυρίες δεν είναι ντυμένες σαν το Ρόμποκοπ και οι άνδρες δεν είναι ντυμένοι σαν τους θαμώνες του "Blue Oyster Bar" στη "Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή". Αν διαλέξεις τη σειρά τους, την καθυστέρηση την έχεις στανταράκι.

Προχωράμε. Εγώ εγκαταλείπω την παρέα και αποφασίζω να πάω στην πύλη. Μας απέμεναν 45 περίπου λεπτά μέχρι την αναχώρηση και δεν ήξερα τις μας περίμενε μέχρι εκεί. Ανεβαίνω την κυλιόμενη και παθαίνω την πλάκα μου: Προφανώς οι κυλιόμενες με έβγαλαν σε αεροδρόμιο άλλης χώρας: Κατμαντού, Ντάκκα, Νέο Δελχί, κάπου εκτός Ευρώπης τέλος πάντων. Το μπουζουκοringtone του Νίκου Βέρτη, που ακούστηκε, μας επιβεβαίωσε ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πηγαίναμε Αθήνα. Έξω βροχή, μέσα βρώμα. Είναι να απορείς αν υπάρχει Υγειονομικό στην Ιταλία. Εκστασιασμένος φωτογράφιζα τη μοκέτα, ενώ στα δέκα μέτρα αριστερότερα, οι διάολοι μίας νεοελληνικής οικογένειας κυλιόντουσαν επάνω στην αποικία υπερπληθυσμού χολέρας της μοκέτας. Η μαμά τους είχε άλλη δουλειά, ούσα φορτωμένη με τσάντες από το Upim, έδειχνε τα ψώνια της στις φίλες της (ούτε κουβέντα για ψώνια από τη Via Condotti).

Τα λεπτά περνούσαν, οι πρώτοι είχαν ήδη στηθεί μπροστά από το γκισέ της πύλης (δεν ήξερες, δε ρώταγες;). Aποτέλεσμα μηδέν. Κάποια στιγμή η υπάλληλος της Alitalia Handling ανακοίνωσε ότι η επιβίβαση θα καθυστερούσε 30 λεπτά due to weather conditions. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μας είχαν αλλάξει το προγραμματισμένο Α320 με ένα Α319 αλλά αυτό μάλλον ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Επικοινωνώ με το το “σύνδεσμό” μας στο αεροδρόμιο (βάλαμε μπρος τα μεγάλα μέσα), ο οποίος μας ενημέρωσε ότι μας είχαν στείλει το SX-OAK, ένα Airbus A319, το οποίο η OA είχε προμηθευτεί από αεροπορική εταιρεία της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Στο άκουσμα και μόνο ότι θα μας παραλάμβανε το SX-OAK, τα φίδια ζώσανε τον ένα από την παρέα. Να σημειωθεί ότι σε προηγούμενη πτήση με το ίδιο αεροπλάνο, ο εν λόγω παραλίγο να φτάσει “ακατούρητος” στην Κύπρο, λόγω προβλημάτων στις τουαλέτες –κλείνει η παρέκβαση. Σχεδόν ταυτόχρονα γίνεται νέα ανακοίνωση ότι η επιβίβαση θα καθυστερούσε άλλα 30 λεπτά (due to technical checks). Η ώρα ήταν περίπου 19:45. Αναπόδραστα άρχισαν διάφορες αψιμαχίες στην πύλη του τύπου (γουί γουόν το ση ε ρισπόνσιμπλ χίαρ, βορρέμο βεντέρε ιλ ρεσπονσάμπιλε, σούμπιτο) ενώ όσοι δεν μπήκαν στο τριπάκι των διαπληκτισμών, αρκέστηκαν σε περιλήψεις διάφορων επεισοδίων του “Mayday!” (ντοκυμανταίρ του Makedonia TV που περιγράφει πολύ παραστατικά –είναι γεγονός- πολλά τραγικά αεροπορικά δυστυχήματα. Μιλάμε για υπερπαραγωγή).

