Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Μονοήμερη “αρπαχτή” στην Αιώνια Πόλη

100_2460

Είναι πολύ συγκινητικό που επιστρέφω και πάλι με άλλη μία ανάρτηση, ειδικά όταν μαθαίνω πώς πέρασε την Κυριακή του ο φίλος Γιωρίκας. Όπως ήταν αναμενόμενο, είχα καταφέρει να “τσιμπήσω” τρία πολύ φθηνά εισιτήρια με την Olympic Air για την Αιώνια Πόλη έναντι ενός απίστευτα εξευτελιστικού ποσού (το δικό μου κόστισε μόνο €48). Το ταξίδι θα ξεκινούσε με την πρωινή πτήση ΟΑ233 στις 08:50 και η επιστροφή θα γινόταν με την ΟΑ240 στις 19:30. Κανείς βέβαια δε μας είχε προετοιμάσει για όσα επρόκειτο να συμβούν.

Πρώτη στραβή: Έχω παρατηρήσει ότι από τότε που βγήκαν τα αναθεματισμένα ηλεκτρονικά εισιτήρια έχω γίνει πολύ αμελής επιβάτης. Σήμερα για παράδειγμα ξέχασα: και το e-ticket receipt και το διαβατήριο αλλά και την προεκτυπωμένη κάρτα επιβίβασης που είχα βγάλει από το γραφείο. Θυμήθηκα όμως να πάρω: δύο πιστωτικές κάρτες, μία χρεωστική, ένα μπουκαλάκι αντισηπτικό χεριών, τρία πακέτα χαρτομάντηλα, €50 σε κέρματα του €1 και δύο κινητά καθώς και τις κάρτες μέλους στο Club Carrefour και ΑΒ Βασιλόπουλος. Στοίχημα ότι όταν έστελναν την Καρχιλάκη στο Ιράκ, αυτή έπαιρνε λιγότερα πράγματα μαζί της. Ευτυχώς, η ταυτότητα υποκατέστησε το διαβατήριο και οι υπάλληλοι της Olympic Air φρόντισαν να με εφοδιάσουν με την απόδειξη του ηλεκτρονικού μου εισιτηρίου και με μία νέα κάρτα επιβίβασης.  Συνάντηση με το ζευγάρι των φίλων μου (την κοπέλα τη γνώρισα εκείνη τη στιγμή αλλά ήταν σα να την είχα γνωρίσει πριν γνωρίσω το συνοδό της). Αφού τηρήσαμε πιστά το αεροπορικό τελετουργικό που μας θέλει να νοιώσουμε όσο γίνεται πιο άβολα μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο (άνοιγμα τσάντας, επίδειξη της μικρής σακούλας με τα υγρά -αντισηπτικό χεριών, liposan κλπ- ακολούθως λύσιμο ζώνης και περπάτημα με το παντελόνι έτοιμο να πέσει μέσα από τον ανιχνευτή μεταλλικών αντικειμένων) μπήκαμε επιτέλους στο SX-OAG, ένα από τα Airbus A319 της Olympic Air, που πήρε “δεύτερο χέρι” από τη γερμανική εκμισθώτρια αεροσκαφών Hamburg International.

Η πτήση ήταν αυτό που οι αγγλοσάξωνες αποκαλούν uneventful. Χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις, αναταράξεις και διάφορα τέτοια. Το service ήταν πολύ μίνιμαλ, αλλά εγώ κατευχαριστήθηκα το γεγονός ότι είχα ολόκληρη την εξάδα θέσεων δική μου (και το πολυπόθητο privacy για να περάσω μια χαρά). Το πρωινό αποδείκνυε περίτρανα τη σχέση της νέας OA με την εταιρεία Vivartia.
100_2439

Το αεροδρόμιο Fiumicino είναι ένας καλός λόγος να εκτιμήσεις το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος” και η μετάβαση με τραίνο στο κέντρο είναι ένας εξ ίσου καλός λόγος για να εκτιμήσεις τον “Προαστιακό Σιδηρόδρομο” του ΟΣΕ. Παντού προφανής μία προχειρότητα και ανοργανωσιά, κάτι για το οποίο μας δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να διαπιστώσουμε στη νιοστή, κατά τις επόμενες ώρες.

