7 + 1 Στιγμές...

Κατόπιν προσκλήσεως του Δασκάλου μου, είμαι σε (ευχάριστη να το πω;) θέση να σας παραθέσω τις 7+1 στιγμές που με σημάδεψαν το 2007:

1. ΧΑΛΛΟΥΜΙ

Η επιστροφή μου για ένα σαββατοκύριακο στην Κύπρο, το Μάρτιο, έξι χρόνια μετά την αποφοίτησή μου. Φαγητό στο Ζανέττο, χαμάμ στο αναστηλωμένο και βραβευμένο Ömeriye Hamam, ατελείωτα χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο. Highlight: Η συνάντησή μου με μία πρώην συμφοιτήτρια που μου άρεσε και η είδηση πως η σχέση της με πάρα πολύ εύπορο ακροδεξιό ιδιοκτήτη κτηνοτροφικής μονάδος του νησιού οδεύει στο ποθούμενο.

Δε θα ξεχάσω το δούλεμα που έφαγα από τους δύο φίλους μου: "Μα πού πας με το Terios όταν ο γαμπρός έχει Mercedes ML, οέεεο; Ασε ρε, δε ήτανε για σένα αυτή."

Ίσως να είχαν και δίκιο...

2. ΧΑΛΛΟΥΜΙ ΚΑΙ ΣΤΟ FACEBOOK
Η στιγμή που αντίκρυσα στο Facebook τις φωτογραφίες του γάμου μίας γνωστής μου, η οποία με θυμήθηκε κι αυτή μετά από έξι χρόνια. Συμπέρασμα: σε αυτόν τον κόσμο όλες μπορούν να τυλίξουν κάποιον και όλοι μπορούν να παντρευτούν, ακόμα και οι σωσίες της Ρούλας Βροχοπούλου με νοημοσύνη επιπέδου σήριαλ τύπου "Ρετιρέ".

3. IT´S ALWAYS HARDER TO LAUGH THAN TO CRY

Η απώλεια ενός συγγενικού μου προσώπου, που μ' έκανε να συνειδητοποιήσω πως ζούμε μόνο μια ζωή και μάλιστα σύντομη.

4. ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ

Τα τέσσερα κουτάβια που κάποιος πέταξε Δεκέμβρη μήνα σε ένα κάδο κοντά στο σπίτι μου. Αυτή τη στιγμή, η οικογένεια έχει τέσσερα νέα μέλη. Ψάχνουμε να τους βρούμε ένα σπίτι, αλλά τα βλέπω να μας μένουν κι αυτά στο ράφι... Υπομονή...

5. ΤΡΕΞΕ ΛΟΛΑ, ΤΡΕΞΕ

Η συνειδητοποίηση πως τελικά ένα σαββατοκύριακο στο Βερολίνο κοστίζει λιγότερο απ' όσο ένα αντίστοιχο στην Ύδρα ή τη Μύκονο. Συν τοις άλλοις, έχεις πολυ περισσότερα πράγματα να δεις και κάνεις, άρα λιγότερους λόγους να βαριέσαι και περισσότερους λόγους να ξαναεπιστρέψεις. Δεν είναι τυχαίο πως επιδιώκω ένα stopover εκεί πριν από την επιστροφή μου στην Αθήνα, στο τέλος κάθε ταξιδιού μου: νεπαλέζικα και θιβετιανά εστιατόρια, ευγενικοί και φιλικοί Γερμανοί, καθαρά και περιποιημένα πάρκα, συγκοινωνίες που εκμηδενίζουν το ενδεχόμενο να χρειαστείς ταξί, κοσμοπολιτισμός, ιστορία, cult ξενοδοχεία και hot saunaclubs...

6. ΡΟΜΙΛΝΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!