Μισή ώρα αργότερα η πύλη ανοίγει και από μέσα βγαίνουν K1, FO και τρία Olympic Girls. Τα επόμενα λεπτά μου θύμησαν εκείνες τις αξέχαστες στιγμές με τον Παπανδρέου στο Ωνάσειο και το κλιμάκιο ιατρών να ετοιμάζεται για ανακοινωθέν. Το πλήρωμα προσπάθησε να δώσει εξηγήσεις σε ένα τσούρμο φωνακλάδων, που ζητούσαν να έρθει άλλο αεροπλάνο από την Αθήνα ή να εκστομίζουν διάφορα κοσμητικά επίθετα προς κάθε κατεύθυνση από το Χατζηδάκη μέχρι το Βγενόπουλο. Κατά τα λεγόμενα του Computerise, τόνιζαν συνεχώς ότι το αεροπλάνο είναι ολοκαίνουριο και ασφαλές.

Σχεδόν ταυτόχρονα, οι πρώτοι συνεπιβάτες μας, έρχονταν προς το μέρος μας (εμείς ήμασταν στη Νεκρή Ζώνη). “Μας είπαν ότι χάλασε ένα εξάρτημα του αεροπλάνου και πρέπει να περιμένουμε να το φτιάξουνε εδώ, γιατί δεν μπορεί να επιστρέψει στην Αθήνα το αεροπλάνο και να το φτιάξουν εκεί” είπε ένας από τους κυρίους. “Κατάλαβες φίλε μου, φέρανε χαλασμένο αεροπλάνο για να το φτιάξουν εδώ που τα εργατικά είναι φθηνότερα” είπε ένας άλλος με μπουφάν Gate 13 Mytilini. Το “χαλασμένο τηλέφωνο” έκανε καλά τη δουλειά του. Και τότε ήταν που επήλθε το τελειωτικό χτύπημα: ήταν η ενημέρωση ότι η πτήση θα καθυστερούσε δύο με τρεις ώρες λόγω τεχνικού προβλήματος. Περιττό να αναφέρω ότι την ίδια στιγμή η “Aegean” έκανε ακριβώς απέναντι το last and final call για τους τελευταίους επιβάτες της, ανάμεσά τους και γνωστός σκηνοθέτης μαιτρ του σύγχρονου (βωβού) ελληνικού κινηματογράφου. Θεόδωρο τον λένε κι αυτόν (εντελώς συμπτωματικά).

Βέβαια, στο άκουσμα της τελευταίας ανακοίνωσης τα τεκταινόμενα στην πύλη έκαναν ακόμα και τις υπερπαραγωγές του Σεφερλή στο Δελφινάριο να αποτελούν ρεσιτάλ μινιμαλισμού και αφαιρετικότητας. Μάταια προσπαθούσε ο station manager να ηρεμήσει πολλούς από τους 110 που θα μετέφερε το SX-OAK. Άγνωστο γιατί, αιτήματα για αποζημίωση δε βρήκαν ανταπόκριση. Τότε ήταν που ο Nick αποφάσισε να παίξει το τελευταίο του χαρτί, λέγοντας χαμηλόφωνα στο station manager μία λεξούλα που μόλις του είχα μάθει “reprotection”.
Στο ρεζουμέ:

Ανακοίνωση καθυστέρησης 30 λεπτών λόγω καιρού

Ανακοίνωση καθυστέρησης 30 λεπτών λόγω απαραίτητων τεχνικών ελέγχων

Ανακοίνωση καθυστέρησης 2-3 ωρών λόγω βλάβης

Τελευταία ανακοίνωση για αναχώρηση πτήσης της Αιγαίου στην απέναντι πύλη...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΛΑ!
Η Αιγαίου φεύγει, τo Alisnack έρχεται!

*Alisnack: Το προσφερόμενο στις πτήσεις της Alitalia έδεσμα. Το μικροσκοπικό μέγεθος και η άθλια ποιότητά του είναι παροιμιώδεις…

Τράβα κι εσύ μια "Υγρή Μίσθωση". Μπορείς!

