Διακοπές στο Kangerlussuaq και άλλα ταξίδια

אני רוצה מלפפון

2011-07-15T20:38:00.002+03:00

Στα προαιώνια ερωτήματα της ανθρωπότητας για το αν η Μαρίνα Λεμεσού είναι υπαρκτό πρόσωπο εκ Κύπρου και για το αν το Dana International θα μπορούσε να είναι όνομα αεροδρομίου, η επιτροπή σοφών του φόρουμ απεφάνθη πως όπως Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, έτσι και Ισραήλ δεν είναι μόνο η Ντάνα.

H ποιότητα εικόνας του ντοκουμέντου του σιωνιστικού αγλαΐσματος δεν είναι βέβαια η καλύτερη, αλλά έχω την εντύπωση ότι είναι το απαύγασμα των ερμηνειών των Army of Lovers.
Πολλές ευχαριστίες στην πρωθιέρεια Πάστα Φλώρα για την πολύτιμη συμπαράστασή της στις δύσκολες στιγμές… Αν και όταν όλα περάσουν, ίσως τα ξαναπούμε.

Καλό Shabbat σε όλους σας.

The Big Apple (4)

2011-06-01T17:45:00.001+03:00

Flatiron Building

“The Family” at Bleeker Playground

(opposite Magnolia Bakery)

Moody’s @ Lower Manhattan

Ground Zero

Lower Manhattan

Brooklyn Bridge

Waste of time

NYSE

Manhattan

Name the landmark

Hoboken

Lower Manhattan

Museum of the American Indians

UN Plaza

Safety Demos, “kiwi” made

2011-03-28T22:12:00.001+03:00

AIR NEW ZEALAND is known for their innovative and creative safety demos shown on board their fleet. Although pre-takeoff safety demos are an essential feature of each passenger cabin preparation procedure, studies have shown that not all passengers are interested in watching them or even check the safety card in the pockets of their seats.

In order to increase passengers’ awareness regarding safety procedures, many airlines decided to add a twist in their safety demos. Some of these videos made their way to the internet, becoming viral and promoting the airlines who made them.

Air New Zealand has made three remarkable attempts in this framework. They started in 2009, with the “Bare Essentials”, a safety video where naked cabin and cockpit crews did the pre-take off presentation (well, technically they were bare).

In 2010, the airline went further ahead by hiring New Zealand’s National Rugby Union Team, locally known as “All Blacks”

Their latest addition, speaks for itself and most probably takes the biscuit. Cabin crew and TV personalities are kicking ass!

The Big Apple (3)

2011-03-22T13:20:00.001+02:00

“Central Park and The Met”

Following our visit to the Intrepid, we spent the rest of the day strolling between Midtown West and the Central Park. We ended up at the Metropolitan Museum of Art, one of the most interesting museums I’ve ever been to.

Time Warner Center at Columbus Circle

(Make sure you don’t miss their jazz concerts!)

Columbus at Central Park

Central Park: The Mall

Central Park: The Angel on Bethesda Fountain

The Met: Diana

The Three Graces (Greek & Roman Gallery)

The Temple of Dendur

The Sphinx at the Temple of Dendur

Egyptian Collection

The Big Apple (2)

2011-03-17T13:55:00.001+02:00

A visit at the Intrepid Sea, Air & Space Museum

USS Intrepid is docked at pier 86 at 46th Str, on western side of Manhattan, very close to the ditching site of US Air flight 1549, on Hudson River.

USS Intrepid hosts a wide display of both US and foreign made aircraft, along with USS Growler Submarine and a British Airways SST Concorde (reg G-BOAD).

Related Links:

Museum Website

Wikipedia Article

The Big Apple (1)

2011-03-14T15:34:00.001+02:00

Μόλις επιστρέψαμε από τις ολιγοήμερες διακοπές μας στη Νέα Υόρκη και προσπαθούμε να συνέλθουμε από το jet lag. Το ταξίδι ξεπέρασε τις προσδοκίες, κατέρριψε στερεότυπα και μας άφησε με ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις από αυτήν τη μοναδική πόλη: ευγενικός κόσμος, καθαριότητα, ασφάλεια, καταπληκτικά μουσεία, καλό και οικονομικό φαγητό, εύκολες μετακινήσεις, καταπληκτική μουσική και χίλιοι λόγοι να πάθεις υπερκόπωση αλλά ούτε ένας να βαρεθείς.

We have just returned from a short break in New York, though still trying to cope with the consequences of jet lag. This trip exceeded all expectations, surpassing stereotypes and left quite positive impressions of this unique city: polite people, tidyness, feeling of safety, amazing museums, great and reasonably priced dining options, efficient mass transportation, great music. In other words, there were innumerable reasons to be kept occupied with everything and not a single one to get bored of.

Lufthansa Airbus A340-600

Το μακρύτερο αεροπλάνο στον κόσμο

World’s longest jetliner

Newfoundland & Labrador Sea

Empire State Building

The Empire State Building

Times Square

5th Ave.

(συνεχίζεται…)

New York Time Lapse

2011-02-05T22:53:00.002+02:00

Χωρίς άλλα λόγια: το είδα και το λάτρεψα!

Direct link to this video (QR enabled devices only)

Ζήσε το μύθο σου στο γκουλάγκ (Μέρος Β)

2011-01-07T16:08:00.001+02:00

Το μπλογκ εξακολουθεί να επιμένει σοβιετικά και αεροπορικά, παρ’ όλα αυτά, αφήνει το Φλωρινιώτη της Στέππας και επαναστατικά πετάει προς την εξωτική και αντι-ιμπεριαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας.

Εδώ έχουμε άλλο ένα υπέροχο βίντεοκλιπ-καραόκε με (πλατωνικούς -ή μήπως σαπφικούς;) έρωτες, πάθη, συμβολισμούς, σαξόφωνα και φυσικά, απαυγάσματα της σοβιετικής αεροδιαστημικής που κλέβουν την παράσταση.

Το βίντεο ξεκινάει με πλάνο ενός υπερσύγχρονου Ilyushin-62M, το οποίο ετοιμάζεται για την επόμενη ασφαλή πτήση του προς τα πέρατα της οικουμένης. Ο retro πίνακας αναχωρήσεων του δια-σοσιαλιστικού κόμβου, αεροδρομίου Sunan στην Πυονγκγιάνγκ επιβεβαιώνει το αληθές, δείχνοντας τις επόμενες αναχωρήσεις του παγκόσμιου δικτύου της Λαϊκής Αεροπορικής Εταιρείας Air Koryo, που τότε ονομαζόταν Τσοσονμινχάνγκ: Βερολίνο, Σόφια, Χαμπαρόφσκ, Πεκίνο και άλλον ένα που δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί εκείνη την ώρα ο πίνακας έκανε το χαρακτηριστικό κλαπακλούπα καθώς άλλαζε.

Η ηρωίδα, ντυμένη σεμνά, μόλις έχει κάνει check-in και κατευθύνεται προς το lounge, ώσπου αντικρύζει ένα εξ ίσου υπερσύγχρονο Tupolev-154. Ο φακός κάνει κοντινό σε ένα μπιχλιμπίδι που έχει βάλει η ηρωίδα στο χαρτοφύλακα, σαν αυτά που κρεμάμε την πρωτοχρονιά για το κακό το μάτι. Ακολούθως, η ηρωίδα κοιτάει με σιγουριά το φακό, θέλοντας να δείξει την προσμονή της να πετάξει με το υπερσύγχρονο τρικινητήριο πουλί.

Αμέσως μετά, βλέπουμε την ηρωίδα να παίζει αισθαντικά σαξόφωνο μπροστά από ένα καταρράκτη, ενώ η φιλενάδα της τραγουδάει. Η ηρωίδα μας είναι ντυμένη απλά, λιτά και απέριττα. Φοράει μία καρώ φούστα, από αυτές που αντέγραψε η Burberry (σας ανακαλύψαμε, καπιταλιστές, που θησαυρίζετε αντιγράφοντας τις κρεασιόν της βορειοκορεατικής haute couture) και ένα πλεκτό ζιβάγκο σαν αυτά που φόραγε ο Ανδρέας τότε που έβριζε την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και τα πλήθη παραμιλούσαν. Οι φίλες μας κάνουν τις τελευταίες διορθώσεις στις παρτιτούρες, αλλάζουν ένα κλειδί και ανεβαίνουν κατά ένα ημιτόνιο γιατί το τραγούδι τους έβγαινε λίγο φάλτσο. Ευτυχώς ο παφλασμός του καταρράκτη δε φαίνεται να τις επηρεάζει, τουναντίον τις βοηθάει.

Αφήνουμε τους καταρράκτες και περνάμε σε βουκολικές καταστάσεις. Οι ηρωίδες φορώντας παραδοσιακές ενδυμασίες (κουρέλ λοκάλ) τρέχουν στα εύφορα λιβάδια της κολλεχτίβας τους, τα ευτυχισμένα βόδια βόσκουν στο φόντο, οι πεταλούδες ρουφούν τους χυμούς από τα άνθη και αυτές πλέκουν στεφάνια.

Πίσω στο Sunan, η ηρωίδα μας διαβάζει τις παρτιτούρες εμπνεόμενη από το μελωδικό ήχο των κινητήρων του υπερσύγχρονου τροχοδρομούντος Tupolev. Ξαναφλασάρει τη μνήμη της και θυμάται τη φίλη της να της δίνει εκείνο το χαϊμαλί που είδαμε στα πρώτα πλάνα. Παραδόξως, φοράει τα ίδια ρούχα με αυτά που φοράει στο Sunan. H priceless σκηνή έρχεται φυσικά με την επιβίβαση της ηρωίδας στο υπεραεροσκάφος και ακολούθως με τη smooth-as-silk απογείωση του κοσμήματος των αιθέρων.

