Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Στην Εντός των Τειχών Λευκωσία… για άλλη μία φορά

Καθαρά Δευτέρα πρωί κι ενώ οι περισσότεροι φίλοι ακόμα κοιμούνταν, είπα να βγω και να περπατήσω, ξεκινώντας –αυτή τη φορά- από την ανατολική πλευρά της ελεύθερης εντός των τειχών πόλης.

Η περιοχή της Πύλης Αμμοχώστου, βρίσκεται υπό ανάπλαση και τον τελευταίο καιρό έχει γίνει εργοτάξιο. Παρ’ όλα αυτά, ξεχώρισα το La Casa de Cuba.

 

100_2587

 

Συνέχισα προς τη συνοικία Ταχτ ελ Καλέ, ίσως η ομορφότερη της ελεύθερης Λευκωσίας.

 

Πρώτη στάση, το Αρχοντικό Τουφεξή στην οδό Αξιοθέας, το οποίο στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Κύπρου.

100_2595

100_2597 100_2596

Συνέχισα προς την εκκλησία του Αγίου Κασσιανού.

100_2598 100_2599 100_2600

 

Ενώ στη συνέχεια περπάτησα στις πανέμορφες γειτονιές του Ταχτ Ελ Καλέ

100_2589

100_2590

100_2591 

100_2602

Περπάτησα κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής, περνώντας από τις οδούς Ερμού και Πενταδακτύλου. Έμοιαζε σα να είχε σταματήσει ο χρόνος…

100_2601 100_2571

100_2572 100_2573

100_2577

Λίγα λεπτά αργότερα, έβγαινα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και την Αρχιεπισκοπή.

100_2606

100_2608

Προχωράω δυτικά, περνάω από την Πλατεία Τηλλυρίας

100_2581

 

Αποφεύγω το tourist trap της “Λαϊκής Γειτονιάς”, διασχίζω γρήγορα τις Ονασαγόρου και Λήδρας και συνεχίζω προς Πύλη Πάφου.

100_2567

 

Γρήγορο πέρασμα στα Κατεχόμενα για μία σύντομη βόλτα. Ο δρόμος μας έβγαλε στο Σελιμιγιέ Τζαμί (Αγία Σοφία των Αυγουστίνων).

100_2613

 

100_2614

100_2615

Επιστροφή στην ελεύθερη Λευκωσία για καφέ στα αγαπημένα “Καλά Καθούμενα”.

(Σας χρωστάω λίγο ακόμα TrashMe! Τα καλύτερα της κατηγορίας έρχονται!)

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Ονειρικές Μουσικές Εικόνες με τους Sancho 003

Αποφασισμένοι να κηρύξουμε τον πόλεμο στην πιο κιτς γιορτή της οικουμένης, περάσαμε το βράδυ της Κυριακής κάνοντας αντίσταση στο παγωτατζίδικο του Ηράκλη στη Λήδρας. Εκεί λοιπόν που γιορτάζαμε δοκιμάζοντας διάφορες γεύσεις παγωτών, κάποιος από την παρέα πέταξε την ιδέα να περάσουμε στην Κατεχόμενη Λευκωσία, όπου θα έπαιζε μουσική ένα ελληνικό γκρουπ.
Προβληματισμένος για το τι θα ακούγαμε και το πού θα πηγαίναμε και κουρασμένος από τις πολλές δραστηριότητες-υπερπαραγωγές της ημέρας, ακολούθησα την παρέα. Περάσαμε το οδόφραγμα της Λήδρας, πήραμε τις “Ψευδοβίζες” και κατευθυνθήκαμε προς την πανέμορφη συνοικία Arabahmet στα δυτικά της μεσαιωνικής Λευκωσίας.
Μπαίνοντας στο Narnia, το οποίο στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό σπίτι του 19ου αιώνα, μας κυρίευσε η μυρωδιά του ξύλου που καιγόταν. Πιάσαμε θέσεις στα τραπεζάκι δίπλα από το τζάκι και παραγγείλαμε τις παγωμένες Efes. Το ότι είχαμε μαζευτεί περί τα 15 άτομα με έβαλε σε σκέψεις. Το κοινό ήταν ετερογενές. Κάποιοι είχαν έρθει από τις ελεύθερες περιοχές, ενώ υπήρχαξ
Η εμπειρία της live ερμηνείας των Sancho 003 ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για μένα. Το συγκρότημα αποτελείται από δύο χαρισματικούς μουσικούς στην κιθάρα, το βιολί και τη βιόλα. Τα τρία αυτά μουσικά όργανα, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και το απαράμιλλο ταλέντο των δημιουργών μουσικών δημιουργούν μία ατμόσφαιρα μυσταγωγίας. Οφείλω να ομολογήσω ότι χρειάζονται μερικά λεπτά για να συνηθίσεις λίγο τα περίεργα ακούσματα και να πιάσεις το ρυθμό και τα συναισθήματα τα οποία εκφράζονται μέσα από τους ήχους. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι δύο μουσικοί ανταλλάσσουν ρόλους ή εφευρίσκουν νέους, χωρίς να αποχωρίζονται τα μουσικά όργανα. Η κιθάρα γίνεται άλλοτε κρουστό, άλλοτε μπάσο. Το βιολί γίνεται άλλοτε κρουστό, άλλοτε κιθάρα, άλλοτε πνευστό (!).
Ομολογώ, ότι δεν είχα σκοπό να καθήσω πολλή ώρα με τους φίλους μου, όμως τελικά, η εξαιρετική ερμηνεία των δύο καταπληκτικών μουσικών μας καθήλωσε μέχρι και το τέλος της μουσικής παράστασης.