Άπειροι οι συνειρμοί και το brainstorming στο άκουσμα μίας και μόνο φράσης: ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Στους απαισιόδοξους, οι πρώτες σκέψεις έχουν να κάνουν με την ταλαιπωρία που προκύπτει από τις ακυρώσεις, τις καθυστερήσεις (στην καλύτερη περίπτωση) και τις απεργίες. Οι αισιόδοξοι/αδαείς σκέφτονται την ασφάλεια, τον Ωνάση και μία πληθώρα εννοιών που συγκεντρώνεται στο μεγάλο, πομπώδη τίτλο "Εθνικός Αερομεταφορέας", που έχει γίνει καραμέλα στο στόμα των πολεμίων και των υπερμάχων της διαδικασίας "ιδιωτικοποίησης" ή του "ξεπουλήματος" ανάλογα με το τί πιστεύεις και ποιον πιστεύεις. Οι Πασόκοι έχουν επιπλέον να θυμούνται τη Μιμή, ενώ οι οπαδοί των μεσημεριανάδικων έχουν να θυμούνται τους διάφορους "αστέρες" που βγήκαν από αυτήν και πρωταγωνίστησαν σε ριάλιτι ή επάνδρωσαν τα πάνελ των Τατιανο-μικρούτσικων.

Δε νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς ότι η κατάσταση που επικρατεί στον "Εθνικό Αερομεταφορέα" τα τελευταία χρόνια δεν απέχει πολύ από τη λέξη "μπάχαλο" ή κάποια άλλη λέξη που αρχίζει από "ΜΠ", αν και στα τελευταία, υπάρχει η φήμη ότι υπάρχει μία τάξις. Τέλος πάντων, ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ολυμπιακή τα τελευταία χρόνια, είναι η διαρκής έλλειψη αεροσκαφών, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Η λύσεις που δόθηκαν αρχικά ήταν μετριοπαθείς. Ας είναι καλά οι Μακεδονικές Αερογραμμές, που από την ίδρυσή τους, στήριζαν σταθερά το θερινό -κυρίως- πρόγραμμα δρομολογίων της μητρικής τους εταιρείας, άλλοτε με τα θρυλικά Boeing 727 τους, άλλοτε με τα πιο συνηθισμένα Boeing 737-400 τους και άλλοτε με τα συλλεκτικά MD-80 που οι Μακεδονικές είχαν νοικιάσει από τη νοτιο-αφρικανική Safair, μαζί με τους πιλότους τους, αν και δε θυμάμαι καλά αν και τα πληρώματα καμπίνας πρέπει να ήταν ελληνικά. Στην αεροπορική ορολογία, αυτό ονομάζεται Wet Lease. Είναι ένα είδος βραχυπρόθεσμης σχετικά μίσθωσης, όπου η εκμισθώτρια εταιρεία "νοικιάζει" το αεροσκάφος μαζί με το πλήρωμά του. Στον αντίποδα βρίσκεται το Dry Lease, όπου η εκμισθώτρια, "νοικιάζει" το αεροσκάφος χωρίς τα πληρώματα. Παραδείγματα της δεύτερης κατηγορίας αποτελούσαν τα φερόμενα ως αμφίβολης ποιότητας Boeing 737 της ισπανικής εταιρείας Hola (γνωστά στους αεροπορικούς κύκλους και ως "Χολάδικα")ή διάφορων άλλων εταιρειών μίσθωσης, ανάμεσά τους και ένα 737 που φέρεται ότι χρησίμευε στη μεταφορά κρατουμένων στις ΗΠΑ.