Το Tupolev 154 (προφέρεται “Τούπαλιεφ”) είναι το δημοφιλέστερο και μακροβιότερο σοβιετικό αεροσκάφος, με το τελευταίο να βγαίνει από το εργοστάσιο το 2007. Πρόκειται για ένα από τα ταχύτερα επιβατικά αεροσκάφη παγκοσμίως, που ενσωμάτωνε πρωτοποριακές τεχνολογίες, όπως τη δυνατότητα να επιχειρεί από αεροδρόμια που δεν είχαν tarmac. Μέχρι στιγμής έχουν σημειωθεί 39 θανατηφόρα δυστυχήματα, με πιο πρόσφατο εκείνο της Kolavia, όταν ξέσπασε φωτιά στον ένα κινητήρα, κατά τη διάρκεια της απογείωσης. Πάντως, επί εποχής Ψυχρού Πολέμου, η κωδική ονομασία του συγκεκριμένου τύπου ήταν “Careless”… αμερικάνικα κόμπλεξ.

Το Ilyushin 62M ήταν ο επίσημος μεταφορέας του μπλογκ στα άγια χώματα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, το Σεπτέμβριο του 2007. Είναι ένα αεροσκάφος μεγάλων αποστάσεων, τόσο μεγάλων, που επέτρεψε την αεροπορική σύνδεση Αβάνας-Αθήνας, όταν μετέφερε την Ολυμπιακή Αποστολή της Κούβας, τον Αύγουστο του 2004. Το 1989, ένα Ilyushın 62M της ανατολικογερμανικής Interflug, αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία, πραγματοποιώντας την τελευταία του προσγείωση στο σημείο που σκοτώθηκε ο γερμανός αεροπόρος Otto Lilienthal το 1896 για να τιμήσει τη μνήμη του. Βρίσκεται εκεί ακόμα κι αν θέλετε, μπορείτε να τελέσετε μέχρι και γάμο!

http://www.otto-lilienthal.de/

Ζήσε το μύθο σου στο γκουλάγκ (μέρος Α)…

2011-01-04T22:11:00.001+02:00

Το παρακάτω μπιζουδάκι εποχής Μπρέζνιεφ το ξετρύπωσε φίλος που έχει κόλλημα με τα σοβιετικά αεροπλάνα. Το θέμα έχει –περίπου- ως εξής:

Ο σοβιετικός καλλιτέχνης Kola Beldy, από το εξωτικό σοβιέτ της Γιακουτίας, ντυμένος με progressive-ρουστίκ αμφίεση, αφού έριξε μία πρόχειρη αλεπού (δεν υπήρχε PETA τότε), πήρε μία βαλίτσα από εκείνες που έχουμε μονίμως καταχωνιασμένες –αλλά ποτέ δεν το ομολογούμε- στη ντουλάπα, για να βάζουμε τα χειμωνιάτικα το καλοκαίρι και ξεκίνησε για το αεροδρόμιο.

Από τη αλεγκρία του που θα έμπαινε στο υπερσύγχρονο απάυγασμα της σοβιετικής αεροδιαστημικής, Tupolev 134, της Αεροφλότ, είπε να ρίξει και ένα μπριόζικο άσμα-ύμνο προς το σιδερένιο πτηνό και την υπερεταιρεία (οποιοσδήποτε άλλος θα έκανε το σταυρό του, αλλά πού θεός τότε;). Το τραγούδι ονομάζεται “Увезу тебя я в тундру” και μεταφράζεται περίπου ως “Θα σε πάρω εγώ μαζί μου στην τούνδρα”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν σε δεύτερη ανάγνωση το τραγούδι συνιστά απειλή και ο όρος “τούνδρα” υποννοεί κάτι περισσότερο από εκτάσεις με βρύα, χαμηλή βλάστηση, ταράνδους και σκηνές γηγενών. Η τούνδρα υπήρξε ανέκαθεν τόπος εξορίας, γκουλάγκ και πυρηνικών δοκιμών.

Η ψυχεδέλεια της χορογραφίας περιορίζεται σε εκτάσεις του δεξιού χεριού με ταμπεραμέντο Φλωρινιώτη, πράγμα που –από σημειολογικής απόψεως- με βάζει σε υποψίες ότι ο σύντροφος είχε κάνει δεξιά οπορτουνιστική στροφή, και ενδεχομένως να επιβεβαιώνει το ότι προορισμός μάλλον ήταν κάποιο γκουλάγκ. Γύρω στο 1:05 μπαίνει ανεξήγητα εμβόλιμο πλάνο με υπερήλικα πιανίστα-σωσία του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, στο 1:56 η αλεπού μπαίνει στο στόμα του συντρόφου, ενώ στο 2:10 λύνεται και η τελευταία ενδυματολογική απορία του θεατή, ως προς το πατούμενο.

Το Tupolev 134 υπήρξε ένα από τα κορυφαία επιβατικά αεροπλάνα σοβιετικής κατασκευής. Κατασκευάστηκαν περίπου 850 αεροσκάφη, ενώ ήταν ο πρώτος σοβιετικός τύπος, που πήρε πιστοποίηση από τον ICAO για εκτέλεση διεθνών πτήσεων. Το Tupolev 134 είχε δύο κινητήρες Soloviev D-30 και θεωρείται σαν ένα από τα πλέον θορυβώδη επιβατικά αεροσκάφη παγκοσμίως, γι’ αυτό και οι πτήσεις του στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπονται υπό προϋποθέσεις.

Social Networking Xmas

2010-12-28T11:27:00.001+02:00

Ζει ο βασιλιάς McAlexandro’s;

2010-11-22T15:30:00.003+02:00

Το blog βρέθηκε πρόσφατα σε μυστική αποστολή στην εξωτική εξοχή της Λευκωσίας, προς αναζήτηση νέων εμπειριών και διεύρυνση οριζόντων. Βέβαια οι βιαστές του καλού γούστου καραδοκούν παντού και όπως συμβαίνει με κάθε βιασμό, έτσι και στην περίπτωσή μας, αν δεν μπορείς να αντισταθείς, χαλαρώνεις και τον απολαμβάνεις, συνοδεία ενός cheeseburger…

Το μνημείο-ωδή προς το μέγα στρατηλάτη, δεσπόζει σε περίοπτη θέση επί της οδού Γιάννου Κρανιδιώτη στα όμορφα Λατσιά της Λευκωσίας. Ο άγνωστος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε την προτομή του μεγάλου στρατηλάτη-εκπολιτιστή των αγρίων της Ασίας, επάνω σε γύψο. Άγνωστο γιατί, ο Αλέξανδρος ο Μέγας από το λαιμό και κάτω μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε τσιμέντο. Μία προσπάθεια εξήγησης ήταν ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς πριν τη βυζαντινή μετενσάρκωσή του. Το έργο πλαισιώνει μία ασπίδα με τον ήλιο της Βεργίνας επάνω σε δύο αναποδογυρισμένους κίονες ντούμπλφας (με το ιωνικό κιονόκρανο σε ρόλο βάσης της ασπίδας και το δωρικό να στηρίζει τον κίονα) και δύο επίσης αναποδογυρισμένα κιονόκρανα: ένα δωρικό και ένα ιωνικό, γύψινα κι αυτά. Φυσικά, Μεγαλέξανδρος χωρίς Ήλιο της Βεργίνας και Μακεδονική Σάρισα δεν γίνεται, οπότε, νά ‘σου και τέσσερις σάρισες σε ρόλο ιστού σημαίας: μία για τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μία για τη σημαία της Κύπρου, μία για τη σημαία του Δήμου Λατσιών και μία για την πανταχού παρούσα-πάει-με-όλα Γαλανόλευκη.

Αποφασίσαμε να πλησιάσουμε το μνημείο, γνωρίζοντας ενστικτωδώς πως υπήρχε περίπτωση να το μετανοιώσουμε οικτρά, για ένα close-up.

Η χρήση πορώδους γύψου ως υλικού για την κατασκευή του μνημείου, ήταν μία ατυχέστατη επιλογή, δεδομένης και της παρατεταμένης ανομβρίας, η βρωμιά, το χώμα και τα καυσαέρια είχαν δημιουργήσει ένα καταπληκτικό eyeliner effect τύπου Κίμωνα Κουλούρη, αλλά και ωραιώτατες ανταύγειες στην πλούσια κώμη του μακεδόνα βασιλέα.

Ειδωμένο από τα αριστερά, το σύμπλεγμα πλαισιούται από την πινακίδα εξόδου του McDrive και το πρατήριο των “Υποδημάτων Αφροδίτη” (γιατί η ομορφιά ξεκινά από το πόδι).

Ειδωμένο από τα δεξιά, το μνημείο εξωραΐζεται από τη διακριτική πινακίδα παρακείμενου εστιατορίου με παιδότοπο, στον οποίο μάλιστα ελάμβανε χώρα και πάρτυ γενεθλίων (ελπίζω όχι DriveThru).

Αποφασίσαμε να μπούμε ακόμα περισσότερο στο feeling και να πάρουμε μία “γεύση” από το πάρτυ κι ό,τι ήθελε προκύψει. Παραγγείλαμε τα γνωστά junk food. Παραδόξως, από τον παιδότοπο έλειπε ο γνωστός κλόουν-σήμα κατατεθέν, αλλά τι να τον κάνεις όταν δίπλα ακριβώς έχεις τέτοια μεγαλεία με εκπαιδευτικό χαρακτήρα;

Μην πιστεύοντας ότι υπήρχε τίποτα σουρρεαλιστικότερο από το να φάμε το McMenu μας συντροφιά με το μέγα στρατηλάτη (εκτός κι αν πηγαίναμε στην Πουγουδουμού, όπου συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα, αλλά αυτή μας έπεφτε μακριά) καθήσαμε έξω. Τα χειρότερα όμως δεν είχαν συμβεί: Από ένα χωματόδρομο ξεπρόβαλαν πέντε 13χρονοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ που φώναζαν εν χoρώ ακατάληπτα γηπεδικά συνθήματα, κρατώντας μία μεγάλη ελληνική σημαία επάνω σε κοντάρι με σταυρό. Οι νεαροί κάθισαν σε ένα από τα τραπέζια, συνεχίζοντας να εκστομίζουν τα διάφορα γηπεδικά και ρατσιστικά συνθήματα την ώρα που έτρωγαν τα cheeseburgers τους, ενώ την ίδια στιγμή, οι αλλοδαποί υπάλληλοι του εστιατορίου ετοίμαζαν τα τραπεζάκια για το επόμενο πάρτυ.