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

TRASH ME! (Νέας Εσοδείας)

ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!
Εμείς το γιορτάσαμε με “Trash Me Walking Tour” και δεν το μετανοιώσαμε!

  100_2578
Ακόμα και ο Νίτσε θα το αποκαλούσε “ΘΕΪΚΟ”!

100_2574
Όπως και πολλοί άλλοι ακόμα…


 100_2575
Κάθε ”Καλουψιής” που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να πάρει επειγόντως το απόλυτο σκεπάρνι-gadget!

100_2579

100_2580
Με άγριες διαθέσεις, τρέλα και κορδέλα!

100_2619
“Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Ζήμπεν, ζήμπεν άινς τσβάι!
Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Άιν’, τσβάι ουντ ντράι!”

BONUS ΕΝΘΕΤΟ
TRIKKIS PALACE!
Το hot spot venue για αξέχαστες γαμήλιες δεξιώσεις!
Οι φωτογραφίες είναι από την είσοδο του παραρτήματος Λευκωσίας. Τα κεντρικά βρίσκονται κοντά στη Λεμεσό.
100_2585

100_2584

100_2586

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Καλώς ήρθες και πάλι, πολεμικό-αεροπορικό καρναβάλι

tilemaxos-k-031209


Τέτοιες μέρες ήταν, όταν  πριν από αρκετά χρόνια, έπαιρνα την πρώτη μου τοποθέτηση (μετά τη μετάθεση ειδικότητας) σε γνωστό και μη εξαιρετέο ελληνικό νησί. Οι περισσότεροι επισκέπτες του νησιού αγνοούν βέβαια πως στο συγκεκριμένο νησί βρισκόταν μία από τις λιγότερο δημοφιλείς μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, εξ ου και πήγαιναν κυρίως οι “ιθαγενείς” ή όσοι δεν είχαν το ανάλογο μέσον που θα τους έστελνε σε μία “βυσματική” μονάδα με λιγότερες και καλύτερες υπηρεσίες, συχνότερα offs και λογικότερη διοίκηση.

Τις μέρες εκείνες λοιπόν, αναβρασμός επικρατούσε στη μονάδα εν όψει της Τσικνοπέμπτης. Η πρώτη μας επαφή με τη Μονάδα ήταν φυσικά το γραφείο προσωπικού, όπου και γίνονταν διάφορες συζητήσεις για το πώς θα “τσίκνιζαν” το βράδυ. Εμείς, ως νέοι, πήραμε “άδεια προσαρμογής”, δηλαδή τρεις διανυκτερεύσεις εκτός Μονάδος. Ως νέοι επίσης, τις ημέρες μας τις περνούσαμε τρώγοντας το γνωστό “χώσιμο”, άλλοτε σε “χωματουργικές” εργασίες (έτσι λέγαμε το σκάψιμο) και άλλοτε στις “καθαριότητες”, μία εκ των οποίων ήταν και η “Λέσχη Αξιωματικών”, το αγαπημένο socializing venue & hotspot των υψηλά ισταμένων της μονάδας (βλ. μόνιμοι). Καθώς λοιπόν πλησίαζε η Κυριακή της Αποκριάς, η κινητικότητα στη Λέσχη ήταν αυξημένη, και το άγχος των υπευθύνων χτύπαγε κόκκινο, δεδομένης και της επιστροφής του παρανοϊκού υποδιοικητή από την άδειά του (τον οποίο μέχρι τότε δεν είχα γνωρίσει).