Η στιγμή που πελάτισσα, διαμαρτυρήθηκε ότι δεν της είχα πει ότι τα flying dolphins είναι ταχύπλοα πλοία, με αποτέλεσμα να ζαλιστεί η κοπέλα του γιού της και να τους χαλάσει το σαββατοκύριακο. Η ιστορία έχει και συνέχεια, δεδομένου ότι η μέλλουσα πεθερά διεκδίκησε επιστροφή των χρημάτων της. Μετά από αυτό, είναι λογικό να απαντήσεις: αν το flying dolphin δεν ήταν ταχύπλοο, τότε θα το έλεγαν Ρομίλντα. Άμα με μιάμιση ώρα στο ιπτάμενο, σου χαλάει το σαββατοκύριακο, τότε κάτσε σπίτι σου και κάνε σταυροβελονιά. Και εσύ κινδυνεύεις λιγότερο, και οι υπόλοιποι απαλλάσσονται από το μαρτύριο να σε γνωρίσουν.

7. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ KANGERLUSSUAQ!

Το Kangerlussuaq είναι ένα από τα πιο απόκοσμα μέρη που πήγα ποτέ μου. Γι' αυτό και το διάλεξα για όνομα του blog.

Σαν Νο. 7 λοιπόν: Οι στιγμές που το ένδοξο τούτο μπλογκ γνωρίζει στιγμές δόξας, όταν δέχεται καταιγισμό απαντήσεων στις αναρτήσεις μου. Ως "καταιγισμός" νοείται το φαινόμενο κατά το οποίο ο αριθμός των απαντήσεων, ξεπερνά το ψυχολογικό όριο της μίας απάντησης ανά ανάρτηση. Ας είναι καλά ο Yo!Reekas με το φιλότιμο που επιδεικνύει και οι υπόλοιποι φίλοι που γράφουν και με ανέχονται... Δε θα ξεχάσω βέβαια και τη στιγμή που κάποιες παράγραφοι του παρόντος μπλογκ δημοσιεύτηκαν, εν αγνοία μου και χωρίς να ερωτηθώ, σε γνωστό ταξιδιωτικό περιοδικό. (Plagiarism το λένε αυτό οι αγγλο-σάξωνες;) :-S

+1. Για μένα - Benim için - For Me - För mig

Κάθε στιγμή που μου κόβω ένα αεροπορικό εισιτήριο που προορίζεται ΓΙΑ ΜΕΝΑ και όχι για τους πέλατες μου και κάθε φορά που αγοράζω ένα Lonely Planet ή ένα βιβλίο από τα Colloquial Series της Routledge. Ήδη κρατώ στα χέρια μου τα εισιτήρια για τα ταξίδια των επόμενων μηνών. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δε μου τα τρώνε, δεν ξενυχτάω, δουλεύω σαν το μαλάκα, κάνω καθημερινά 60 χλμ. με το αυτοκίνητο από το σπίτι στη δουλειά και πίσω... νομίζω πως τα δικαιούμαι... Τι δουλειά έχει το Colloquial Mongolian στη βιβλιοθήκη μου; Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ κάθε φορά που το διαβάζω και συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ πλέον να μάθω άλλη γλώσσα... Μεγαλώνω και πρέπει να προλάβω...

Της Κορέας (Ημέρα 6η)

Το υπερθέαμα συνεχίζεται, η παρέα φεύγει από την Κορέα, αλλά ο τίτλος παραμένει ίδιος...

Καλή Χρονιά σε όλους!
Δύο από τους τέσσερις Soloviev D-30KU, του Ilyushin 62Μ της Air Koryo (από τα τελευταία αεροπλάνα αυτού του τύπου που πετούν ακόμα). Η ΕΕ έχει απαγορέυσει την πτήση του συγκεκριμένου πάνω από τα εδάφη της... Κατάλαβες τώρα πόσο τυχερός ήμουν...


Περιγράψτε -με λίγα λόγια- την ημέρα που πέρασε:

Λίγα λόγια και καλά: το σεξ πολεμάει την τερηδόνα, καθώς ανθίζει η ανεμώνα. Μόνο έτσι θα μπορούσες να περιγράψεις το σουρρεαλισμό που διακρίνει την πρωτεύουσα της πιο απομονωμένης χώρας του κόσμου. Σοσιαλιστικά οικοδομήματα, μνημεία και η εντύπωση πως όπου πήγαινες υπήρχε ένας θίασος ντόπιων που έπαιζε σε ένα είδος θεάτρου, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να πιστέψεις πως σε αυτή τη χώρα όλα είναι υπέροχα και όλοι ζουν σε μία σοσιαλιστική νιρβάνα. Για το βράδυ μας είχαν φυλάξει το καλύτερο πάλι: δείπνο σε ένα κιτσάτο τουριστικό εστιατόριο με μία ντισκομπάλα να περιστρέφεται ψυχεδελικά και απειλητικά από πάνω μας και ως άλλη δαμόκλειος σπάθη να κινδυνεύει να πέσει α)στο μπωλ με τα νουντλς μου β)στο κεφάλι μου (worst case scenario).