Ενώ σουρούπωνε κι αφού είχαμε φάει και την τελευταία πατάτα μας, αποφασίσαμε να αφήσουμε τα εξωτικά Λατσιά, ευχαριστώντας την τύχη μας, που είχαμε γίνει κοινωνοί του νεοκυπριακού πολιτισμού, που σέβεται την αισθητική του λιτού και του απέριττου ενώ τιμά την ιστορία της γειτονικής του χώρας. Το σύνολο φάνταζε ανυπέρβλητο από το πάρκινγκ της απέναντι πολυκατοικίας.

Μία εβδομάδα στο Çeşme

2010-10-11T15:52:00.001+03:00

Το μπλογκ αντιστέκεται στα υποχθόνια σχέδια του Γιωργάκη, της Κυβέρνησης και του Μνημονίου και φεύγει για διακοπές. Και φέτος προτιμήσαμε το Çeşme, όπου μας περίμεναν αγαπημένοι φίλοι, ένα σούπερ ξενοδοχείο, χαμηλές τιμές, χαμογελαστά πρόσωπα και ατελείωτες ώρες ύπνου. Oı διακοπές του μπλογκ συνέπεσαν με το Şeker Bayramı (η Γιορτή των Ζαχαρωτών, που σηματοδοτεί το τέλος της νηστείας του Ραμαζανιού), τα ημιτελικά και τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ και το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα για την τροποποίηση του Συντάγματος της Τουρκίας.

Φέτος αποφασίσαμε να προτιμήσουμε την απευθείας πτήση της Pegasus-İZair, που μας έστειλε σε 35 λεπτά στο αεροδρόμιο Menderes της Σμύρνης και από εκεί με transfer φτάσαμε στο Çeşme. Η άλλη λύση ήταν να πετάξουμε μέχρι τη Χίο, νωρίς το πρωί, έτσι ώστε να προλάβουμε το πλοίο των 08:30. Η πτήση είναι τόσο σύντομη, που το A319 ξεκινάει την κάθοδο, λίγα μόλις λεπτά αφού αφήσει την Τήνο.

Άνδρος και Τήνος

Και φέτος μείναμε στο Radisson Blu Çeşme Resort & Spa. Εξαιρετικό ξενοδοχείο με πολύ καλές τιμές, σε σχέση πάντοτε με αυτά που προσφέρει. Αρκετά ευρύχωρα και πολυτελή δωμάτια, ευγενέστατο προσωπικό, τεράστια πισίνα. Αν εξαιρέσεις την όχι και τόσο καλή πλαζ του, το προτείνω χωρίς κανέναν άλλο ενδοιασμό.

Οι τούρκοι γιόρτασαν τη νίκη της Εθνικής Τουρκίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις.

Τον ενθουσιασμό των τούρκων για την (άδικη;) πρόκριση στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ, διαδέχτηκε η απογοήτευση της ήττας στο τελικό με την ομάδα των Η.Π.Α.

Βέβαια, η νύχτα του Τελικού συνέπεσε και με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος για τη Συνταγματική Τροποποίηση που εξακολουθεί να αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα για την τουρκική κοινωνία, κυρίως επειδή έπρεπε να γίνει συνολική αποδοχή ή απόρριψη ενός ολόκληρου πακέτου μεταρρυθμίσεων που αφορούσαν στα εργασιακά δικαιώματα (π.χ. την άρση των περιορισμών του δικαιώματος στην απεργία και στο συνδικαλισμό), την προστασία των προσωπικών δεδομένων, αλλά και τον τρόπο εκλογής των ανώτερων δικαστικών στα ανώτατα δικαστικά όργανα, όπως π.χ. το Συνταγματικό Δικαστήριο.

Και του χρόνου!

Άνθρωπος των σπηλαίων σε Talent Show.

2010-10-08T22:02:00.003+03:00

Σήμερα αποφάσισα να ρίξω κι άλλο το επίπεδο του μπλογκ. Το case study ονομάζεται Αβραάμ Αβραάμ, μόλις έμαθε να στέκεται στα δύο του πόδια, να οδηγεί και να αρθρώνει λέξεις τις οποίες και χρησιμοποιεί για να εξωτερικεύσει τα κόμπλεξ του.

Δικός σας!

Αεροδρόμιο Esenboğa, Άγκυρα

2010-10-08T15:21:00.002+03:00

Ίσως το καλύτερο μεσαίου μεγέθους αεροδρόμιο που έχω δει μέχρι τώρα. Διαθέτει 15 γέφυρες επιβίβασης, δύο παράλληλους διαδρόμους προσανατολισμού 03/21, είναι πεντακάθαρο, πολιτισμένο, με χαμηλούς φόρους, φιλικό προς το περιβάλλον και πανέμορφο. Το αεροδρόμιο Esenboğa εκμεταλλεύεται τις εκπομπές των καυσαερίων που παράγονται στις εγκαταστάσεις του, τις οποίες χρησιμοποιεί για να κινεί το σύστημα κλιματισμού του, μειώνοντας την ενέργεια που καταναλώνει συνολικά κατά 25%. Δυστυχώς, οι συγκρίσεις με το δικό μας -χρυσοπληρωμένο- Ελ. Βενιζέλος είναι αναπόφευκτες…

Δείτε περισσότερα:
http://en.wikipedia.org/wiki/Esenboga_Airport
http://www.esenbogaairport.com/

ANITKABİR, Άγκυρα

2010-10-07T17:01:00.002+03:00

Την είδαμε και την Άγκυρα. Τίποτα το ιδιαίτερο, με μοναδικές ίσως εξαιρέσεις το κάστρο και το Anıtkabir, το εντυπωσιακό μαυσωλείο του Atatürk. Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι η επίσκεψη εκεί έχει αρκετό ενδιαφέρον, όχι γιατί πας να δεις το μαυσωλείο αλλά για να πάρεις μία δόση τουρκικού κεμαλικού σουρρεαλισμού. Τα ωραία ξεκινούν με την άφιξη στην είσοδο του μνημείου, όπου θα πρέπει να αφήσεις όλα σου τα υπάρχοντα, προς αποφυγή τυχόν τρομοκρατικών ενεργειών. Στη συνέχεια θα πάρεις τον σύντομο ανηφορικό δρόμο προς το μνημείο, ανάμεσα στα δέντρα και τις όχι και τόσο κολακευτικές όψεις της Άγκυρας, που δε φαίνεται να ξεφεύγει ιδιαίτερα από το κλασσικό μοντέλο ανάπτυξης των τουρκικών πόλεων (φθηνής κατασκευής πολυκατοικίες, άναρχη δόμηση, τεράστιες και πολυπληθείς πλατείες με κάποιο μνημείο πατριωτικού περιεχομένου και αβαν-γκάρντ αισθητικής, πανάκριβα πολυκαταστήματα, αμερικανικών συμφερόντων ταχυφαγεία και καφετέριες και προάστια τύπου-Φιλοθέης, αν όχι καλύτερα, και την καθιερωμένη λεωφόρο Ατατούρκ, το hotspot κάθε τουρκικής πόλης που θέλει να υπάρχει στο χάρτη).

Ο δρόμος προς το Anıtkabir

Κοιτάζοντας προς τα νότια

Φτάνοντας στο μνημείο, τον επισκέπτη υποδέχονται τα συμπλέγματα γλυπτών τριών ανδρών και τριών γυναικών, που συμβολίζουν το λαό της Τουρκίας όταν πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου του Atatürk. Το σύμπλεγμα των ανδρών, αποτελείται από ένα διανοούμενο, ένα στρατιώτη και ένα αγρότη, σαφέστατα στοιχεία σοσιαλιστικής ρεαλιστικής αισθητικής. Από τις γυναίκες, η μία κλαίει, ενώ οι άλλες δύο κρατούν ένα στεφάνι από στάχυα, σύμβολο του πλούτου της χώρας.

Οι γυναίκες

Οι άνδρες

Από εκείνο το σημείο και μετά, ξεκινά η Οδός των Λεόντων, ένας πεζόδρομος που οδηγεί στο κυρίως μνημείο. Για την ιστορία, να αναφέρω ότι οι λέοντες αποτελούσαν σύμβολα εξουσίας των χετταίων. Σε ολόκληρο το μνημείο, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη θρησκεία (ιδιαίτερα το ισλάμ), με μοναδική εξαίρεση το ανάγλυφο ενός αγγέλου, σύμβολο ανεξαρτησίας και ελευθερίας, ο οποίος κρατάει ένα πάπυρο με τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας.

Είναι πρωτότυπος (και άθλιος) ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησαν οι σχεδιαστές του μνημείου, να υποχρεώσουν τον επισκέπτη να μην κινηθεί βιαστικά προς το μνημείο. Η μήκους 260 μέτρων Οδός των Λεόντων, έχει στρωθεί με πλάκες ανάμεσα στις οποίες υπάρχει διάκενο πλάτους 5 εκατοστών. Το διάκενο αυτό σε υποχρεώνει να κινηθείς με πολλή προσοχή και με το κεφάλι σκυμμένο κάτω, για να προσέχεις που πατάς προς αποφυγή διαστρεμμάτων και λοιπών ορθοπεδικής φύσεως κακώσεων.

Το κυρίως μνημείο αποτελείται από ένα αρκετά μεγάλο ανοικτό χώρο, ο οποίος περιβάλλεται από σκεπαστή κιονοστοιχία, διακοσμημένη με περίτεχνα σελτζουκικά και οθωμανικά μοτίβα. Στις γωνίες υπάρχουν πύργοι που στεγάζουν τα αυτοκίνητα του Atatürk, τον κιλλίβαντα με τον οποίο μετεφέρθη η σωρός και το απαραίτητο Μουσείο.

Η Αίθουσα των Τιμών είναι το σημαντικότερο από τα κτήρια του μνημείου, μια και εκεί βρίσκεται η σωρός του Atatürk, σε ένα νεκρικό θάλαμο, κάτω από το ομοίωμα μίας σαρκοφάγου, βάρους 40 τόνων.