Η Ρώμη είναι μία κούκλα. Ξεκινήσαμε από το Trastevere και μπήκαμε σε ένα ελεεινό τραμ για να βγούμε κεντρικά. Περπατήσαμε ολόκληρο το υπόλοιπο της μέρας, παρά το ότι έπεφτε ψιλόβροχο, περνώντας από όλα τα κλασσικά αξιοθέατα-tourist traps της Αιώνιας Πόλης. Μάταια επέμενα να πάμε να ακούσουμε την λειτουργία του Πάπα στο Βατικανό. Το ότι δεν πήγαμε στον Πάπα να μας ευλογήσει, το πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά στο τέλος (συγκρατήστε τη λεπτομέρεια).

100_2452
100_2458

100_2463 Μία από τις πολλές πλατείες
(λυπάμαι αλλά έχασα τη μπάλα)

100_2467 Piazza Navona



100_2476 Πάνθεον

100_2477 Ο εντυπωσιακός θόλος του Πανθέου


100_2489 Fontana di Trevi

100_2493 Fontana di Trevi
100_2497
Κολοσσαίο
Μικρό διάλειμμα και επιστρέφω σύντομα με το underground φινάλε της υπερπαραγωγής (τύφλα νά ‘χει η Τσινετσιτά).

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

TRASH ME! (Cyprus Edition)

Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Κύπρο, ήρθα αντιμέτωπος με σουρρεαλιστικές εικαστικές παρεμβάσεις-δρώμενα-αφορμές για προβληματισμό και γόνιμες σκέψεις…

Ξεκινάμε με την πρώτη…
100_2380
Η φωτογραφία έρχεται να δώσει νέα τροφή στις διάφορες θεωρίες της συνομωσίας ότι ο Αδόλφος δεν αυτοκτόνησε αλλά ότι ζει ή τουλάχιστον ζούσε, είχε οικογένεια και είχε στήσει τη δική του μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αφού πρώτα είχε βγάλει το χρυσό των Ναζί από τη Γερμανία, μέσω της υπεράκτιας εταιρίας του στην Κύπρο (του ξέφυγε ο Θησαυρός του Πριάμου) –όλα αυτά εικάζεται ότι είχαν συμβεί, όταν τουλάχιστον δημιουργήθηκε η εν λόγω πινακίδα. Οι εξαψήφιοι τηλεφωνικοί αριθμοί –προφανώς- αποδεικνύουν ότι η πινακίδα δημιουργήθηκε πριν τεθεί σε εφαρμογή το ΤΕΣΑ (Τελικό Ενιαίο Σχέδιο Αριθμοδότησης) από την ΑΤΗΚ (άρα μιλάμε για πριν το 2001), εκτός κι αν στην Πάφο άργησαν να φτάσουν τα νέα.
Άνω Πάφος


Μένουμε στην Άνω Πάφο, όπου κάποιο κατάστημα θεώρησε προσόν να αναφέρει ότι “η αγγλική ομιλείται καλά”, προφανώς όχι από τα προς πώληση σε αυτό σουβενίρ, ασχέτως αν η επωνυμία είναι γραμμένη σε άπταιστα ελληνικά. Δικό σας:
100_2378

Συνεχίζουμε την περιδιάβασή μας στο Χρυσοπράσινο Φύλλο και κατευθυνόμεθα προς στη μαγευτική Λευκωσία. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;
100_2337
Εδώ έχουμε το πασίγνωστο μαγαζί HAVANA (το οποίο προφανώς ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πρωτεύουσας της Κούβας. Αν και με αέρα καραϊβικής, το πιο πιθανό είναι ότι το κατάστημα εργοδοτεί εκπάγλου καλλονής ανατολικοευρωπαϊκής προέλευσης καλλιτέχνιδες (στην καλύτερη περίπτωση) ή ασιάτισσες που ήρθαν με όνειρα και κατέληξαν στην κονσομασιόν. Βέβαια, η Κύπρος φημίζεται για την ηλιοφάνειά της, γι’ αυτό και ο ιδιοκτήτης φρόντισε να τοποθετήσει και τέντα για τις περιπτώσεις της ολοήμερης λειτουργίας της PUB. Τότε ήταν που και έγινε και το φοβερό rebranding της επιχειρήσεως από HAVANA σε XAVANA. Εξαιρετικά ασήμαντη η λεπτομέρεια πως στα ισπανικά το “H” είναι άηχο…
Hasta la victoria siempre! κι από μένα…