Αυτά όμως είναι σχετικά αδιάφορα θέματα, όταν οι πραγματικά αξιομνημόνευτες εμπειρίες βρίσκονται στην κατηγορία Wet Lease. Εδώ, οι ΟΑ, τον τελευταίο χρόνο, έχουν δώσει πραγματικά ρέστα, διότι μπορεί μεν να έδιωξαν τα "επικίνδυνα" για τα ΜΜΕ Holaδικα αεροπλάνα, ωστόσο βρήκαν ευφάνταστους τρόπους να μπαλώσουν τις "τρύπες" του πτητικού τους προγράμματος. Σε αυτήν την ιδιαίτερα ιερή αποστολή-αεροπορική σταυροφορία, οι ΟΑ νοίκιασαν (βραχυπρόθεσμα) αεροπλάνα ξένων -όχι και τόσο γνωστών- εταιρειών, αλλά και ντόπιων, τα οποία όμως ήρθαν μαζί με τα δικά τους πληρώματα, από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Δανία, η Γαλλία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία και η Ισπανία, με τις τρεις τελευταίες να ηγούνται της ιεράς αποστολής. Βέβαια, θα ήταν αδικία να μην αναφέρουμε ότι οι ΟΑ έδωσαν ψωμί και σε διάφορες μικρές ελληνικές εταιρείες, όπως η Astra, η μακαρίτισσα EuroAir και η δις χρεωκοπημένη HellasJet καλύπτοντας έτσι τρύπες του δικού τους προϋπολογισμού. Κι αν αυτά σου φαίνονται τραγελαφικά, να σου πω επίσης ότι στο παρελθόν, η Ολυμπιακή είχε κάνει wet lease αεροπλάνου της Mesopotamia (Ιράκ) αλλά και ενός υπέργηρου TriStar της πορτογαλικής Luzair, με δικό μου άνθρωπο να αναφέρει ότι πέταξε από Παρίσι για Αθήνα με ένα παρτάλι όπου οι αεροσυνοδοί μιλούσαν... βραζιλιάνικα.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η μαγεία του Wet Lease. Κλείνεις ένα εισιτήριο, πας στο αεροδρόμιο και αν δεν έχεις ενημερωθεί νωρίτερα, βρίσκεσαι μπροστά σε ένα αεροπλάνο που δεν έχει το γνώριμο λογότυπο της ΟΑ (ας μην σχολιάσω το livery, γιατί δεν υπάρχει κάποιο στάνταρ). Όταν δε μπαίνεις και μέσα και ανακαλύπτεις ότι το πλήρωμα μόλις το ίδιο πρωί είχε μάθει να λέει "Калимера" ή "Calimera" με βουλγάρικη ή ισπανική προφορα αντίστοιχα (την οποία "Kalimera" χρησιμοποιεί, άσχετα με το σε ποιο σημείο του ουρανού είναι ο ήλιος), όπως και να το κάνεις, παθαίνεις ένα κάτι. Αυτό το κάτι, μπορεί να είναι από πολιτισμικό σοκ μέχρι και εγκεφαλικό, ανάλογα με την κράση σου και τη σχέση σου με το αντικείμενο. Διότι αν έχεις μείνει στην εποχή που ο Ωνάσης είχε την ΟΑ, ο Καζαντζίδης τη Μαρινέλλα και η Αθήνα εξαψήφια τηλεφωνικά νούμερα, όπως και να το κάνεις, η "ψόφια από τη Σόφια" αεροσυνοδός είναι ένα σοκ, ειδικά όταν τα αγγλικά της είναι ανάλογα των αγγλικών του Ζίβκωφ.

Κάτι τέτοιο μάλλον συνέβη σήμερα και με την κυρία Ζουμπουρδόγλου, βέρα μυτιληνιά, που αποφάσισε ότι μετά το ελαφρύ εγκεφαλικό που υπέστη το Πάσχα, έφτασε επιτέλους η ώρα να πάει στο χωριό της στη Λέσβο. Το σύστημα μας πληροφορούσε ότι η ΟΑ θα πετούσε σήμερα για το απογευματινό ζεύγος της Μυτιλήνης (ΟΑ578/ΟΑ579) με ένα ΑΤR-72. Πέραν τούτου, τίποτα άλλο δεν ενημέρωνε το χρήστη του συστήματος για κάποιο wet lease. Το εισιτήριο βγήκε σε πολύ καλή τιμή και η επιβάτις πήγε σπίτι για να ετοιμαστεί.