Η Αίθουσα των Τιμών

Ο τάφος του İsmet İnönü

Η ουρά για την είσοδο στο Μουσείο ήταν τεράστια, οπότε αποφάσισα να μην πάω, αλλά να επισκεφθώ το κατάστημα σουβενίρ: πέρα από τα κλασσικά βιβλία που υποτίθεται ότι είχε γράψει ο Atatürk και που αφορούσαν τη διοίκηση, τη συμπεριφορά, την πατριδογνωσία, τον πατριωτισμό και τον τρόπο ανατροφής των παιδιών, στο κατάστημα θα βρείτε εντυπωσιακά και πολυχρηστικά αντικείμενα: θες παζλ 100 κομματιών με τον Atatürk; To έχουμε! Θέλεις 300 κομματιών; 1000 κομματιών; Κι αυτά τα έχουμε! Θέλεις σερβίτσιο τσαγιού, δείπνου ή μαχαιροπήρουνα με τον Atatürk; Τα έχουμε! Θέλεις γραβάτα με την ζωγραφιά και την υπογραφή του Πατέρα του Έθνους; Κι αυτό το έχουμε! Αν είσαι άρρωστος και θες ένα κουτάκι για τα χάπια σου, τα αντισυλληπικά σου, τις ασπιρίνες, ρε αδερφε, θα το βρεις κι αυτό εδώ, όπως επίσης θα βρεις στυλό, αναπτήρες, ταμπακιέρες, ρολόγια, διακοσμητικά γραφείου, περιδέραια, μανικετόκουμπα, καρφίτσες κλπ. Όλα με το προφίλ του Atatürk! Οι κυρίες θα ενθουσιαστούν με την καταπληκτική ποικιλία σετ μέικ-απ (καθρεφτάκια take-me-to-your-leader με τη φωτογραφία του leader). Υπερβολές; Για ρίξτε μια ματιά στο on-line shop! Εγώ πάντως εκστασιάστηκα με τα κάδρα με φωτογραφίες της τουρκικής υπαίθρου όπου οι σκιές των βουνών σχημάτιζαν το προφίλ του Κεμάλ. Είπαμε: το Anιtkabir Shop ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει, τύφλα να 'χει το IKEA.

Στο Anıtkabir υπάρχει έντονη παρουσία του στρατού και της αστυνομίας. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ντυμένοι με πολιτικά και παριστάνουν τους επισκέπτες. Πέτυχα ορισμένους από αυτούς να παραδίδουν οπλισμό στο φυλάκιο του λόφου…

Τριάντα δύο

2010-05-27T09:56:00.001+03:00

Χθες έγινα 32 ετών. Τα τελευταία χρόνια, η ημέρα των γενεθλίων μου έχει καταντήσει να είναι μία μέρα σαν όλες τις άλλες, ίσως και λίγο χειρότερη. Λες και ο Μέρφυ σε θυμάται περισσότερο εκείνη τη μέρα: πήξημο στην Παραλιακή, με τη θάλασσα να σε προκαλεί… ένα ανοιγμένο μπουκάλι μαλακτικού ρούχων στο πορτ μπαγκαζ… συνεχή δρομολόγια με το αυτοκίνητο… τράπεζες… εφορίες… κλπ.

Είναι η μέρα που συνειδητοποιείς περισσότερο από τις άλλες, το ότι είχες διαφορετική ιδέα για το πως σε βλέπουν οι φίλοι και οι γνωστοί σου, είναι η μέρα που ανακατεύονται για άλλη μία φορά τα χαρτιά του παιχνιδιού των σχέσεων και των φιλιών.

Μου άρεσε το ότι κάποιοι με τους οποίους έχουμε να μιλήσουμε αρκετό καιρό, με θυμήθηκαν και μου τηλεφώνησαν ή μου έστειλαν ένα SMS.

Το καλύτερο το έλαβα από ένα σχετικά νέο φίλο, ο οποίος μαθαίνοντας το ότι έκλεινα τα τριάντα δύο, μου έγραψε: “Κρύβε χρόνια από τώρα, για να έχεις άνεση αργότερα”. Για άλλη μια φορά, συνειδητοποιώ ότι πολλοί φίλοι και γνωστοί πιστεύουν ότι είμαι αρκετά μεγαλύτερος απ’ όσο λέει η ταυτότητά μου. Το ότι θεωρούν ότι είμαι μεγαλύτερος, φυσικά και δεν πιστεύω ότι είναι γιατί με θεωρούν ωριμότερο (εξ άλλου, ούτε εγώ ο ίδιος το πιστεύω αυτό). Μάλλον όντως δείχνω μεγαλύτερος ή πιο κουρασμένος απ’ όσο είμαι και απλά αυτοί τηρούν τα προσχήματα.

Το θέμα είναι ότι μετά από περιπέτειες, μπορώ πλέον να πω ότι νοιώθω όσο δείχνει η ταυτότητά μου, όχι όσο δείχνει η εμφάνισή μου. Είναι ίσως η πρώτη φορά που θα έβρισκα την ευχή “να τα εκατοστήσεις” να με κάνει να νοιώθω άβολα. Τι μπορείς να χαρείς με την ίδια χαρά που το χαίρεσαι τώρα, όταν είσαι εκατό ετών;

Χθες έγινα 32 ετών.

TRASH ME! (reloaded)

2010-05-22T11:52:00.003+03:00

Σας το υποσχέθηκα και σας το παρουσιάζω:
Κατηγορία: “Ανωρθώγραφα”

Το “ΨΑΛΥΔΙΑ” μάλλον βγαίνει από το “ΜΟΛΥΒΙΑ”

Κατηγορία: “Απαγορεύσεις”

Το ελληνικό κείμενο έχει περισσότερα λάθη από το αγγλικό.

Κατηγορία: “Global Village”

Τι να πρωτοθαυμάξεις εδώ; Το αντικαπνιστικό μήνυμα και μάλιστα σε ανοικτό χώρο; Την άριστη γνώση των αγγλικών (PLEASE); Την καταγραφή του ρηματικού ουσιαστικού βάσει της προφοράς στο μγιούτιφουλ Σάουθ Κάρολαϊνα; Τη χρήση γραμμάτων του νορβηγικού αλφαβήτου στο NØ; Το χαλαμάντουρο; Το απαγορευτικό για τη στάθμευση;

Μαθήματα αγγλικών για αρχαρίους.

Κατηγορία: “Xanax”

Δεν μπορώ να πω τίποτα…

Κατηγορία: “Γραφειοκρατία αγάπη μου”
Τσιγάρα – Ξύδια - Σκυλιά

Κατηγορία: “Πατριωτισμός του Κώλου”

Straight turks, remember your wives’ birthdays!

Κατηγορία: “Μια ιταλίδα από τον Κοτσιάτη”

Λαμπρό δείγμα σχέσης των κυπρίων με την ιταλική γλώσσα και πολιτισμό.

Κατηγορία: “Ανένταχτα”

Ο Βαρνάβας δεν είναι πλέον Αποστόλου.

Πιάνοντας το Μάη στην Κύπρο…

2010-05-18T15:53:00.001+03:00

Το μπλογκ βρήκε το Kangerlussuaq του στην Κύπρο και εξακολουθεί να ζει το μύθο του εκεί. Πρωτομαγιά βρέθηκα στη Λευκωσία για την καθιερωμένη πλέον –εκτός των άλλων- επίσκεψη στο Ομεριέ. ΟΚ, το παραδέχομαι ότι ήταν η πρώτη στάση στη Λευκωσία.

Στη συνέχεια πέρασα από τη Φανερωμένη για να τιμήσω το θεσμό των “Καλών Καθουμένων”

Οι ήχοι των τυμπάνων (του πολέμου;) μας έφεραν στα γραφεία της Π.Ε.Ο., όπου μόλις είχε ολοκληρωθεί η Πρωτομαγιάτικη πορεία, ενώ η μεσημεριανή βροχή μας πέτυχε την ώρα που πίναμε καφέ στο πολιτιστικό κέντρο της Χρυσαλινιώτισσας.

Εν μέσω καταιγίδας αποφασίσαμε να ανέβουμε στο Φικάρδου, όπου και μας υποδέχθηκε η τοπική celebrity, αίγια Λάσσυ.

Κυριακή πρωί κατεβήκαμε Λεμεσό για καφέ στο Blue Berry στον Άγιο Τύχωνα, ενώ το απόγευμα επέστρεψα στο μαγικό αεροδρόμιο της Λάρνακας για την πτήση της επιστροφής.

Κι επειδή δεν υπάρχει γάμος χωρίς δάκρυα και κηδεία χωρίς γέλιο σύντομα θα ακολουθήσει και το trash ανθολόγιο των τελευταίων επισκέψεων :-P

Ποιος;

2010-05-16T23:28:00.003+03:00

Το βρήκα σήμερα στο YouTube. Δύο καταπληκτικές φωνές της σύγχρονης τουρκικής μουσικής, η Candan Erçetin και ο Teoman, με ένα τραγούδι του δεύτερου, που μιλάει κατ’ ευθείαν στην καρδιά μας.

Ποιος θα είναι αυτός που θα βρίσκεται τώρα πια στο κρύο μου κρεβάτι όταν θα ξυπνάω;

Ποιος θα ακούσει την καρδιά μου και θα δει το πρόσωπό μου σαν κάτι όμορφο;

Ποιος θα με κρατήσει την τελευταία στιγμή, καθώς το σώμα μου θα πέφτει στο κενό κι ενώ θα εύχομαι να μην πετάξει μακριά η ανάσα που πήρα από το στόμα του;

Εμείς είμαστε αυτοί που σε αυτόν τον κόσμο που μεγαλώνει καθώς αλλάζει, ερωτοτροπούσαμε με άλλους, ενώ σκεφτόμασταν ο ένας τον άλλο.