Το μεσημέρι του Σαββάτου με βρήκε στη Λέσχη Αξιωματικών, να ξεφορτώνουμε κιβώτια με τρόφιμα, σερπαντίνες και λοιπά εποχικά διακοσμητικά, νταμιτζάνες με κρασί (εκείνο το φτηνιάρικο το “Διόνυσος”, που η συγκέντρωση θειωδών χτυπάει κόκκινο) καθώς και ένα ψύκτη κρασιού τύπου beertender, στο πιο ελληνικό και το πιο ντεκαντάνς του (φτιαγμένος από πλαστικό σε σχήμα βαρελιού και με πλαστικό κισσό γύρω-γύρω). Ένα πιεστικό αέρος είχε επιστρατευθεί προκειμένου να φουσκώσουμε τα μπαλόνια (αφού πρώτα είχαμε φουσκώσει αρκετά δια της παραδοσιακής μεθόδου που φέρνει πνευμονικό οίδημα μετά το πεντηκοστό μπαλόνι). Εκείνο το μεσημέρι ήρθε και ο “υπόδικας” τον οποίο και γνώρισα και ο οποίος με καλωσόρισε στη μονάδα.
Το ίδιο βράδυ κι ενώ το πάρτυ ήταν σε full swing, οι μάσκες έπεσαν: αφού φόρτωσε τον ελληνικό ποιμενικό του, ο υπόδικας βγήκε με το τζιπ κατά μήκος όλων των σκοπιών και “έγραψε” όλους τους σκοπούς για εσφαλμένη αναγνώριση, συμπεριλαμβανομένου και εμού, έτσι για να πάρω το βάπτισμα του πυρός κι εκείνος να μπει στο πετσί του υψίστης σημασίας ρόλου του για την εκπλήρωση της αποστολής της μονάδος.

Το επόμενο κι πρωί, ξανάπεσε το γνωστό “χώσιμο” στη Λέσχη Αξιωματικών, μόνο που τώρα ήταν η δική μας σειρά να εκπληρώσουμε την “μάχιμη” αποστολή που μας είχε αναθέσει η μονάδα. Στην τεράστια αίθουσα γινόταν ένας χαμός, αμέτρητα χιλιόμετρα σερπαντίνων και κιλά χαρτοπολέμου μαζεύτηκαν σε σακούλες. Κάθε λογής ποτά και ηδύποτα βρίσκονταν χυμένα στο πάτωμα. Η ίδια άθλια κατάσταση επικρατούσε και στις τουαλέτες. Θα σας φανεί παράξενο, αλλά το άθλιο χάλι επικρατούσε περισσότερο στις γυναικείες, όπου ο χαρτοπόλεμος στους νιπτήρες και τις λεκάνες συναγωνιζόταν σε ποσότητα εκείνον στην κυρίως αίθουσα.

Παρά το ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, ποτέ δεν ξέχασα εκείνες τις ημέρες, όχι γιατί ήταν η μοναδική “φυλακή” που έφαγα στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, αλλά περισσότερο γιατί ακόμα σκέφτομαι το πόσο μίζερη μπορεί να είναι η ζωή ενός στρατιωτικού, ο οποίος θα προτιμούσε να πάει να διασκεδάσει με την οικογένειά του στη Λέσχη Αξιωματικών της Μονάδας του, τσουγκρίζοντας υποκριτικά τα ποτήρια, μαζί με την ομολογουμένως αχώνευτη διοίκηση (οι μόνιμοι τους φοβόντουσαν περισσότερο, επειδή ακριβώς ήταν μόνιμοι και τους είχαν από πάνω περισσότερο από τους οπλίτες), ξεχνώντας την όποια στοιχειώδη αξιοπρέπεια είχε ή σκέψη ότι το επόμενο πρωί κάποιοι θα έπρεπε να συμμαζέψουν όλο αυτό το χάλι.

Θέλω να πιστεύω ότι στα χρόνια που πέρασαν, τέτοιες πρακτικές εξέλιπαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ακόμα όμως κι αν δεν συνέβη αυτό, θα ήταν μία καλή ευκαιρία στα πλαίσια των σουρρεαλιστικών περικοπών στα άσκοπα έξοδα (βλ. κόβουμε παρελάσεις αλλά συνεχίζουμε τα εξοπλιστικά προγράμματα), να δοθεί ένα τέλος σε κάτι που όλοι μας πληρώνουμε για να κάνουν κάποιοι την πλάκα τους στα πλαίσια της παροχής της ανεκτίμητης υπηρεσίας τους προς τη μαμά-πατρίδα.
Ευτυχώς για μένα, γλίτωσα το ανάλογο κομφούζιο του Πάσχα λόγω εορταστικής αδείας, ενώ την επόμενη Πρωτοχρονιά, την πέρασα με τους υπόλοιπους σμηνίτες στην επόμενη μονάδα στην Αθήνα. Ευτυχώς, εκεί δεν είχε ρεβεγιόν…

---- UPDATE ----
Μόλις σήμερα 05.03.2010, με χαρά πληροφορήθηκα ότι τέτοιου είδους καραγκιοζιλίκια θα αποτελούν σύντομα παρελθόν. Να και ένα καλό της κρίσης...

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1113438&lngDtrID=244