Εις την Πόλιν (2009 Series)

Από το δωμάτιο του The Marmara İstanbul

Φέτος τα πράγματα δε μου ήρθαν όπως ακριβώς τα περίμενα: συνήθως προετοιμάζω τις φθινοπωρινές διακοπές μου ένα δεκάμηνο πριν. Έτσι είχα κάνει και φέτος. Αυτόν το Σεπτέμβρη κανονικά θα ήμουν στις όμορφες στέππες της εξωτικής Χώρας του Γαλάζιου Ουρανού (a.k.a. Μογγολία). Δυστυχώς, άλλες οι δικές μου βουλές και άλλες οι βουλές της Αεροφλότ, η οποία φρόντισε δεόντως να μου κάνει άνω-κάτω το πρόγραμμα και να με φέρει στα όριά μου, αναφορικά με την κατάρτιση του προγράμματος. Αν σε όλα αυτά βάλεις και την κούραση και το ζόρι που τράβηξα, δεν είναι να απορείς γιατί δε σχεδίασα τίποτα για φέτος.

Ευτυχώς ο φετινός Δεκαπενταύγουστος μου έδωσε την ευκαιρία ενός 48ωρου διαλείμματος. Ας είναι καλά και η Ολυμπιακή, η οποία τώρα στα τελευταία της, με ενημέρωσε ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω τα μίλια μου, πριν αυτα λήξουν στις 30 Σεπτεμβρίου. Με τα μίλια που είχα, οι μόνες επιλογές ήταν: Τίρανα, Βελιγράδι, Σόφια, Βουκουρέστι και Κωνσταντινούπολη. Με τέτοιες επιλογές, δεν είναι να απορείς γιατί δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη στην επιλογή της Κωνσταντινούπολης ως προορισμού...

Φυσικά συνέβησαν διάφορα απρόοπτα, για τα οποία ενημερώθηκα λίγες μέρες πριν το ταξίδι, αλλά δεν είναι της παρούσης. Αν επικεντρωθώ στα του ταξιδιού, τότε αυτό που μου έμεινε είναι οι παρακάτω φωτογραφίες και βίντεο, από αυτό που -εγώ τουλάχιστον- θεωρώ σαν μία από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου.

Η θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου

Το πρωινό του Σαββάτου το πέρασα με μία βόλτα στην İstiklâl Caddesi, στο Karaköy, τη Γέφυρα του Γαλατά,έψαξα να βρώ τον ήλιο το Eminönü, το Sultanahmet και το Kabataş, απ' όπου ανέβηκα και πάλι στην Πλατεία Taksim με το νέο τελεφερίκ (finiküler). H Κωνσταντινούπολη έχει ένα ενοποιημένο δίκτυο Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και έχει εισαγάγει το έξυπνο ηλεκτρονικό εισιτήριο (AKBİL) σε όλα τα μέσα εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια. Με την ειδική συσκευή AKBİL, προπληρώνεις τις μετακινήσεις σου και κάθε φορά που μπαίνεις σε κάποιο μέσο (μετρό, τραμ, λεωφορείο, τελεφερίκ, metrobus, πλοίο, tünel ή προαστιακό) το σύστημα αφαιρεί αυτόματα τις μονάδες από το Akbil. Εξαιρετικά χρήσιμο αλλά αρκετά δύσκολο να το αποκτήσεις, μια και πρέπει να συνεννοηθείς με υπαλλήλους που δε μιλούν αγγλικά ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πλην της διαλέκτου του χωριού τους.

Παίζοντας κρυφτό με τον ήλιο στο Γενί Τζαμί του Eminönü

Η συνοικία του Karaköy

Κυριακή πρωί αποφάσισα να αφήσω το ξενοδοχείο και να κάνω τη μίνι κρουαζιέρα του Βοσπόρου. Κατέβηκα και πάλι μέχρι το Eminönü, αγόρασα το εισιτήριο για το δημόσιο πλοίο της İDO και μπήκα από τους πρώτους, για να πιάσω θέση έξω. Πενήντα λεπτά μετά το ταλαιπωρημένο AYDIN GÜLER (ναυπηγήσεως 1983) άφηνε το Ιστορικό Κέντρο και έβγαινε από τον Κεράτιο Κόλπο (Haliç) με τελικό προορισμό το Anadolu Kavağı στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Αφήσαμε δίπλα μας την Αγία Σοφία και το ανάκτορo του Top Kapı.