Παρακάτω έχουμε άλλο ένα λαμπρό δείγμα της σχέσης των κατοίκων της Λευκωσίας με την ισπανική γλώσσα και πολιτισμό:
100_2372
Σε πείσμα όλων όσων υποστηρίζουν ότι οι Κύπριοι διακατέχονται από ξενοφοβικά συναισθήματα, έρχεται η παραπάνω εικόνα για να τους διαψεύσει πανηγυρικά. Βέβαια, το νόημα κάπου χωλαίνει στην πορεία, αφ’ ενός γιατί “me gustas” πάει να πει “μου αρέσεις” και το “metanastes” προφανώς πρόκειται για τη φραγκολεβαντίνικη εκδοχή του ελληνικού “μετανάστες”, το οποίο –προφανώς- ο καλλιτέχνης δεν έγραψε ως “emigrantes”, είτε γιατί δεν θα το καταλάβαιναν οι άλλοι ελληνόφωνοι περίοικοι, είτε γιατί απλά δεν μπορούσε να περάσει από το Σολώνειο Βιβλιοπωλείο (υπάρχει ακόμα;) να αγοράσει το ανάλογο ελληνοισπανικό, ισπανοελληνικό λεξικό. Βέβαια, και το λεξικό να είχε πάρει, θα έπρεπε να είχε κάνει και κάποια μαθήματα ισπανικού συντακτικού και γραμματικής (συμφωνία αριθμών ρήματος και αντικειμένου). Ίσως το λεξικό να βρίσκεται και στα σκουπίδια που πλαισιώνουν το δρώμενο. Λεπτομέρειες…


Συνεχίζουμε με κάτι light, πριν φτάσουμε στην κορυφή (ή πιάσουμε πάτο)…
100_2375
Το πράγμα μιλάει από μόνο του: αθκιασερός
Το παν είναι να έχεις αυτογνωσία σε αυτή τη ζωή.


Και πάμε στο καλύτερο απ’ όλα:
100_2374
Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην πλαϊνή πλευρά του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης. Ειλικρινά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω και αν θα πρέπει να κλαίω ή να τραβάω τα μαλλιά μου: Σημειολογικά μιλώντας (μαύρα γράμματα), έχουμε ένα πολύ γνώριμο σλόγκαν που στοιχειώνει την κυπριακή ιστορία, επιχειρώντας να της προσδώσει αναδρομικά το χαρακτηριστικό της ελληνικότητας και μπλα… μπλα… μπλα… Η ελληνικότητα της Κύπρου βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη γνώση ελληνικών του γράφοντος με μαύρο σπρέι, ο οποίος –από άποψη; από καθαρή βλακεία; από εθνική ανάταση;- έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει greeklish για να υποστηρίξει το ακριβώς αντίθετο!
Στον αντίποδα τώρα, έχουμε την παρέμβαση ενός ηθικού μηδενιστή, ο οποίος το μόνο κοινό που είχε με τον προηγούμενο ήταν η παντελής έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων ορθογραφίας (με “ΩΜΕΓΑ” γράφεται ζώον!).
Πάντως εγώ δε συμφωνώ με καμία από τις δύο απόψεις.

Και πάλι στην Κύπρο…

nic-map03
Πρέπει να είναι η τεσσαρακοστή όγδοη φορά που επισκέπτομαι το Νησί της Αφροδίτης. Η ευκαιρία δόθηκε με τα ανεκτίμητης αξίας (€1) νέα εισιτήρια της ΟΑ. Το πρόγραμμα ήταν φορτωμένο: άλλα περίμενα, άλλα είχαμε προγραμματήσει και άλλα έγιναν στο τέλος. Το αποτέλεσμα ήταν ένα mini re-union με δύο αγαπητές φίλες (τη μία είχα να τη δω 9 χρόνια), έναν καθηγητή από τη Σχολή, κι ένα road trip σε places less travelled.
Εν ολίγοις, το πρόγραμμα του Σαββάτου περιελάμβανε μία επίσκεψη στο καταπληκτικό Χαμάμ Ομεριέ, στην Πλατεία Τυλληρίας και συνεχίσαμε προς την πανέμορφη συνοικία της Φανερωμένης

100_2341
100_2342
Ο δρόμος μας έβγαλε στο οδόφραγμα της Οδού Λήδρας, απ’ όπου και περάσαμε στην κατεχόμενη Εντός των Τειχών Λευκωσία.