Φτάσαμε σχετικά νωρίς στο αεροδρόμιο Σουνάν, έχοντας διανύσει 25 χλμ μέσα στην πυκνή ομίχλη. Οι ξεναγοί μας είχαν καθησυχάσει πως το φαινόμενο είναι πολύ συχνό και ότι δεν υπήρχε λόγος να ανησυχούμε, μια και η ομίχλη επρόκειτο να διαλυθεί σύντομα. Η υπάλληλος του τσεκ-ιν ήταν ένα φοβερό αξιοθέατο: φορούσε μπερέ, επωμίδες... λες και ήταν έτοιμη να σου πει στα κορεάτικα «Αναφέρσου, πέσε κάτω και πάρε πέντε». Παραλάβαμε τα κινητά μας, που μας είχαν κατασχέσει το Σάββατο το πρωί, δώσαμε τα σχετικά φιλοδωρήματα στην τριάδα οδηγού-συνοδών, περάσαμε τους ελέγχους ασφαλείας, διαβατηρίων και μπήκαμε στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα αναχωρήσεων.

Αυτή η χώρα δε σταματά να σε εκπλήσσει. Η αίθουσα αναχωρήσεων ήταν ένα τεράστιο δωμάτιο. Στα αριστερά βρισκόταν ο πάγκος με τα αφορολόγητα, με την απίστευτη ποικιλία: τζινσένγκ, τσάι και άλλα τζιβιτζιλίκια ογδόης διαλογής. Στην τεράστια τηλεόραση μπροστά μας παιζόταν στη διαπασών και σε repeat mode ένα επανασταστικό ντοκιμαντέρ για την 50ή επέτειο του Λαϊκού Επαναστατικού Στρατού, με σφήνες από σκηνές μάχης, μαζικές επιδείξεις κλπ κλπ, τι να σου τα λέω τώρα, το έχεις ξαναδεί το έργο. Τώρα πρέπει να καταλαβαίνεις και τι συνέβαινε: ομίχλη, δύο καθυστερημένες πτήσεις, ο σινεμάς να δείχνει βομβαρδισμούς και παρελάσεις, εμβατήρια στη διαπασών και όλες οι καρέκλες πιασμένες (και προσανατολισμένες προς την τηλεόραση): ένα μπάχαλο.

Άποψη της αίθουσας αναχωρήσεων του Σουνάν, με το κοινό -εκστασιασμένο- να παρακολουθεί την ογδοηκοστή επανάληψη του προπαγανδιστικού ντοκιμαντέρ. Καταραμένη ομίχλη, καταραμένες καθηστερήσεις, καταραμένο repeat mode...

Με τα πολλά, η ομίχλη άρχισε να διαλύεται και μαζί με αυτή, άρχισε και η επιβίβαση στο σοβιετικό Ιλιούσιν 62Μ (αυτό που μια γνωστή μου, ανατολικογερμανίδα, αποκαλεί Ιλιούσιν Τσβάιουντζέχτσιχ-Εμ). Η πτήση ήταν απίστευτα βαρετή. Δεν μας έβγαλαν να φάμε τίποτα, κάτι γκρουπ κινέζων μας είχαν πρήξει (κι εμάς και τα "τέτοια" μας, τα "απαυτά" μας -κατάλαβες τώρα), τα αφορολόγητα ήταν μια από τα ίδια με εκείνα που είδαμε στο αεροδρόμιο: μία απελπισία.

"Ο κύριος προτιμάει κρέας ή ψάρι; Ψάρι; Καλά, πέσε για ύπνο και θα σε ξυπνήσω όταν φτάσουμε. Σήμερα, φαϊ γιοκ!"

