Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Μία εβδομάδα στο Çeşme

Το μπλογκ αντιστέκεται στα υποχθόνια σχέδια του Γιωργάκη, της Κυβέρνησης και του Μνημονίου και φεύγει για διακοπές. Και φέτος προτιμήσαμε το Çeşme, όπου μας περίμεναν αγαπημένοι φίλοι, ένα σούπερ ξενοδοχείο, χαμηλές τιμές, χαμογελαστά πρόσωπα και ατελείωτες ώρες ύπνου. Oı διακοπές του μπλογκ συνέπεσαν με το Şeker Bayramı (η Γιορτή των Ζαχαρωτών, που σηματοδοτεί το τέλος της νηστείας του Ραμαζανιού), τα ημιτελικά και τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ και το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα για την τροποποίηση του Συντάγματος της Τουρκίας.

Φέτος αποφασίσαμε να προτιμήσουμε την απευθείας πτήση της Pegasus-İZair, που μας έστειλε σε 35 λεπτά στο αεροδρόμιο Menderes της Σμύρνης και από εκεί με transfer φτάσαμε στο Çeşme. Η άλλη λύση ήταν να πετάξουμε μέχρι τη Χίο, νωρίς το πρωί, έτσι ώστε να προλάβουμε το πλοίο των 08:30. Η πτήση είναι τόσο σύντομη, που το A319 ξεκινάει την κάθοδο, λίγα μόλις λεπτά αφού αφήσει την Τήνο.

100_2853 

Άνδρος και Τήνος

Και φέτος μείναμε στο Radisson Blu Çeşme Resort & Spa. Εξαιρετικό ξενοδοχείο με πολύ καλές τιμές, σε σχέση πάντοτε με αυτά που προσφέρει. Αρκετά ευρύχωρα και πολυτελή δωμάτια, ευγενέστατο προσωπικό, τεράστια πισίνα. Αν εξαιρέσεις την όχι και τόσο καλή πλαζ του, το προτείνω χωρίς κανέναν άλλο ενδοιασμό.

100_2867

 

100_2866

 

Οι τούρκοι γιόρτασαν τη νίκη της Εθνικής Τουρκίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις.

100_2870

Τον ενθουσιασμό των τούρκων για την (άδικη;) πρόκριση στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ, διαδέχτηκε η απογοήτευση της ήττας στο τελικό με την ομάδα των Η.Π.Α.

 

Βέβαια, η νύχτα του Τελικού συνέπεσε και με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος για τη Συνταγματική Τροποποίηση που εξακολουθεί να αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα για την τουρκική κοινωνία, κυρίως επειδή έπρεπε να γίνει συνολική αποδοχή ή απόρριψη ενός ολόκληρου πακέτου μεταρρυθμίσεων που αφορούσαν στα εργασιακά δικαιώματα (π.χ. την άρση των περιορισμών του δικαιώματος στην απεργία και στο συνδικαλισμό), την προστασία των προσωπικών δεδομένων,  αλλά και τον τρόπο εκλογής των ανώτερων δικαστικών στα ανώτατα δικαστικά όργανα, όπως π.χ. το Συνταγματικό Δικαστήριο.

 100_2840

100_2880

100_2882

Και του χρόνου!

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Άνθρωπος των σπηλαίων σε Talent Show.

Σήμερα αποφάσισα να ρίξω κι άλλο το επίπεδο του μπλογκ. Το case study ονομάζεται Αβραάμ Αβραάμ, μόλις έμαθε να στέκεται στα δύο του πόδια, να οδηγεί και να αρθρώνει λέξεις τις οποίες και χρησιμοποιεί για να εξωτερικεύσει τα κόμπλεξ του.
Δικός σας!