Πρώτη στάση μας –και πάλι- το Μεγάλο Χάνι (Büyük Han)…
100_2343
100_2345
100_2355
συνεχίσαμε προς την Αγία Σοφία των Αυγουστίνων (νυν Σελιμιγιέ Τζαμίι)
100_2359
100_2361
… περπατήσαμε στη Zahra Sokak της Συνοικίας Arabahmet…
100_2364
100_2369
…από τον προμαχώνα Mula, βλέποντας προς την οδό Μάρκου Δράκου και το Ledra Palace,  “επιστρέψαμε” και πάλι στη θλιβερή και σκληρή πραγματικότητα της διχοτόμησης της Κύπρου…
100_2367
100_2368

Το βράδυ είπαμε να τιμήσουμε τον υπέρτατο “Ζανέττο”, την αγαπημένη λευκωσιάτικη ταβέρνα…
zanettos
και κλείσαμε τη μέρα με ένα παγωμένο Octavio Paz στην Οκτάνα.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για την Πάφο, κάνοντας την καθιερωμένη στάση μας στο γνωστό tourist trap της “Πέτρας του Ρωμιού”…
100_2377
… και συνεχίσαμε προς την Πάνω Πάφο και την τουρκοκυπριακή συνοικία…
100_2383

100_2385

Με εξαίρεση το φρούριό της, η Κάτω Πάφος μας άφησε παγερά αδιάφορους: γεμάτη κόσμο και τουριστικά καταστήματα. Βέβαια γίναμε μάρτυρες και ενός απίστευτα κιτς ξενοδοχείου…
100_2391
Συνεχίσαμε προς το μαγευτικό φθινοπωρινό Τρόοδος. Αφού περάσαμε από τις Πλάτρες και την Πλατεία Τροόδους, καταλήξαμε στην Κακοπετριά, όπου συνοδεία μίας ΚΕΟ, δοκιμάσαμε τις καταπληκτικές πέστροφες στο εστιατόριο του Λινου.
100_2392
Τελευταία στάση μας η Λεμεσός, για απογευματινό καφέ στο Καστράκι και στο upmarket μπιστρό του συγκροτήματος Harob Tree.

Φτάσαμε στο νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας μιάμιση ώρα περίπου πριν από την πτήση μας με την Olympic Air. Το αεροδρόμιο μετρούσε μόλις τρεις μέρες λειτουργίας: τεράστιο, πανέμορφο, πολιτισμένο, με ευγενικό προσωπικό, τεράστια καταστήματα και διακόσμηση με “ζεστά” χρώματα.
100_2395
100_2396
100_2397
100_2398
100_2401
Η νέα Olympic Air δε με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Πέρα από τη σαφέστατη θετική εξέλιξη της ανανέωσης του στόλου, την ώθηση που έδωσε στον ανταγωνισμό με τις νέες προσφορές και το νεανικό προσωπικό, με απογοήτευσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι τα πληρώματα δεν ήταν εξυπηρετικά και φιλικά επειδή έτσι ένοιωθαν, αλλά επειδή έτσι ήταν υποχρεωμένα να δείχνουν. Για κάποιον που έχει ευκαιρίες να ταξιδεύει σχετικά συχνά και με πολλές και διαφορετικές εταιρείες, το γεγονός ότι τα πληρώματα ήταν “στημένα” ήταν παραπάνω από φανερό. Μου έδωσε την εντύπωση ότι η Olympic Air προσπαθεί να μιμηθεί την ανταγωνίστρια Aegean, ίσως επειδή και η ίδια η προϊσταμένη πληρωμάτων, καθώς και κάποια από τα “κορίτσια” είναι “μεταγραφή” από την Aegean. Κάκιστη εντύπωση και το γεγονός ότι κανένας από το cockpit δεν ήταν παρών κατά την αποβίβαση των επιβατών, για να αποχαιρετήσει -γιατί όχι- και να ακούσει και ένα “ευχαριστώ” από έναν ικανοποιημένο –κατά τ’ άλλα- επιβάτη. Déja vu και φασόν καταστάσεις δηλαδή. Θα τους δώσω κι άλλες ευκαιρίες για να βεβαιωθώ ότι δεν έπεσα στην περίπτωση.