Στο Πεκίνο μας υποδέχθηκε μια φίλη της Σίρλεϋ Λέι-Λέι Φου Μαν Τσου, επειδή η μικρή προφανώς είχε άλλα θύματα να στείλει στο εργαστήριο μαργαριταριών... Δε μπήκαμε καν στον κόπο να ρωτήσουμε πώς την έλεγαν... άδικος κόπος (μπορεί και να τη λέγαν Τσού-Λί, ποτέ δεν ξέρεις, και άντε να τις εξηγήσεις τι σημαίνει "τσουλί" στα ελληνικά).

Ο "Μεγάλος Τιμονιέρης" στην είσοδο της Απαγορευμένης Πόλης.

Εμείς φτάσαμε στο Πεκίνο και αποφασίσαμε να βγούμε και να δούμε -μόνοι μας- την πόλη που θα φιλοξενήσει τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν εντυπωσιάστηκα, τουναντίον περισσότερο απογοητεύτηκα. Κατ’ αρχάς είναι αχανής. Πολύ λογικό... αυτό όμως που με απογοήτευσε περισσότερο είναι πως η διείσδυση της αγγλικής σε αυτήν την πόλη είναι ανάλογη με τη διείσδυση της ισλανδικής στην Κάτω Τραχανοπλαγιά. Μην είμαστε όμως άδικοι. Σε όλες τις τουριστικές ατραξιόν υπήρχαν νεαροί και νεαρές που μας ρωτούσαν από που είμασταν και αν θέλαμε να πάμε για τσάι μαζί τους. Ο ευκολόπιστος τουρίστας θα πιστέψει ότι η νέα γενιά των Κινέζων είναι περισσότερο εξωστρεφής, περίεργη να γνωρίσει τον εξω κόσμο και πολύ αισιόδοξη για το μέλλον. Ο πιο υποψιασμένος θα καταλάβει ότι πίσω από αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα, κρύβεται μία κομπίνα: τα παιδιά θα σε πάνε σε ένα τεϊοποτείο όπου και θα τους κεράσεις κάτι και μετά θα έρθει ένας λογαριασμός μερικών εκατοντάδων δολλαρίων... Θα μου πεις ότι αυτά συμβαίνουν παντού: κι εδώ κυκλοφορεί στο Σύνταγμα ο γνωστός τύπος που ψάχνει για μαλάκες τουρίστες για να τους πάει σε ένα από τα γνωστά μπαρ με τις πολλά υποσχόμενες αλλοδαπές. Το θέμα είναι αν κι εσύ σαν τουρίστας πας γυρεύοντας... Από κάποια στιγμή και μετά είπαμε να το διασκεδάσουμε κι εμείς λίγο και αρχίσαμε να λέμε ότι είμαστε τα δίδυμα αδέλφια της Silvia Night από την Ισλανδία. Για όσους δεν μας πίστεψαν, αρχίσαμε να συμπεριφερόμαστε όπως και η Σίλβια... "Στους επόμενους που θα μας την πέσουν για να τους πάμε για τσάι, θα τους πω ότι θέλουμε σεξ" είπε ο Νικολάκης. Ευτυχώς, δε χρειάστηκε να το πούμε, γιατί δεν είμαι σίγουρος που θα είχαμε καταλήξει τώρα...

Από τις περιηγήσεις μας στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν...

Για το βράδυ κανονίσαμε μία βόλτα στο Χόου Χάι, ας το πούμε το «Γκάζι-Ψυρρή-Κεραμεικό» του Πεκίνου. Καταλήξαμε σε ένα φοβερό εστιατόριο που ειδικευόταν στη «Χακκά», την κουζίνα των κινέζων μουσουλμάνων, με θέα μία φοβερή λίμνη με εκατοντάδες πλεούμενα. Γενικά, όπου διαλέξαμε οι ίδιοι για να γευματίσουμε/δειπνήσουμε κλπ., περάσαμε καλύτερα απ’ όπου μας πήγε το γραφείο... Τι τό 'θελα πάλι και θυμήθηκα την Όπερα του Πεκίνου...