Ποιος θα είναι αυτός που θα με κάνει να αγαπήσω με την καρδιά του, θα με κάνει να πιστέψω στην αγάπη και θα με αποκοιμίσει με την ανάσα του;

Ποιος θα είναι αυτός που θα με ζεστάνει με τη σάρκα του, που θα με κάνει να νοιώθω το σπίτι μου και πάλι ζεστό, όπως τότε που γύριζα από το σχολείο το χειμώνα;

Ποιος θα με κρατήσει την τελευταία στιγμή, καθώς το σώμα μου θα πέφτει στο κενό κι ενώ θα εύχομαι να μην πετάξει μακριά η ανάσα που πήρα από το στόμα του;

Εμείς είμαστε αυτοί που σε αυτόν τον κόσμο που μεγαλώνει καθώς αλλάζει, ερωτοτροπούσαμε με άλλους, ενώ σκεφτόμασταν ο ένας τον άλλο.

TrashMe! (Nicosia Edition)

2010-03-04T18:30:00.003+02:00

Σεβάσμιο κοινό μου,

Ολοκληρώνω το οδοιπορικό μου στη Λευκωσία με τα τρία καλύτερα δείγματα street art από την τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα στον κόσμο.

ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΡΙΑ:
“ΘΑ ΦΑΜΕ ΠΑΚΕΤΟ!”
(Εικαστική παρέμβαση ανωνύμου με TippEx και μολύβι)

Θέλοντας να δείξουν αλληλεγγύη στο δοκιμαζόμενο από την οικονομική κρίση ελληνικό λαό, οι κύπριοι αδελφοί μας φιλοτέχνησαν και μας αφιερώνουν το ανωτέρω έργο τέχνης, στο υπόγειο του πάρκινγκ της οδού Λήδρας (ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ και το βρίσκεις μπροστά σου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεις). Για να φτάσεις στην έξοδο από την κρίση, ακολουθείς το βέλος, αφού πρώτα έχεις προετοιμαστεί για το επώδυνο πακέτο μέτρων που θα φας κατευθυνόμενος προς εκεί…

ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ:

“OIKONOMIKH ΕΝΙΣΧΥΣΗ € ΤΡΙΑ-ΜΙΣΟ”

(σπουδή με αερογραφο επάνω σε μπετόν αρμέ)

Θες να παρκάρεις, αλλά έχεις κλειστοφοβία; Γιατί να ενισχύσεις το δημοτικό πάρκινγκ για να σου τα φάει η Μαύρου σε σαχλαμάρες κι αριστεροκουλτουριάρικες εκδηλώσεις, όταν μπορείς κάλλιστα να στηρίξεις την ιδιωτική πρωτοβουλία. Παίρνεις την οδό Λυκούργου και αντί να κάνεις την οπορτουνιστική δεξιά στροφή (που έκανε και η Μαύρου) για το πάρκινγκ της Λήδρας, στρίβεις αριστερά. Περνάς από την China Town (πρέπει να είναι μοναδική στο είδος της, μια και βρίσκεται εντός μεσαιωνικών οχυρώσεων) και αίφνης βρίσκεσαι σε αυτό το σεμνό, λιτό και απέριττο πάρκινγκ, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ελληνόφωνη πελατεία. Διότι αγαπητέ αναγνώστη, μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι η αναγραφή της χρέωσης γίνεται ολογράφως και όχι αριθμητικώς. Κι αν αλλάξει η ταρίφα, τι κάνουμε τότε ρε κουμπάρε; Βάφουμε τον τοίχο και φτου κι απ’ την αρχη;

Κατεβαίνουμε κάτω και ανεβαίνουμε στην κορυφή…

Αγωνία….

Αγωνία…

Νούμερο ΕΝΑ!

Κάνουμε μια αναδρομή στο μακρινό παρελθόν, δηλαδή τότε που ζούσα μόνιμα στο Χρυσοπράσινο Φύλλο…

“ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΕΊΝΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΑ” έγραφε η διαφημιστική καρτούλα του ταξί Millennium που μου είχαν δώσει τα συμπαθέστατα παιδιά που το είχαν. Κάθε φορά που κοιτούσα την καρτούλα, αναλογιζόμουν το βαθύ νόημα του κοινωνικού μηνύματος και σκεφτόμουν τι στο διάολο ήταν τα ναρκωτικά στον εικοστό αιώνα. IN μήπως; HOT μήπως; Κι αν ήταν κάτι από τα παραπάνω στον εικοστό, στο δέκατο ένατο τι ήταν; Προφανώς ΑΓΝΩΣΤΑ!

Που θέλω να καταλήξω; Οι εποχές αλλάζουν, οι εξελίξεις τρέχουν. Η διαλεκτική σχέση του παρόντος με το παρελθόν επαναπροσδιορίζει το νόημα των γεγονότων. Γιατί να τρωγόμαστε με τις πληγές του παρελθόντος και να μην ατενίζουμε μαζί το μέλλον; Γιατί να ασχολούμαστε με την παράνομη κατοχή της Κύπρου και να μην δίνουμε στο αίτημά μας μια παγκόσμια, μια οικουμενική –θα έλεγα- διάσταση. Σύντομα θα λυθεί το Κυπριακό (σε τρία τέρμινα). Το “ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ” θα είναι και αυτό ξεπερασμένο και θα πρέπει ήδη να βρούμε κάτι άλλο για να διαμαρτυρόμαστε και να φωνάζουμε. Μια καλή ιδέα βρήκα στην έξοδο του πάρκινγκ της Φανερωμένης

“THE THREAT IS OUT THERE”

Κάπου εδώ, η Τριλογία “Ο Πόλεμος των Φρουταριών” τελειώνει και το μπλογκ παίρνει άδεια απομάκρυνσης από τη μονάδα του.

Στην Εντός των Τειχών Λευκωσία… για άλλη μία φορά

2010-02-20T10:36:00.001+02:00

Καθαρά Δευτέρα πρωί κι ενώ οι περισσότεροι φίλοι ακόμα κοιμούνταν, είπα να βγω και να περπατήσω, ξεκινώντας –αυτή τη φορά- από την ανατολική πλευρά της ελεύθερης εντός των τειχών πόλης.

Η περιοχή της Πύλης Αμμοχώστου, βρίσκεται υπό ανάπλαση και τον τελευταίο καιρό έχει γίνει εργοτάξιο. Παρ’ όλα αυτά, ξεχώρισα το La Casa de Cuba.

Συνέχισα προς τη συνοικία Ταχτ ελ Καλέ, ίσως η ομορφότερη της ελεύθερης Λευκωσίας.

Πρώτη στάση, το Αρχοντικό Τουφεξή στην οδό Αξιοθέας, το οποίο στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Κύπρου.

Συνέχισα προς την εκκλησία του Αγίου Κασσιανού.

Ενώ στη συνέχεια περπάτησα στις πανέμορφες γειτονιές του Ταχτ Ελ Καλέ

Περπάτησα κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής, περνώντας από τις οδούς Ερμού και Πενταδακτύλου. Έμοιαζε σα να είχε σταματήσει ο χρόνος…

Λίγα λεπτά αργότερα, έβγαινα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και την Αρχιεπισκοπή.

Προχωράω δυτικά, περνάω από την Πλατεία Τηλλυρίας…

Αποφεύγω το tourist trap της “Λαϊκής Γειτονιάς”, διασχίζω γρήγορα τις Ονασαγόρου και Λήδρας και συνεχίζω προς Πύλη Πάφου.

Γρήγορο πέρασμα στα Κατεχόμενα για μία σύντομη βόλτα. Ο δρόμος μας έβγαλε στο Σελιμιγιέ Τζαμί (Αγία Σοφία των Αυγουστίνων).

Επιστροφή στην ελεύθερη Λευκωσία για καφέ στα αγαπημένα “Καλά Καθούμενα”.

(Σας χρωστάω λίγο ακόμα TrashMe! Τα καλύτερα της κατηγορίας έρχονται!)

Ονειρικές Μουσικές Εικόνες με τους Sancho 003

2010-02-17T11:14:00.003+02:00

Αποφασισμένοι να κηρύξουμε τον πόλεμο στην πιο κιτς γιορτή της οικουμένης, περάσαμε το βράδυ της Κυριακής κάνοντας αντίσταση στο παγωτατζίδικο του Ηράκλη στη Λήδρας. Εκεί λοιπόν που γιορτάζαμε δοκιμάζοντας διάφορες γεύσεις παγωτών, κάποιος από την παρέα πέταξε την ιδέα να περάσουμε στην Κατεχόμενη Λευκωσία, όπου θα έπαιζε μουσική ένα ελληνικό γκρουπ.

Προβληματισμένος για το τι θα ακούγαμε και το πού θα πηγαίναμε και κουρασμένος από τις πολλές δραστηριότητες-υπερπαραγωγές της ημέρας, ακολούθησα την παρέα. Περάσαμε το οδόφραγμα της Λήδρας, πήραμε τις “Ψευδοβίζες” και κατευθυνθήκαμε προς την πανέμορφη συνοικία Arabahmet στα δυτικά της μεσαιωνικής Λευκωσίας.

Μπαίνοντας στο Narnia, το οποίο στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό σπίτι του 19ου αιώνα, μας κυρίευσε η μυρωδιά του ξύλου που καιγόταν. Πιάσαμε θέσεις στα τραπεζάκι δίπλα από το τζάκι και παραγγείλαμε τις παγωμένες Efes. Το ότι είχαμε μαζευτεί περί τα 15 άτομα με έβαλε σε σκέψεις. Το κοινό ήταν ετερογενές. Κάποιοι είχαν έρθει από τις ελεύθερες περιοχές, ενώ υπήρχαξ

Η εμπειρία της live ερμηνείας των Sancho 003 ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για μένα. Το συγκρότημα αποτελείται από δύο χαρισματικούς μουσικούς στην κιθάρα, το βιολί και τη βιόλα. Τα τρία αυτά μουσικά όργανα, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και το απαράμιλλο ταλέντο των δημιουργών μουσικών δημιουργούν μία ατμόσφαιρα μυσταγωγίας. Οφείλω να ομολογήσω ότι χρειάζονται μερικά λεπτά για να συνηθίσεις λίγο τα περίεργα ακούσματα και να πιάσεις το ρυθμό και τα συναισθήματα τα οποία εκφράζονται μέσα από τους ήχους. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι δύο μουσικοί ανταλλάσσουν ρόλους ή εφευρίσκουν νέους, χωρίς να αποχωρίζονται τα μουσικά όργανα. Η κιθάρα γίνεται άλλοτε κρουστό, άλλοτε μπάσο. Το βιολί γίνεται άλλοτε κρουστό, άλλοτε κιθάρα, άλλοτε πνευστό (!).