Συνεχίσαμε προς Beşiktaş

Περάσαμε κάτω από την (Πρώτη) Γέφυρα του Βοσπόρου (Boğaziçi Köprüsü)

Κάναμε Ferry Spotting

Και μετά από τρεις ώρες, επιστρέψαμε στο Γαλατά.

Τράβα κι εσύ μια "Υγρή Μίσθωση". Μπορείς!

Άπειροι οι συνειρμοί και το brainstorming στο άκουσμα μίας και μόνο φράσης: ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Στους απαισιόδοξους, οι πρώτες σκέψεις έχουν να κάνουν με την ταλαιπωρία που προκύπτει από τις ακυρώσεις, τις καθυστερήσεις (στην καλύτερη περίπτωση) και τις απεργίες. Οι αισιόδοξοι/αδαείς σκέφτονται την ασφάλεια, τον Ωνάση και μία πληθώρα εννοιών που συγκεντρώνεται στο μεγάλο, πομπώδη τίτλο "Εθνικός Αερομεταφορέας", που έχει γίνει καραμέλα στο στόμα των πολεμίων και των υπερμάχων της διαδικασίας "ιδιωτικοποίησης" ή του "ξεπουλήματος" ανάλογα με το τί πιστεύεις και ποιον πιστεύεις. Οι Πασόκοι έχουν επιπλέον να θυμούνται τη Μιμή, ενώ οι οπαδοί των μεσημεριανάδικων έχουν να θυμούνται τους διάφορους "αστέρες" που βγήκαν από αυτήν και πρωταγωνίστησαν σε ριάλιτι ή επάνδρωσαν τα πάνελ των Τατιανο-μικρούτσικων.

Δε νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς ότι η κατάσταση που επικρατεί στον "Εθνικό Αερομεταφορέα" τα τελευταία χρόνια δεν απέχει πολύ από τη λέξη "μπάχαλο" ή κάποια άλλη λέξη που αρχίζει από "ΜΠ", αν και στα τελευταία, υπάρχει η φήμη ότι υπάρχει μία τάξις. Τέλος πάντων, ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ολυμπιακή τα τελευταία χρόνια, είναι η διαρκής έλλειψη αεροσκαφών, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Η λύσεις που δόθηκαν αρχικά ήταν μετριοπαθείς. Ας είναι καλά οι Μακεδονικές Αερογραμμές, που από την ίδρυσή τους, στήριζαν σταθερά το θερινό -κυρίως- πρόγραμμα δρομολογίων της μητρικής τους εταιρείας, άλλοτε με τα θρυλικά Boeing 727 τους, άλλοτε με τα πιο συνηθισμένα Boeing 737-400 τους και άλλοτε με τα συλλεκτικά MD-80 που οι Μακεδονικές είχαν νοικιάσει από τη νοτιο-αφρικανική Safair, μαζί με τους πιλότους τους, αν και δε θυμάμαι καλά αν και τα πληρώματα καμπίνας πρέπει να ήταν ελληνικά. Στην αεροπορική ορολογία, αυτό ονομάζεται Wet Lease. Είναι ένα είδος βραχυπρόθεσμης σχετικά μίσθωσης, όπου η εκμισθώτρια εταιρεία "νοικιάζει" το αεροσκάφος μαζί με το πλήρωμά του. Στον αντίποδα βρίσκεται το Dry Lease, όπου η εκμισθώτρια, "νοικιάζει" το αεροσκάφος χωρίς τα πληρώματα. Παραδείγματα της δεύτερης κατηγορίας αποτελούσαν τα φερόμενα ως αμφίβολης ποιότητας Boeing 737 της ισπανικής εταιρείας Hola (γνωστά στους αεροπορικούς κύκλους και ως "Χολάδικα")ή διάφορων άλλων εταιρειών μίσθωσης, ανάμεσά τους και ένα 737 που φέρεται ότι χρησίμευε στη μεταφορά κρατουμένων στις ΗΠΑ.