Αεροδρόμιο Esenboğa, Άγκυρα

Ίσως το καλύτερο μεσαίου μεγέθους αεροδρόμιο που έχω δει μέχρι τώρα. Διαθέτει 15 γέφυρες επιβίβασης, δύο παράλληλους διαδρόμους προσανατολισμού 03/21, είναι πεντακάθαρο, πολιτισμένο, με χαμηλούς φόρους, φιλικό προς το περιβάλλον και πανέμορφο. Το αεροδρόμιο Esenboğa εκμεταλλεύεται τις εκπομπές των καυσαερίων που παράγονται στις εγκαταστάσεις του, τις οποίες χρησιμοποιεί για να κινεί το σύστημα κλιματισμού του, μειώνοντας την ενέργεια που καταναλώνει συνολικά κατά 25%. Δυστυχώς, οι συγκρίσεις με το δικό μας -χρυσοπληρωμένο- Ελ. Βενιζέλος είναι αναπόφευκτες…
100_2267

100_2268
100_2269

Δείτε περισσότερα:
http://en.wikipedia.org/wiki/Esenboga_Airport
http://www.esenbogaairport.com/

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

ANITKABİR, Άγκυρα

Την είδαμε και την Άγκυρα. Τίποτα το ιδιαίτερο, με μοναδικές ίσως εξαιρέσεις το κάστρο και το Anıtkabir, το εντυπωσιακό μαυσωλείο του Atatürk. Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι η επίσκεψη εκεί έχει αρκετό ενδιαφέρον, όχι γιατί πας να δεις το μαυσωλείο αλλά για να πάρεις μία δόση τουρκικού κεμαλικού σουρρεαλισμού. Τα ωραία ξεκινούν με την άφιξη στην είσοδο του μνημείου, όπου θα πρέπει να αφήσεις όλα σου τα υπάρχοντα, προς αποφυγή τυχόν τρομοκρατικών ενεργειών. Στη συνέχεια θα πάρεις τον σύντομο ανηφορικό δρόμο προς το μνημείο, ανάμεσα στα δέντρα και τις όχι και τόσο κολακευτικές όψεις της Άγκυρας, που δε φαίνεται να ξεφεύγει ιδιαίτερα από το κλασσικό μοντέλο ανάπτυξης των τουρκικών πόλεων (φθηνής κατασκευής πολυκατοικίες, άναρχη δόμηση, τεράστιες και πολυπληθείς πλατείες με κάποιο μνημείο πατριωτικού περιεχομένου και αβαν-γκάρντ αισθητικής, πανάκριβα πολυκαταστήματα, αμερικανικών συμφερόντων ταχυφαγεία και καφετέριες και προάστια τύπου-Φιλοθέης, αν όχι καλύτερα, και την καθιερωμένη λεωφόρο Ατατούρκ, το hotspot κάθε τουρκικής πόλης που θέλει να υπάρχει στο χάρτη).
100_2238
Ο δρόμος προς το Anıtkabir
100_2242
Κοιτάζοντας προς τα νότια

Φτάνοντας στο μνημείο, τον επισκέπτη υποδέχονται τα συμπλέγματα γλυπτών τριών ανδρών και τριών γυναικών, που συμβολίζουν το λαό της Τουρκίας όταν πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου του Atatürk. Το σύμπλεγμα των ανδρών, αποτελείται από ένα διανοούμενο, ένα στρατιώτη και ένα αγρότη, σαφέστατα στοιχεία σοσιαλιστικής ρεαλιστικής αισθητικής. Από τις γυναίκες, η μία κλαίει, ενώ οι άλλες δύο κρατούν ένα στεφάνι από στάχυα, σύμβολο του πλούτου της χώρας.