Ομολογώ, ότι δεν είχα σκοπό να καθήσω πολλή ώρα με τους φίλους μου, όμως τελικά, η εξαιρετική ερμηνεία των δύο καταπληκτικών μουσικών μας καθήλωσε μέχρι και το τέλος της μουσικής παράστασης.

TRASH ME! (Νέας Εσοδείας)

2010-02-16T16:17:00.003+02:00

ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!
Εμείς το γιορτάσαμε με “Trash Me Walking Tour” και δεν το μετανοιώσαμε!

Ακόμα και ο Νίτσε θα το αποκαλούσε “ΘΕΪΚΟ”!

Όπως και πολλοί άλλοι ακόμα…

Κάθε ”Καλουψιής” που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να πάρει επειγόντως το απόλυτο σκεπάρνι-gadget!

Με άγριες διαθέσεις, τρέλα και κορδέλα!

“Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Ζήμπεν, ζήμπεν άινς τσβάι!
Ζήμπεν, ζήμπεν, ά λου-λού
Άιν’, τσβάι ουντ ντράι!”

BONUS ΕΝΘΕΤΟ
TRIKKIS PALACE!
Το hot spot venue για αξέχαστες γαμήλιες δεξιώσεις!
Οι φωτογραφίες είναι από την είσοδο του παραρτήματος Λευκωσίας. Τα κεντρικά βρίσκονται κοντά στη Λεμεσό.

Καλώς ήρθες και πάλι, πολεμικό-αεροπορικό καρναβάλι

2010-02-11T21:56:00.003+02:00

Τέτοιες μέρες ήταν, όταν πριν από αρκετά χρόνια, έπαιρνα την πρώτη μου τοποθέτηση (μετά τη μετάθεση ειδικότητας) σε γνωστό και μη εξαιρετέο ελληνικό νησί. Οι περισσότεροι επισκέπτες του νησιού αγνοούν βέβαια πως στο συγκεκριμένο νησί βρισκόταν μία από τις λιγότερο δημοφιλείς μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, εξ ου και πήγαιναν κυρίως οι “ιθαγενείς” ή όσοι δεν είχαν το ανάλογο μέσον που θα τους έστελνε σε μία “βυσματική” μονάδα με λιγότερες και καλύτερες υπηρεσίες, συχνότερα offs και λογικότερη διοίκηση.

Τις μέρες εκείνες λοιπόν, αναβρασμός επικρατούσε στη μονάδα εν όψει της Τσικνοπέμπτης. Η πρώτη μας επαφή με τη Μονάδα ήταν φυσικά το γραφείο προσωπικού, όπου και γίνονταν διάφορες συζητήσεις για το πώς θα “τσίκνιζαν” το βράδυ. Εμείς, ως νέοι, πήραμε “άδεια προσαρμογής”, δηλαδή τρεις διανυκτερεύσεις εκτός Μονάδος. Ως νέοι επίσης, τις ημέρες μας τις περνούσαμε τρώγοντας το γνωστό “χώσιμο”, άλλοτε σε “χωματουργικές” εργασίες (έτσι λέγαμε το σκάψιμο) και άλλοτε στις “καθαριότητες”, μία εκ των οποίων ήταν και η “Λέσχη Αξιωματικών”, το αγαπημένο socializing venue & hotspot των υψηλά ισταμένων της μονάδας (βλ. μόνιμοι). Καθώς λοιπόν πλησίαζε η Κυριακή της Αποκριάς, η κινητικότητα στη Λέσχη ήταν αυξημένη, και το άγχος των υπευθύνων χτύπαγε κόκκινο, δεδομένης και της επιστροφής του παρανοϊκού υποδιοικητή από την άδειά του (τον οποίο μέχρι τότε δεν είχα γνωρίσει).

Το μεσημέρι του Σαββάτου με βρήκε στη Λέσχη Αξιωματικών, να ξεφορτώνουμε κιβώτια με τρόφιμα, σερπαντίνες και λοιπά εποχικά διακοσμητικά, νταμιτζάνες με κρασί (εκείνο το φτηνιάρικο το “Διόνυσος”, που η συγκέντρωση θειωδών χτυπάει κόκκινο) καθώς και ένα ψύκτη κρασιού τύπου beertender, στο πιο ελληνικό και το πιο ντεκαντάνς του (φτιαγμένος από πλαστικό σε σχήμα βαρελιού και με πλαστικό κισσό γύρω-γύρω). Ένα πιεστικό αέρος είχε επιστρατευθεί προκειμένου να φουσκώσουμε τα μπαλόνια (αφού πρώτα είχαμε φουσκώσει αρκετά δια της παραδοσιακής μεθόδου που φέρνει πνευμονικό οίδημα μετά το πεντηκοστό μπαλόνι). Εκείνο το μεσημέρι ήρθε και ο “υπόδικας” τον οποίο και γνώρισα και ο οποίος με καλωσόρισε στη μονάδα.

Το ίδιο βράδυ κι ενώ το πάρτυ ήταν σε full swing, οι μάσκες έπεσαν: αφού φόρτωσε τον ελληνικό ποιμενικό του, ο υπόδικας βγήκε με το τζιπ κατά μήκος όλων των σκοπιών και “έγραψε” όλους τους σκοπούς για εσφαλμένη αναγνώριση, συμπεριλαμβανομένου και εμού, έτσι για να πάρω το βάπτισμα του πυρός κι εκείνος να μπει στο πετσί του υψίστης σημασίας ρόλου του για την εκπλήρωση της αποστολής της μονάδος.

Το επόμενο κι πρωί, ξανάπεσε το γνωστό “χώσιμο” στη Λέσχη Αξιωματικών, μόνο που τώρα ήταν η δική μας σειρά να εκπληρώσουμε την “μάχιμη” αποστολή που μας είχε αναθέσει η μονάδα. Στην τεράστια αίθουσα γινόταν ένας χαμός, αμέτρητα χιλιόμετρα σερπαντίνων και κιλά χαρτοπολέμου μαζεύτηκαν σε σακούλες. Κάθε λογής ποτά και ηδύποτα βρίσκονταν χυμένα στο πάτωμα. Η ίδια άθλια κατάσταση επικρατούσε και στις τουαλέτες. Θα σας φανεί παράξενο, αλλά το άθλιο χάλι επικρατούσε περισσότερο στις γυναικείες, όπου ο χαρτοπόλεμος στους νιπτήρες και τις λεκάνες συναγωνιζόταν σε ποσότητα εκείνον στην κυρίως αίθουσα.

Παρά το ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, ποτέ δεν ξέχασα εκείνες τις ημέρες, όχι γιατί ήταν η μοναδική “φυλακή” που έφαγα στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, αλλά περισσότερο γιατί ακόμα σκέφτομαι το πόσο μίζερη μπορεί να είναι η ζωή ενός στρατιωτικού, ο οποίος θα προτιμούσε να πάει να διασκεδάσει με την οικογένειά του στη Λέσχη Αξιωματικών της Μονάδας του, τσουγκρίζοντας υποκριτικά τα ποτήρια, μαζί με την ομολογουμένως αχώνευτη διοίκηση (οι μόνιμοι τους φοβόντουσαν περισσότερο, επειδή ακριβώς ήταν μόνιμοι και τους είχαν από πάνω περισσότερο από τους οπλίτες), ξεχνώντας την όποια στοιχειώδη αξιοπρέπεια είχε ή σκέψη ότι το επόμενο πρωί κάποιοι θα έπρεπε να συμμαζέψουν όλο αυτό το χάλι.

Θέλω να πιστεύω ότι στα χρόνια που πέρασαν, τέτοιες πρακτικές εξέλιπαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ακόμα όμως κι αν δεν συνέβη αυτό, θα ήταν μία καλή ευκαιρία στα πλαίσια των σουρρεαλιστικών περικοπών στα άσκοπα έξοδα (βλ. κόβουμε παρελάσεις αλλά συνεχίζουμε τα εξοπλιστικά προγράμματα), να δοθεί ένα τέλος σε κάτι που όλοι μας πληρώνουμε για να κάνουν κάποιοι την πλάκα τους στα πλαίσια της παροχής της ανεκτίμητης υπηρεσίας τους προς τη μαμά-πατρίδα.

Ευτυχώς για μένα, γλίτωσα το ανάλογο κομφούζιο του Πάσχα λόγω εορταστικής αδείας, ενώ την επόμενη Πρωτοχρονιά, την πέρασα με τους υπόλοιπους σμηνίτες στην επόμενη μονάδα στην Αθήνα. Ευτυχώς, εκεί δεν είχε ρεβεγιόν…

---- UPDATE ----
Μόλις σήμερα 05.03.2010, με χαρά πληροφορήθηκα ότι τέτοιου είδους καραγκιοζιλίκια θα αποτελούν σύντομα παρελθόν. Να και ένα καλό της κρίσης...

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1113438&lngDtrID=244

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Alisnack (έξοδος και λύση της τραγωδίας).

2010-01-10T12:06:00.002+02:00

Τελικά, ακόμα και με καθυστέρηση, η κατάρα του Fiumicino μας είχε κατεδίωκε, με αποτέλεσμα να τρέχουμε σαν τους τρελούς –παρά το ότι η πτήση θα είχε απροσδιόριστη καθυστέρηση. Κατεβαίνουμε ένα επίπεδο και πάμε στην C10, απ' όπου υποτίθεται ότι θα αναχωρούσε η ΑΖ722 για την Αθήνα. Οι πρώτοι επιβάτες είχαν αρχίσει να σχηματίζουν την ουρά στην έξοδο. Η πτήση προβλεπόταν γεμάτη. Πάμε στη μικρούλα και της λέμε για το πρόβλημα, αυτή μας κοιτούσε λες και της μιλούσαμε ισλανδικά. “We have been reprotected by Olympic” της λέω εγώ. “Ah, yes a colleague has just informed me, please wait for the boarding to start”.