Αυτά όμως είναι σχετικά αδιάφορα θέματα, όταν οι πραγματικά αξιομνημόνευτες εμπειρίες βρίσκονται στην κατηγορία Wet Lease. Εδώ, οι ΟΑ, τον τελευταίο χρόνο, έχουν δώσει πραγματικά ρέστα, διότι μπορεί μεν να έδιωξαν τα "επικίνδυνα" για τα ΜΜΕ Holaδικα αεροπλάνα, ωστόσο βρήκαν ευφάνταστους τρόπους να μπαλώσουν τις "τρύπες" του πτητικού τους προγράμματος. Σε αυτήν την ιδιαίτερα ιερή αποστολή-αεροπορική σταυροφορία, οι ΟΑ νοίκιασαν (βραχυπρόθεσμα) αεροπλάνα ξένων -όχι και τόσο γνωστών- εταιρειών, αλλά και ντόπιων, τα οποία όμως ήρθαν μαζί με τα δικά τους πληρώματα, από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Δανία, η Γαλλία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία και η Ισπανία, με τις τρεις τελευταίες να ηγούνται της ιεράς αποστολής. Βέβαια, θα ήταν αδικία να μην αναφέρουμε ότι οι ΟΑ έδωσαν ψωμί και σε διάφορες μικρές ελληνικές εταιρείες, όπως η Astra, η μακαρίτισσα EuroAir και η δις χρεωκοπημένη HellasJet καλύπτοντας έτσι τρύπες του δικού τους προϋπολογισμού. Κι αν αυτά σου φαίνονται τραγελαφικά, να σου πω επίσης ότι στο παρελθόν, η Ολυμπιακή είχε κάνει wet lease αεροπλάνου της Mesopotamia (Ιράκ) αλλά και ενός υπέργηρου TriStar της πορτογαλικής Luzair, με δικό μου άνθρωπο να αναφέρει ότι πέταξε από Παρίσι για Αθήνα με ένα παρτάλι όπου οι αεροσυνοδοί μιλούσαν... βραζιλιάνικα.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η μαγεία του Wet Lease. Κλείνεις ένα εισιτήριο, πας στο αεροδρόμιο και αν δεν έχεις ενημερωθεί νωρίτερα, βρίσκεσαι μπροστά σε ένα αεροπλάνο που δεν έχει το γνώριμο λογότυπο της ΟΑ (ας μην σχολιάσω το livery, γιατί δεν υπάρχει κάποιο στάνταρ). Όταν δε μπαίνεις και μέσα και ανακαλύπτεις ότι το πλήρωμα μόλις το ίδιο πρωί είχε μάθει να λέει "Калимера" ή "Calimera" με βουλγάρικη ή ισπανική προφορα αντίστοιχα (την οποία "Kalimera" χρησιμοποιεί, άσχετα με το σε ποιο σημείο του ουρανού είναι ο ήλιος), όπως και να το κάνεις, παθαίνεις ένα κάτι. Αυτό το κάτι, μπορεί να είναι από πολιτισμικό σοκ μέχρι και εγκεφαλικό, ανάλογα με την κράση σου και τη σχέση σου με το αντικείμενο. Διότι αν έχεις μείνει στην εποχή που ο Ωνάσης είχε την ΟΑ, ο Καζαντζίδης τη Μαρινέλλα και η Αθήνα εξαψήφια τηλεφωνικά νούμερα, όπως και να το κάνεις, η "ψόφια από τη Σόφια" αεροσυνοδός είναι ένα σοκ, ειδικά όταν τα αγγλικά της είναι ανάλογα των αγγλικών του Ζίβκωφ.