Φύγαμε κατά τις 11 μ.μ. για να βρεθούμε μπροστά στις κλειστές πόρτες του σταθμού του μετρό... ο τελευταίος συρμός ήταν στις 22:40. Είπατε τίποτα;

Στη συνέχεια: Ε.ΞΕ.ΣΙ.Τ. (Εφιαλτική Ξενάγηση Σινικού Τείχους)

ΑΚΡΑΤ(ει)Α

Ο σκοπός του ταξιδιού επετεύχθη και η επιχείρηση "Κάνε PR, Φάε, Πιές, Ξαναφάε, Κοιμήσου" στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η διευρυμένη, πλέον, παρέα επιβιβάστηκε στο λεωφορείο της εταιρείας και πήρε το δύσκολο δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα. Γενικά, αν κάτι βαριέμαι αφόρητα μετά από κάθε ταξίδι μου, είναι το λεωφορείο από το λιμάνι/αεροδρόμιο μέχρι το σπίτι μου, πόσο μάλλον όταν το πλοίο έδεσε στην Πάτρα και το σπίτι βρισκόταν μία ώρα από τα γραφεία της εταιρείας στο κέντρο της Αθήνας.

Το ότι η συνέχεια θα ήταν επεισοδιακή, το "μυριστήκαμε" σχεδόν από την αρχή. Κατά την επιβίβαση στο λεωφορείο, μία παράξενη, πλην όμως πολύ γνώριμη, μυρωδιά αιωρείτο στον αέρα. Οι καλοπροαίρετοι την αποδώσαμε στο ότι δευτερόλεπτα πιο πριν είχε πάρει μπρος ο κλιματισμός. Οι λιγότερο καλοπροαίρετοι το απέδωσαν σε ατύχημα: "άνθρωποι είμαστε, λίγο το κουβάλημα της βαλίτσας, λίγο το υπέροχο φαγητό, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, δε θέλεις και πολύ να ζοριστείς..." Το θέμα ήταν ότι ενώ μπαίναμε στην Εθνική Οδό Κορίνθου-Πατρών, (που ο Θεός να την κάνει Εθνική Οδό, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και θα περίμενε κανείς ότι η μυρωδιά θα εξαφανιζόταν, τουναντίον, αυτή γινόταν ολοένα και πιο έντονη. Είχαν αρχίσει να ακούγονται διάφορα σχόλια μέσα στο λεωφορείο από εκείνα που σε κάνουν να πιστεύεις το γνωστό και πολύ προβλέψιμο που νομίζεις ότι όλοι υποψιάζονται ότι το έκανες εσύ, ή ότι υπάρχει υπέρυθρη κάμερα που βλέπει αυτό που οι άλλοι μυρίζουν και σε ανάβει φωτεινή ένδειξη πάνω από το κεφάλι σου. "Λες να νομίζουν ότι το έκανα εγω; Α, κάτσε να αρχίσω κι εγώ να σχολιάζω"

Εγώ είχα βρει εφήμερο αντίδοτο στο ραδιόφωνο του κινητού μου, αφ' ενός για να απαλύνω το μαρτύριο του αισθητηρίου της όσφρησης, αφ' έτέρου για να μην ακούω τα διάφορα σχόλια που γίνονταν. Κάποια στιγμή μάλιστα είχα πιάσει και το σταθμό των Ευαγγελιστών-Πεντηκοστιανών που έπεζε κάτι φοβερά χιτ με ποπ ενορχήστρωση και στίχους του τύπου: "Τζήζους λάβζ γιου, αληλούυυυυυυυιααααααα, κοζ μάϊ χαρτ μπηλόνγκζ το μάϊ Λόρντ, αλληλούυυυυυυυιααααα", που ερμήνευε το cult σχήμα "Οι Λυτρωμένοι". Την ωραιότατη διαδρομή πλαισίωναν και οι τεράστιες κίτρινες φωσφοριζέ πινακίδες της Εθνικής Οδού, με τα κοινωνικά μηνύματα: Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ καθώς και το απόλυτο: "ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΑ" Που σε προειδοποιεί λές και μπαίνεις στο Τρίγωνο των Βερμούδων και διανύεις τα τελευταία δύο χιλιόμετρα της ζωής σου. Ή, λες και στον υπόλοιπο δρόμο και με 200 χλμ. την ώρα να τρέχεις, αν πάθεις ατύχημα, δεν πρόκειται να πεθάνεις.