Picture this: ένα Α321 με πληρότητα άνω του 90%, κόσμος να περιμένει να επιβιβαστεί και δεκατρείς τρελοί να περιμένουν με κάρτες επιβίβασης χωρίς αριθμούς θέσης. Είναι να απορείς πώς είναι δυνατόν στο αεροδρόμιο αναχώρησης, να μη μπορεί το service desk που μας έδωσε τις κάρτες, να βάλει αριθμό θέσης, πόσο μάλλον η ίδια η Πύλη Αναχώρησης.

Εγώ αμφέβαλλα για το αν όντως είχαμε confirmed κράτηση ή απλά ήμασταν standby. Κάποια στιγμή, θες από κούραση, θες από απόγνωση, πες το όπως θες, αποσύρθηκα από το σκηνικό. Η επιβίβαση είχε σχεδόν τελειώσει κι εμείς ακόμα εκεί. Τέσσερα άτομα προσπαθούσαν να κάνουν κάτι με εμάς. Το τι προσπαθούσαν να κάνουν ήταν άξιο απορίας, μια και δεν είχαν ακόμα καν σκανάρει τις κάρτες επιβίβασης για να δούν αν τους έλειπε κανένας από τους κανονικούς επιβάτες. Αυτή η ιστορία πρέπει να κράτησε ίσα με 50 λεπτά. Οι άλλοι είχαν επιβιβαστεί στο Α321, τα καταστήματα είχαν κλείσει και εγώ ήμουν έτοιμος να επιστρέψω στο service desk της Alitalia και να τους ζητήσω να με ξαναβάλουν στην ΟΑ. Είχαμε και το νου μας στο σκοτεινό SX-OAK, το οποίο φαινόταν καλύτερα από τη C10, παρά από τη D8, απ' όπου υποτίθεται ότι θα ξεκινούσε.
Κάποια στιγμή έρχεται μία σαραντάρα της Alitalia Handling και αρχίζει να φωνάζει στους τέσσερις υπαλλήλους της πύλης. Τους κατέστησε υπεύθυνους για την καθυστέρηση και την ταλαιπωρία των επιβατών στο Α321. Μέσα στον παροξυσμό της επαναλάμβανε κάποιο μάντρα “Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ... Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ... Έσσε Μπι Τσέηντζ Έντερ!”. Προφανώς πρόκειται για την εντολή SB@ <enter> , που όπως έμαθα αργότερα, θα ξεκινούσε την καταμέτρηση των επιβσατών. Εμείς ακόμα περιμέναμε, η άλλη ακόμα φώναζε, ενώ ένας που τόλμησε να πλησιάσει το γκισέ εισέπραξε ένα “Λασσιάτε μι παρλάρε κον ι μιέι κολλαμπορατόρι νέλλα μία λινγκουα”.

Κάποια στιγμή ακούγεται ένα “σηκωθείτε, φεύγουμε!”. Εγώ νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις. Γενικώς ακόμα κι αν μου έλεγες ότι προσγειώθηκε ΑΤΙΑ στο Fiumicino, ήμουν ικανός να το πιστέψω, το ότι θα επιβιβαζόμασταν στην πτήση όμως μου φαινόταν “του γκουντ του μπη τρου”. Δίνουμε τις κάρτες, μας κόβουν τα κουπόνια και μας λένε να καθήσουμε όπου βρούμε. Όλη εκείνη την ώρα ένα ζευγάρι που είχε κανονικό εισιτήριο με Alitalia, δεν μπορούσε κι εκείνο να επιβιβαστεί επειδή η σύζυγος είχε δύο επίθετα και το σύστημα κόλλαγε, λόγω του ότι το σύνολο των χαρακτήρων ξεπερνούσε τους 28 και έβγαινε name mismatch.

Με τη σκέψη ότι επιτέλους θα τρώγαμε (συγκρατήστε τη λεπτομέρεια), μπαίνουμε στο λεωφορείο (νόμισα ότι ήταν το τελειωτικό χτύπημα) και μέσα στη βροχή επιβιβαζόμαστε στο I-BIXH. Στα άγρια βλέμματα των υπολοίπων επιβατών (λες και εμείς φταίγαμε) εγώ ανταπάντησα με ένα περίλυπο και ταλαιπωρημένο ύφος (δεν χρειάστηκε και πολύ κόπο αν σκεφτείς τι είχα τραβήξει, δεν είχαμε χρόνο για ενοχικά σύνδρομα). Κάποιοι έξυπνοι πάνε και κάθονται στη Business, το ακόμα πιο έξυπνο πλήρωμα τους άφησε και μετά φάγαμε ένα πεντάλεπτο για να ελέγξουν τις κάρτες και να δουν ποιοι θα έπρεπε να βγουν προτεινόμενοι για τη Οικονομική. Αφού το ζήσαμε κι αυτό, ξεκίνησε η ευλογημένη εκείνη ώρα της αναχώρησης. H επίδειξη έγινε σε βίντεο. Στα μισά οι οθόνες έκλεισαν για να ακουστεί beep για τις ζώνες (ήταν “έκτακτο δελτίο”), ξανάνοιξαν και το demo συνεχίστηκε. Δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε, πρέπει να τροχοδρομούσαμε κανένα τέταρτο μέχρι το holding point. Ακόμα και τότε, οι οθόνες εξακολουθούσαν να ανοιγοκλείνουν (μάλλον ήταν συνδεδεμένες με flaps).

Απογείωση, άνοδος και ώρα για το πολυαναμενόμενο Alisnack. Ένας γνωστός είχε κάνει μία απλή-λιτή περιγραφή για το τι με περίμενε: ένα χάπι μεταμφιεσμένο σε σάντουιτς. Δεν είχα προσδοκίες για κάτι σπέσιαλ, αλλά ψυλλιάστηκα κάτι ύποπτο όταν άνοιξα το τραπεζάκι και είδα ψίχουλα από μπισκότα. Ο φροντιστής είχε το θράσος να ρωτάει αν θέλουμε salty or sweet: όσοι ζήτησαν salty (όπως η αλβανίδα κυρία δίπλα μου) πήραν κρακεράκια σε μέγεθος γραμματοσήμου. Όσοι ζητήσαμε sweet πήραμε ένα πακετάκι με τέσσερα μπισκότα σε μέγεθος μονόευρου και με τρύπα στη μέση (περικοπές και στη ζύμη). Επίσης, και στα υγρά είχαμε δικαίωμα επιλογής: ανθρακούχο ή μεταλλικό νερό. Ακούστηκε επίσης μια φήμη ότι κάποιος ήπιε χυμό σανγκουίνι. Η πληροφορία ελέγχεται.

Το IFE ήταν άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη: Ξεκινήσαμε με μία βλακωδέστατη διαφήμιση Alitalia. Η υπόθεση είναι απλή αλλά απολύτως σουρρεαλιστική: Σε ένα χάι-τεκ αεροδρόμιο (δεν ήταν το ούτε το FCO, ούτε το ΜΧP), μία check-in-ατζού τσεκάρει μία οικογένεια της οποίας ο κανακάρης έχει μία χάρτινη σαΐτα . Η οικογένεια φεύγει, αλλά το κωλόπαιδο ξεχνάει τη σαΐτα (μπορεί να ήταν και προβοκάτσια). Η χαζή υπάλληλος αφήνει το πόστο της (και γαμώ την ευσυνειδησία) και ψάχνει να βρει την οικογένεια. Tους ακολουθεί παντού (δε βλέπουμε αν πέρασε κι από τον έλεγχο ασφαλείας, πολύ λογικό διότι αν συνέβαινε και αυτό, θα είχαμε φτάσει στην Αθήνα και η διαφήμιση θα συνεχιζόταν). Παίρνει τηλέφωνα στις πύλες, περιγράφει την οικογένεια αλλά είναι τόσο ηλίθια που θα μπορούσε απλά να δει το όνομα στον υπολογιστή της και να πάει στη συγκεκριμένη πύλη και όχι να ανεβοκατεβαίνει κυλιόμενες και ασανσέρ σαν τουρκάλα γριά από τα Άδανα που φτάνει στο αεροδρόμιο Zaventem και πανικοβάλλεται. Το τέλος δεν το είδα (συγγνώμη δεν το έκανα απο βαρεμάρα απλά κάτι μου έφερε μία στιγμιαία υπνηλία) και δυστυχώς δεν το βρίσκω και στο YouTube.

Υπάρχει μία συνήθεια, οι εθνικοί αερομεταφορείς μίας χώρας να προβάλλουν προπαγανδιστικές παραγωγές με προϊόντα της χώρας τους. Η παλιά ΟΑ έβγαζε λ.χ. "Μένουμε Ελλάδα", ακροπόλεις, παρθενώνες, γκρηκ σουβλάκι και Μαμαλάκη. Η Ιταλία φημίζεται για ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά πράγματα: ένα από αυτά είναι η κουζίνα της, αλλά θα πρέπει να ήταν πολύ προκλητικό να μας βάλουν εκπομπή με τον ιταλό Μαμαλάκη, τη στιγμή που μας είχαν σερβίρει τα τέσσερα μονόευρα μπισκότα και το νερό. Η επιλογή “Best of Cicciolina” ήταν out of question (είχαμε και σχολικό γκρουπ), έτσι, προσανατολίστηκαν στο άλλο υπέρτατο ιταλικό πολιτιστικό δημιούργημα για το οποίο υπερηφανεύονται: ιταλική μόδα. Το τι ντεφιλέ είδαμε στην υπόλοιπη μισή ώρα ήταν κάτι το απερίγραπτο, διότι πέρα από τα πολύ κοινότυπα Rocco Barocco, Ferre, Trussardi κλπ. Έδειξε και ανδρική μόδα με τα μοντέλα με μαλλί σαν της Τάμτας, ντυμένα αμπαζούρ, να φοράνε ασημί κελεμπίες με τη γραβάτα από πάνω δεμένη ανάποδα. Να ξαναθυμήσω ότι μιλάμε για ανδρική μόδα ή δε χρειάζεται; Κάποια ταινία που ξεκίνησε να προβάλλεται κόπηκε μετά τους τίτλους έναρξης (ήταν και χολλυγουντιανή παραγωγή χωρίς ήχο).