Γύρω στις 6:30 χτύπησε το τηλέφωνο...

-Παρακαλώ

-Είμαι η κυρία Ζουμπουρδόγλου, κόρη της κυρίας Ζουμπουρδόγλου

-Παρακαλώ τί θα θέλατε;

-Τι εισιτήριο ήταν αυτό που βγάλατε στη μαμά μου; Τη βάλατε σε λάθος αεροπλάνο και πάει στο εξωτερικό! Εμείς Μυτιλήνη θέλαμε να πάει.

-Μα δε μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

-Μα τι λέτε κύριε! Με πήρε τηλέφωνο μέσα από το αεροπλάνο και μου είπε μπήκε σε λάθος αεροπλάνο και την πάνε στο εξωτερικό.

-Μα αφού βλέπω ότι η μαμά σας έχει κάνει check-in και ότι έχει επιβιβαστεί στη σωστή πτήση.

-Και πού το ξέρετε εσείς αυτό;

-Αφού το βλέπω στον υπολογιστή

-Και θέλετε να πιστέψω εσάς και όχι τη μαμά μου; Κύριε μου, θέλω να μου πείτε που πάει η μαμά μου.

-Στη Μυτιλήνη πάει

-Όχι κύριέ μου, δε μιλάνε ελληνικά στο αεροπλάνο...

(εκεί κατάλαβα τι πραγματικά είχε συμβεί)


-Μην πανικοβάλλεστε κυρία μου και πείτε της μαμάς σας να κλείσει το κινητό. Μυτιλήνη πάει το αεροπλάνο.

-Αλήθεια λέτε; Τότε γιατί δε μιλάνε ελληνικά;

Τί είχε συμβεί: Η ΟΑ μίσθωσε ένα ΑΤR-72 της Ισπανικής Swift Air, χωρίς να ενημερώσει τα availabilities του συστήματος. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Το τετριμμένο λογοπαίγνιο "Ολυμπιακή Ταλαιπωρία" ξεφεύγει πλέον από τα στενά όρια του τρίπτυχου Καθυστερήσεις-Απεργίες-Ακυρώσεις. Τώρα πλέον μετουσιώνεται σε μία νέα αεροπορική οδύσσεια που προσφέρει πρωτόγνωρα πολυ-πολιτισμικά βιώματα στους υποψιασμένους και τους aviation enthousiasts, εφιαλτικές εμπειρίες στους ανυποψίαστους, τους φοβισμένους ή τους ηλικιωμένους (εκτός αν οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα τυχεροί και πάσχουν από Αλτσχάιμερ).

Με τις ενοικιάσεις τύπου Wet Lease να έχουν ξεπεράσει τις 35 από την αρχή του 2009 και την αεροπορική Ιθάκη που ακούει στο όνομα MIG να φέρεται ότι θα χρησιμοποιήσει αρχικά ένα οιονεί Wet Lease για να καλύψει στις αρχικές πτητικές ανάγκες, μέχρι και την εξομάλυνση των δρομολογίων και την οργάνωση του νέου στόλου, είναι πολλοί αυτοί που στοιχηματίζουν πως οι ενοικιάσεις θα ξεπεράσουν τις πενήντα στις επόμενες 70 μέρες ζωής που απομένουν στο "Εθνικό Αερομεταφορέα", όπως αυτός λειτουργεί σήμερα.

Για περισσότερες πληροφορίες για τα Wet Leases της ΟΑ, μπορείτε να κάνετε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://athensairport.blogspot.com/2009/03/olympic-airlines-leased-planes-2009.html

Για τo leasing αεροπλάνων, μπορείς να βρεις ορισμένες εισαγωγικές πληροφορίες και στη Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/Aircraft_lease