"Πυρκαγιά"

Κρίμα που δεν είναι όλες οι πυρκαγιές σαν αυτή...

Είναι πραγματικά εξοργιστικά τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες σε αυτή τη χώρα.
Άνθρωποι χάνονται, οικογένειες ξεκληρίζονται, χωριά εξαφανίζονται από το χάρτη, η σπάνια πανίδα και χλωρίδα τείνουν να αφανιστούν, τα ιστορικά μας μνημεία απειλούνται, ολόκληρες περιουσίες έγιναν στάχτη.

Ως πότε;

(Χωρίς παρεξήγηση, το παραπάνω βιντεάκι ήταν πάντοτε ένα από τα αγαπημένα μου. Μόναδική μου πρόθεση είναι να "ξορκίσω το κακό". Δυστυχώς δεν νομίζω να μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από αυτό πια...)

Lola rennt! (Τρέξε Λόλα, τρέξε!)

Βερολίνο! Μία από τις αγαπημένες μου ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι "στα γρήγορα", αφού λόγω δουλειάς μου ήταν αδύνατο να λείψω από τη δουλειά καλοκαιριάτικα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία... Μέσα σε 24 ώρες που μείναμε εκεί, κάναμε περισσότερα από όσα θα κάναμε σε τρεις μέρες. Ο καιρός ήταν υπέροχος, πράγμα μας βοήθησε αφάνταστα στις βόλτες μας σε ολόκληρη την πόλη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

Σε τέτοιες στιγμές, ό,τι και να πει κανείς είναι αδύνατο να περιγράψει τα συναισθήματα που γεννά μία απώλεια ενός ανθρώπου. Λίγες ημέρες πριν είχα χάσει από την ίδια ασθένεια έναν δικό μου άνθρωπο. Μέσα από το "fakellaki" η Αμαλία αφύπνησε συνειδήσεις. Ο αγώνας της για τη ζωή ήταν άνισος μέχρι το τέλος. Η Αμαλία φεύγει από αυτην τη ζωή σε μία ηλικία, κατά την οποία οι περισσότεροι από εμάς βρισκόμαστε στο ξεκίνημα της. Ας μην το ξεχνάμε και ας μην ξαναπούμε ποτέ ότι δεν αντέχουμε τη ζωή που κάνουμε, όσο δύσκολη και αν είναι αυτή. Πραγματικά δεν ξέρω τη να πω πια...

Αμαλία, σε ευχαριστώ για όλα και σου εύχομαι "καλό ταξίδι".