Κάτι τέτοιο μάλλον συνέβη σήμερα και με την κυρία Ζουμπουρδόγλου, βέρα μυτιληνιά, που αποφάσισε ότι μετά το ελαφρύ εγκεφαλικό που υπέστη το Πάσχα, έφτασε επιτέλους η ώρα να πάει στο χωριό της στη Λέσβο. Το σύστημα μας πληροφορούσε ότι η ΟΑ θα πετούσε σήμερα για το απογευματινό ζεύγος της Μυτιλήνης (ΟΑ578/ΟΑ579) με ένα ΑΤR-72. Πέραν τούτου, τίποτα άλλο δεν ενημέρωνε το χρήστη του συστήματος για κάποιο wet lease. Το εισιτήριο βγήκε σε πολύ καλή τιμή και η επιβάτις πήγε σπίτι για να ετοιμαστεί.

Γύρω στις 6:30 χτύπησε το τηλέφωνο...

-Παρακαλώ

-Είμαι η κυρία Ζουμπουρδόγλου, κόρη της κυρίας Ζουμπουρδόγλου

-Παρακαλώ τί θα θέλατε;

-Τι εισιτήριο ήταν αυτό που βγάλατε στη μαμά μου; Τη βάλατε σε λάθος αεροπλάνο και πάει στο εξωτερικό! Εμείς Μυτιλήνη θέλαμε να πάει.

-Μα δε μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

-Μα τι λέτε κύριε! Με πήρε τηλέφωνο μέσα από το αεροπλάνο και μου είπε μπήκε σε λάθος αεροπλάνο και την πάνε στο εξωτερικό.

-Μα αφού βλέπω ότι η μαμά σας έχει κάνει check-in και ότι έχει επιβιβαστεί στη σωστή πτήση.

-Και πού το ξέρετε εσείς αυτό;

-Αφού το βλέπω στον υπολογιστή

-Και θέλετε να πιστέψω εσάς και όχι τη μαμά μου; Κύριε μου, θέλω να μου πείτε που πάει η μαμά μου.

-Στη Μυτιλήνη πάει

-Όχι κύριέ μου, δε μιλάνε ελληνικά στο αεροπλάνο...

(εκεί κατάλαβα τι πραγματικά είχε συμβεί)


-Μην πανικοβάλλεστε κυρία μου και πείτε της μαμάς σας να κλείσει το κινητό. Μυτιλήνη πάει το αεροπλάνο.

-Αλήθεια λέτε; Τότε γιατί δε μιλάνε ελληνικά;

Τί είχε συμβεί: Η ΟΑ μίσθωσε ένα ΑΤR-72 της Ισπανικής Swift Air, χωρίς να ενημερώσει τα availabilities του συστήματος. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Το τετριμμένο λογοπαίγνιο "Ολυμπιακή Ταλαιπωρία" ξεφεύγει πλέον από τα στενά όρια του τρίπτυχου Καθυστερήσεις-Απεργίες-Ακυρώσεις. Τώρα πλέον μετουσιώνεται σε μία νέα αεροπορική οδύσσεια που προσφέρει πρωτόγνωρα πολυ-πολιτισμικά βιώματα στους υποψιασμένους και τους aviation enthousiasts, εφιαλτικές εμπειρίες στους ανυποψίαστους, τους φοβισμένους ή τους ηλικιωμένους (εκτός αν οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα τυχεροί και πάσχουν από Αλτσχάιμερ).

Με τις ενοικιάσεις τύπου Wet Lease να έχουν ξεπεράσει τις 35 από την αρχή του 2009 και την αεροπορική Ιθάκη που ακούει στο όνομα MIG να φέρεται ότι θα χρησιμοποιήσει αρχικά ένα οιονεί Wet Lease για να καλύψει στις αρχικές πτητικές ανάγκες, μέχρι και την εξομάλυνση των δρομολογίων και την οργάνωση του νέου στόλου, είναι πολλοί αυτοί που στοιχηματίζουν πως οι ενοικιάσεις θα ξεπεράσουν τις πενήντα στις επόμενες 70 μέρες ζωής που απομένουν στο "Εθνικό Αερομεταφορέα", όπως αυτός λειτουργεί σήμερα.