Κι εκει που είχα παραδοθεί στη νεο-χριστιανική νιρβάνα μου (αλληλούυυυυιααααα, Τζήζους λάβζ μι -μην ξεχνιόμαστε), νά 'σου και η ανακοίνωση από τα ηχεία που έκανε τα πράγματα ακόμα πιο πολύπλοκα...

"Ναι με ακούτε; Λοιπόν, επειδή αντιμετωπίζουμε ένα τεχνικό πρόβλημα και δε θα καταφέρουμε να φτάσουμε μέχρι τα Mc Donalds, στην Κόρινθο, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μία 20λεπτη στάση στο επόμενο βενζινάδικο, όπου θε μπορείτε να καπνίσετε, να πιείτε ένα καφέ ή να πάτε τουαλέτα"

"Θα μας έκανε σαμποτάζ στα φρένα η ΑΝΕΚ" συμπέρανα εγώ, ερμηνεύοντας κατά λέξη τα λεγόμενα του κρατούντος το μικρόφωνο και με χιουμοριστική διάθεση (ενδεχομένως από τις αναθυμιάσεις). Μια άλλη σκέψη μου ήταν το "Μα καλά, θα καπνίσουμε στο βενζινάδικο; Είναι σοβαρός ο άνθρωπος; Παρανάλωμα θα γίνουμε" αλλά ας πούμε ότι γι' αυτή τη σκέψη ευθύνεται μια ξανθιά τούφα που έχω στο κεφάλι μου από παιδί...

Όντως σταματήσαμε κάπου έξω από την Ακράτα (hint για τον τίτλο της ανάρτησης) όπου και υπάρχει ένας σούπερ ΣΕΑ που έχει ένα πολύ ωραίο εστιατόριο και ένα βενζινάδικο. Η αλήθεια είναι ότι το προσωπικό δε μας περίμενε (ήταν και Δευτέρα) απόδειξη ότι η τοστιέρα δεν είχε ζεσταθεί δεόντως για να ψήσει το κατα τ' άλλα νοστιμότατο σνάκ που πήρα (να πάρετε το σάντουιτς Capri και θα με θυμηθείτε).

Κάθησα λοιπόν έξω παρατηρώντας τον οδηγό που κάπνιζε στο πάρκινγκ. "Ρε παιδιά, γιατί δε διορθώνει το πρόβλημα ο οδηγός και καθόμαστε εδω;" ρώτησα...

"Μα δεν κατάλαβες τι συνέβη; Αϊντε, άιντεεεεεεε"

Τι είχε συμβεί; Ένας παππούς, δυο σειρές μπροστά δεν είχε αντέξει τις κακουχίες/συγκινήσεις/ανέσεις των τελευταίων ημερών και προφανώς δεν μπόρεσε να συγκρατήσει (απ' τη χαρά του;) αυτά που κανονικά προορίζονταν για τη λεκάνη της τουαλέτας... (κοινώς: χέστηκε ο άνθρωπος). Η κόρη του στο απέναντι κάθισμα έκανε την "κινέζα" πως δεν έτρεχε τίποτα, ώσπου ένας συνάδελφος που εκτελούσε χρέη ξεναγού κατά την τρίωρη παραμονή στη Βενετία, πήρε την κατάσταση στα χέρια του, προτείνοντας την επείγουσα στάση στο ΣΕΑ έξω από την Ακράτα.

Παραμένει μυστήριο το θέαμα που αντίκρυσαν οι υπάλληλοι του ΣΕΑ στις τουαλέτες, όταν ο παππούς μπήκε στο πούλμαν με νέα ρούχα κι εμφανώς ανακουφισμένος και πήραμε το δρόμο για την Αθήνα. Τι τα θες, όλα για τον άνθρωπο είναι. Δουλίτσα να υπάρχει.