Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Και πάλι στην Κύπρο…

nic-map03
Πρέπει να είναι η τεσσαρακοστή όγδοη φορά που επισκέπτομαι το Νησί της Αφροδίτης. Η ευκαιρία δόθηκε με τα ανεκτίμητης αξίας (€1) νέα εισιτήρια της ΟΑ. Το πρόγραμμα ήταν φορτωμένο: άλλα περίμενα, άλλα είχαμε προγραμματήσει και άλλα έγιναν στο τέλος. Το αποτέλεσμα ήταν ένα mini re-union με δύο αγαπητές φίλες (τη μία είχα να τη δω 9 χρόνια), έναν καθηγητή από τη Σχολή, κι ένα road trip σε places less travelled.
Εν ολίγοις, το πρόγραμμα του Σαββάτου περιελάμβανε μία επίσκεψη στο καταπληκτικό Χαμάμ Ομεριέ, στην Πλατεία Τυλληρίας και συνεχίσαμε προς την πανέμορφη συνοικία της Φανερωμένης

100_2341
100_2342
Ο δρόμος μας έβγαλε στο οδόφραγμα της Οδού Λήδρας, απ’ όπου και περάσαμε στην κατεχόμενη Εντός των Τειχών Λευκωσία.

Πρώτη στάση μας –και πάλι- το Μεγάλο Χάνι (Büyük Han)…
100_2343
100_2345
100_2355
συνεχίσαμε προς την Αγία Σοφία των Αυγουστίνων (νυν Σελιμιγιέ Τζαμίι)
100_2359
100_2361
… περπατήσαμε στη Zahra Sokak της Συνοικίας Arabahmet…
100_2364
100_2369
…από τον προμαχώνα Mula, βλέποντας προς την οδό Μάρκου Δράκου και το Ledra Palace,  “επιστρέψαμε” και πάλι στη θλιβερή και σκληρή πραγματικότητα της διχοτόμησης της Κύπρου…
100_2367
100_2368

Το βράδυ είπαμε να τιμήσουμε τον υπέρτατο “Ζανέττο”, την αγαπημένη λευκωσιάτικη ταβέρνα…
zanettos
και κλείσαμε τη μέρα με ένα παγωμένο Octavio Paz στην Οκτάνα.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για την Πάφο, κάνοντας την καθιερωμένη στάση μας στο γνωστό tourist trap της “Πέτρας του Ρωμιού”…
100_2377
… και συνεχίσαμε προς την Πάνω Πάφο και την τουρκοκυπριακή συνοικία…
100_2383

100_2385

Με εξαίρεση το φρούριό της, η Κάτω Πάφος μας άφησε παγερά αδιάφορους: γεμάτη κόσμο και τουριστικά καταστήματα. Βέβαια γίναμε μάρτυρες και ενός απίστευτα κιτς ξενοδοχείου…
100_2391
Συνεχίσαμε προς το μαγευτικό φθινοπωρινό Τρόοδος. Αφού περάσαμε από τις Πλάτρες και την Πλατεία Τροόδους, καταλήξαμε στην Κακοπετριά, όπου συνοδεία μίας ΚΕΟ, δοκιμάσαμε τις καταπληκτικές πέστροφες στο εστιατόριο του Λινου.
100_2392
Τελευταία στάση μας η Λεμεσός, για απογευματινό καφέ στο Καστράκι και στο upmarket μπιστρό του συγκροτήματος Harob Tree.

Φτάσαμε στο νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας μιάμιση ώρα περίπου πριν από την πτήση μας με την Olympic Air. Το αεροδρόμιο μετρούσε μόλις τρεις μέρες λειτουργίας: τεράστιο, πανέμορφο, πολιτισμένο, με ευγενικό προσωπικό, τεράστια καταστήματα και διακόσμηση με “ζεστά” χρώματα.
100_2395
100_2396
100_2397
100_2398
100_2401
Η νέα Olympic Air δε με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Πέρα από τη σαφέστατη θετική εξέλιξη της ανανέωσης του στόλου, την ώθηση που έδωσε στον ανταγωνισμό με τις νέες προσφορές και το νεανικό προσωπικό, με απογοήτευσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι τα πληρώματα δεν ήταν εξυπηρετικά και φιλικά επειδή έτσι ένοιωθαν, αλλά επειδή έτσι ήταν υποχρεωμένα να δείχνουν. Για κάποιον που έχει ευκαιρίες να ταξιδεύει σχετικά συχνά και με πολλές και διαφορετικές εταιρείες, το γεγονός ότι τα πληρώματα ήταν “στημένα” ήταν παραπάνω από φανερό. Μου έδωσε την εντύπωση ότι η Olympic Air προσπαθεί να μιμηθεί την ανταγωνίστρια Aegean, ίσως επειδή και η ίδια η προϊσταμένη πληρωμάτων, καθώς και κάποια από τα “κορίτσια” είναι “μεταγραφή” από την Aegean. Κάκιστη εντύπωση και το γεγονός ότι κανένας από το cockpit δεν ήταν παρών κατά την αποβίβαση των επιβατών, για να αποχαιρετήσει -γιατί όχι- και να ακούσει και ένα “ευχαριστώ” από έναν ικανοποιημένο –κατά τ’ άλλα- επιβάτη. Déja vu και φασόν καταστάσεις δηλαδή. Θα τους δώσω κι άλλες ευκαιρίες για να βεβαιωθώ ότι δεν έπεσα στην περίπτωση.

1 σχόλιο:

Phivos Nicolaides είπε...

Εξαιρετικό κείμενο και φωτογραφίες. Αν ήταν και στο μεγαλύτερο μέγεθος, θα ήταν τέλειες!