Για περισσότερες πληροφορίες για τα Wet Leases της ΟΑ, μπορείτε να κάνετε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://athensairport.blogspot.com/2009/03/olympic-airlines-leased-planes-2009.html

Για τo leasing αεροπλάνων, μπορείς να βρεις ορισμένες εισαγωγικές πληροφορίες και στη Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/Aircraft_lease

Περί Εκλογών ο Λόγος

Το ξέρω ότι έχω χαθεί από το μπλογκ. Δυστυχώς, οι αυξημένες υποχρεώσεις μου στην Εταιρεία και ένα μικρό πρόβλημα υγείας, μου στερούν περισσότερο πολύτιμο ελεύθερο χρόνο απ' ό,τι είχα υπολογίσει. Δε θα σταθώ στην ευρω-παρωδία των τελευταίων ημερών. Θα σταθώ απλά και μόνο στο ήθος και το επίπεδο των πολιτικών "διαφημήσεων" αντιπαραβάλλοντας ένα παράδειγμα από μία μακρυνή χώρα.

Στην μακρινή Μογγολία, το "Λαϊκό Επανασταστικό Κόμμα της Μογγολίας" σημάδεψε με την πορεία του, τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού, του οποίου οι πρόγονοι είχαν δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες. Η ήττα του κομμουνισμού στην Ευρασία στη δεκαετία του 1991, είχε ως αποτέλεσμα το πέρασμα στον πολυκομματισμό μέσα από τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού βίου. Παρ' όλα αυτά, το Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα της Μογγολίας επανήλθε σύντομα στην εξουσία, ηγούμενο συνασπισμών.

Στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, το Κόμμα επανήλθε με μία σειρά καλογυρισμένων βίντεο κλιπ, ένα εκ των οποίων διαρκεί οκτώ ολόκληρα λεπτά. Μέσα από αυτό το πολύ όμορφο βίντεο, επιχειρείται να καλλιεργηθεί το πνεύμα του πατριωτισμού, του σεβασμού των παραδόσεων και της ιστορίας, υπογραμμίζοντας αναδρομικά το ρόλο του Στρατού, ως συνέχεια εκείνου του Στρατού του Τζένγκις Χαν, οι ορδές του οποίου είχαν κατακτήσει το μισό γνωστό τότε κόσμο (αγνοώντας τα μέσα με τα οποία επετεύχθη αυτό). Βέβαια, η νίκη του κόμματος στις εκλογές αμφισβητήθηκε από πολίτες στην Ουλάν Μπατόρ, οι οποίοι κατηγόρησαν το Κόμμα για νοθεία.

Το εντυπωσιακό είναι ότι το Κόμμα είχε επιστρατεύσει το εγχώριο σταρ σύστεμ, προκειμένου να πετύχει το στόχο του, με τους διασημότερους καλλιτέχνες της χώρας, όπως η Σαραντούγια και η Αριούναα.




Αλλά επειδή μιλάμε για "Κομμουνιστικό Κόμμα", υπάρχει και μία δεύτερη βερσιόν του ίδιου τραγουδιού, με τους ίδιους καλλιτέχνες σε διαφορετικούς όμως ρόλους, με σαφέστατες αναφορές στο "επαναστατικό ποιόν" του Κόμματος, προπαγανδίζοντας τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της διανόησης αλλά και την προόδο που έχει συντελεστεί, παραβλέποντας το γεγονός ότι η Μογγολία είναι μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου και ότι η μαφία αποτελεί το παρακράτος που εξακολουθεί να ελέγχει το δημόσιο και τον πολιτικό βίο της. "Όλοι για ένα καθαρό κούτελο ζούμε, γιατί να τα θίξουμε και αυτά, αφού έτσι κι αλλιώς είμαστε κυβέρνηση;" θα σκέφτηκαν προφανώς οι επι κεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας...



Εμένα τα βιντεάκια μου άρεσαν ιδιαίτερα. Τα ανακάλυψα στα πλαίσια της προετοιμασίας μου για το ταξίδι στη Μογγολία, το οποίο σχεδίαζα το προηγούμενο φθινόπωρο. Δυστυχώς για διάφορους λόγους, αναγκάστηκα να το ακυρώσω, όπως και άλλα "μεγαλεπίβολα" πρότζεκτ... Τουλάχιστον μου έμειναν ορισμένες γνώσεις μογγολικών. Ας είναι καλά το self study...