100_2239
Οι γυναίκες

100_2241
Οι άνδρες
Από εκείνο το σημείο και μετά, ξεκινά η Οδός των Λεόντων, ένας πεζόδρομος που οδηγεί στο κυρίως μνημείο. Για την ιστορία, να αναφέρω ότι οι λέοντες αποτελούσαν σύμβολα εξουσίας των χετταίων. Σε ολόκληρο το μνημείο, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη θρησκεία (ιδιαίτερα το ισλάμ), με μοναδική εξαίρεση το ανάγλυφο ενός αγγέλου, σύμβολο ανεξαρτησίας και ελευθερίας, ο οποίος κρατάει ένα πάπυρο με τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας.
Είναι πρωτότυπος (και άθλιος) ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησαν οι σχεδιαστές του μνημείου, να υποχρεώσουν τον επισκέπτη να μην κινηθεί βιαστικά προς το μνημείο. Η μήκους 260 μέτρων Οδός των Λεόντων, έχει στρωθεί με πλάκες ανάμεσα στις οποίες υπάρχει διάκενο πλάτους 5 εκατοστών. Το διάκενο αυτό σε υποχρεώνει να κινηθείς με πολλή προσοχή και με το κεφάλι σκυμμένο κάτω, για να προσέχεις που πατάς προς αποφυγή διαστρεμμάτων και λοιπών ορθοπεδικής φύσεως κακώσεων.
Το κυρίως μνημείο αποτελείται από ένα αρκετά μεγάλο ανοικτό χώρο, ο οποίος περιβάλλεται από σκεπαστή κιονοστοιχία, διακοσμημένη με περίτεχνα σελτζουκικά και οθωμανικά μοτίβα. Στις γωνίες υπάρχουν πύργοι που στεγάζουν τα αυτοκίνητα του Atatürk, τον κιλλίβαντα με τον οποίο μετεφέρθη η σωρός και το απαραίτητο Μουσείο.


100_2247
Η Αίθουσα των Τιμών είναι το σημαντικότερο από τα κτήρια του μνημείου, μια και εκεί βρίσκεται η σωρός του Atatürk, σε ένα νεκρικό θάλαμο, κάτω από το ομοίωμα μίας σαρκοφάγου, βάρους 40 τόνων.
100_2245
Η Αίθουσα των Τιμών


100_2246
Ο τάφος του İsmet İnönü


100_2249
100_2254

Η ουρά για την είσοδο στο Μουσείο ήταν τεράστια, οπότε αποφάσισα να μην πάω, αλλά να επισκεφθώ το κατάστημα σουβενίρ: πέρα από τα κλασσικά βιβλία που υποτίθεται ότι είχε γράψει ο Atatürk και που αφορούσαν τη διοίκηση, τη συμπεριφορά, την πατριδογνωσία, τον πατριωτισμό και τον τρόπο ανατροφής των παιδιών, στο κατάστημα θα βρείτε εντυπωσιακά και πολυχρηστικά αντικείμενα: θες παζλ 100 κομματιών με τον Atatürk; To έχουμε! Θέλεις 300 κομματιών; 1000 κομματιών; Κι αυτά τα έχουμε! Θέλεις σερβίτσιο τσαγιού, δείπνου ή μαχαιροπήρουνα με τον Atatürk; Τα έχουμε! Θέλεις γραβάτα με την ζωγραφιά και την υπογραφή του Πατέρα του Έθνους; Κι αυτό το έχουμε! Αν είσαι άρρωστος και θες ένα κουτάκι για τα χάπια σου, τα αντισυλληπικά σου, τις ασπιρίνες, ρε αδερφε, θα το βρεις κι αυτό εδώ, όπως επίσης θα βρεις στυλό, αναπτήρες, ταμπακιέρες, ρολόγια, διακοσμητικά γραφείου, περιδέραια, μανικετόκουμπα, καρφίτσες κλπ. Όλα με το προφίλ του Atatürk! Οι κυρίες θα ενθουσιαστούν με την καταπληκτική ποικιλία σετ μέικ-απ (καθρεφτάκια take-me-to-your-leader με τη φωτογραφία του leader). Υπερβολές; Για ρίξτε μια ματιά στο on-line shop! Εγώ πάντως εκστασιάστηκα με τα κάδρα με φωτογραφίες της τουρκικής υπαίθρου όπου οι σκιές των βουνών σχημάτιζαν το προφίλ του Κεμάλ. Είπαμε: το Anιtkabir Shop ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει, τύφλα να 'χει το IKEA.
Στο Anıtkabir υπάρχει έντονη παρουσία του στρατού και της αστυνομίας. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ντυμένοι με πολιτικά και παριστάνουν τους επισκέπτες. Πέτυχα ορισμένους από αυτούς να παραδίδουν οπλισμό στο φυλάκιο του λόφου…