Το καλό ήταν ότι η πτήση διήρκεσε λίγο. Η διπλανή αλβανίδα κυρία ήταν πολύ ήσυχη (μιλούσε και ελληνικά και αγγλικά) και ο διπλανός κύριος έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσει τη συγκλονιστική ιστορία μας αλλά και να μας πει τις δικές του (και πιστέψτε με, όταν είναι να μιλήσεις για Αλιτάλια, έχεις πολλά να πεις και λίγα να φας).

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Alisnack*

2010-01-08T16:21:00.003+02:00

Η ώρα ήταν 17:15. Τρεις παλαβοί τρέχουν μέσα στο σταθμό της Ostiense για να φτάσουν στο binario 12, απ' όπου θα περνούσε το τραίνο για το Fiumicino. Τα καταφέραμε μεν, το τραίνο όμως άφαντο. Το είχαμε χάσει; Δε νομίζω. Μάλλον έχει καθυστέρηση. Όντως, στις 17:22 φτάνει το τραίνο. Μπαίνουμε μέσα, καθόμαστε στα πεντακάθαρα καθίσματα (περιττό να πω ότι το πρώτο πράγμα που θα έκανα με το που θα έμπαινα σπίτι, ήταν να βάλω το παντελόνι στο πλυντήριο). Αν και με τη γλώσσα έξω, ήμασταν χαρούμενοι που θα φτάναμε στο αεροδρόμιο εγκαίρως. Αν παίρναμε το επόμενο, όλα έδειχναν ότι θα τρέχαμε σαν παλαβοί και στο Fiumicino και στον έλεγχο και στη φυσούνα, γενικώς θα τρέχαμε. Έτσι έδειχναν όλα... Για προοικονομία χρόνου, απλά σας αναφέρω ότι ακόμα κι αν παίρναμε το τελευταίο τραίνο της μέρας και πηγαίναμε σα να πηγαίναμε σε τάμα στην Τήνο -ξέρετε, στα τέσσερα- και πάλι θα προλαβαίναμε, απλά δεν το ξέραμε.

Βγαίνουμε έξω, πάμε προς το Terminal C (ας το πούμε έτσι, για να κρατήσουμε ένα επίπεδο) και πηγαίνουμε προς τον έλεγχο εισιτηρίων. Σε μία σκοτεινή γωνιά γινόταν ο έλεγχος εισιτηρίων. επειδή οι ιμάντες δε λειτουργούσαν, οι επιβάτες έπαιρναν τις τσεκαρισμένες αποσκευές και τις τοποθετούσαν σε ένα καροτσάκι, όπου ένας υπάλληλος της Alitalia Handling (τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή) τις πήγαινε σε άγνωστη ερημική τοποθεσία. Τώρα ξέρουμε πια, γιατί της έχει βγεί το όνομα της Alitalia για τις χαμένες βαλίτσες βαλίτσες...

Φυσικά έρχεται η σειρά μας και τότε θυμάται η υπάλληλος ότι πρέπει να κάνει ένα τηλεφώνημα κάπου. Ακολούθησε μία συνομιλία που θύμιζε εκτέλεση συνταγής του Στέλιου Παρλιάρου (αργά -σχεδόν εκνευριστικά και βασανιστικά- για μη μας κόψει η σως σοκολάτας για την τσιπούρα προβενσάλ). Εγώ ήδη κεραυνοβολούσα, αλλα η ragazza το χαβά της. Τέλος πάντων, παραλαμβάνουμε τις κάρτες: έξοδος D8. Εξακριβώνουμε ότι η κατάσταση στις τουαλέτες των Αναχωρήσεων είναι η ίδια -αν όχι χειρότερη- με εκείνη των Αφίξεων και κατευθυνόμαστε στο επόμενο μαρτύριο που λέγεται Controllo di Sicurrezza.

Προφανώς μόλις είχε κυκλοφορήσει η είδηση ότι κάποιος χάλασε το λίφτινγκ του Μπερλουσκόνι και χιλιάδες αντικαθεστωτικοί εγκατέλειπαν τη χώρα φοβούμενοι ενδεχόμενο πογκρόμ από τους καραμπινιέρους. Μπροστά μου μία μάνα με τις δύο bimbo κόρες της, όλες με μπότες και υπερμεγέθεις τσάντες Hello Kitty. Η μάνα φορούσε και γούνα για την οποία πάνω από 100 οικογένειες τσιντσιλά πρέπει να θρηνούν κάπου στην Κίνα. Καταλαβαίνεις ότι η γυναικεία τσάντα είναι ένα αξεσουάρ προς αποφυγή σε τέτοιες καταστάσεις, δεδομένου ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε απαγορεύεται να μπει σε αεροπλάνο: ενυδατικές, κραγιόν, λίμες. Η δε τσάντα "Hello Kitty" όταν την κρατάει ενήλικη γυναίκα και δη ιταλίδα, που φημίζεται για τη φινέτσα, είναι φαινόμενο αν μη τι άλλο ανησυχητικό. Να μη σχολιάσω τις μεταλλικές μπότες με λίγο δέρμα για διακοσμητικό... Συμβουλή: την επόμενη φορά που πας για έλεγχο ασφαλείας, δεν κοιτάς ποια σειρά έχει λιγότερο κόσμο, αλλά σε ποια σειρά οι κυρίες δεν είναι ντυμένες σαν το Ρόμποκοπ και οι άνδρες δεν είναι ντυμένοι σαν τους θαμώνες του "Blue Oyster Bar" στη "Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή". Αν διαλέξεις τη σειρά τους, την καθυστέρηση την έχεις στανταράκι.

Προχωράμε. Εγώ εγκαταλείπω την παρέα και αποφασίζω να πάω στην πύλη. Μας απέμεναν 45 περίπου λεπτά μέχρι την αναχώρηση και δεν ήξερα τις μας περίμενε μέχρι εκεί. Ανεβαίνω την κυλιόμενη και παθαίνω την πλάκα μου: Προφανώς οι κυλιόμενες με έβγαλαν σε αεροδρόμιο άλλης χώρας: Κατμαντού, Ντάκκα, Νέο Δελχί, κάπου εκτός Ευρώπης τέλος πάντων. Το μπουζουκοringtone του Νίκου Βέρτη, που ακούστηκε, μας επιβεβαίωσε ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πηγαίναμε Αθήνα. Έξω βροχή, μέσα βρώμα. Είναι να απορείς αν υπάρχει Υγειονομικό στην Ιταλία. Εκστασιασμένος φωτογράφιζα τη μοκέτα, ενώ στα δέκα μέτρα αριστερότερα, οι διάολοι μίας νεοελληνικής οικογένειας κυλιόντουσαν επάνω στην αποικία υπερπληθυσμού χολέρας της μοκέτας. Η μαμά τους είχε άλλη δουλειά, ούσα φορτωμένη με τσάντες από το Upim, έδειχνε τα ψώνια της στις φίλες της (ούτε κουβέντα για ψώνια από τη Via Condotti).

Τα λεπτά περνούσαν, οι πρώτοι είχαν ήδη στηθεί μπροστά από το γκισέ της πύλης (δεν ήξερες, δε ρώταγες;). Aποτέλεσμα μηδέν. Κάποια στιγμή η υπάλληλος της Alitalia Handling ανακοίνωσε ότι η επιβίβαση θα καθυστερούσε 30 λεπτά due to weather conditions. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μας είχαν αλλάξει το προγραμματισμένο Α320 με ένα Α319 αλλά αυτό μάλλον ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Επικοινωνώ με το το “σύνδεσμό” μας στο αεροδρόμιο (βάλαμε μπρος τα μεγάλα μέσα), ο οποίος μας ενημέρωσε ότι μας είχαν στείλει το SX-OAK, ένα Airbus A319, το οποίο η OA είχε προμηθευτεί από αεροπορική εταιρεία της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Στο άκουσμα και μόνο ότι θα μας παραλάμβανε το SX-OAK, τα φίδια ζώσανε τον ένα από την παρέα. Να σημειωθεί ότι σε προηγούμενη πτήση με το ίδιο αεροπλάνο, ο εν λόγω παραλίγο να φτάσει “ακατούρητος” στην Κύπρο, λόγω προβλημάτων στις τουαλέτες –κλείνει η παρέκβαση. Σχεδόν ταυτόχρονα γίνεται νέα ανακοίνωση ότι η επιβίβαση θα καθυστερούσε άλλα 30 λεπτά (due to technical checks). Η ώρα ήταν περίπου 19:45. Αναπόδραστα άρχισαν διάφορες αψιμαχίες στην πύλη του τύπου (γουί γουόν το ση ε ρισπόνσιμπλ χίαρ, βορρέμο βεντέρε ιλ ρεσπονσάμπιλε, σούμπιτο) ενώ όσοι δεν μπήκαν στο τριπάκι των διαπληκτισμών, αρκέστηκαν σε περιλήψεις διάφορων επεισοδίων του “Mayday!” (ντοκυμανταίρ του Makedonia TV που περιγράφει πολύ παραστατικά –είναι γεγονός- πολλά τραγικά αεροπορικά δυστυχήματα. Μιλάμε για υπερπαραγωγή).

Μισή ώρα αργότερα η πύλη ανοίγει και από μέσα βγαίνουν K1, FO και τρία Olympic Girls. Τα επόμενα λεπτά μου θύμησαν εκείνες τις αξέχαστες στιγμές με τον Παπανδρέου στο Ωνάσειο και το κλιμάκιο ιατρών να ετοιμάζεται για ανακοινωθέν. Το πλήρωμα προσπάθησε να δώσει εξηγήσεις σε ένα τσούρμο φωνακλάδων, που ζητούσαν να έρθει άλλο αεροπλάνο από την Αθήνα ή να εκστομίζουν διάφορα κοσμητικά επίθετα προς κάθε κατεύθυνση από το Χατζηδάκη μέχρι το Βγενόπουλο. Κατά τα λεγόμενα του Computerise, τόνιζαν συνεχώς ότι το αεροπλάνο είναι ολοκαίνουριο και ασφαλές.

Σχεδόν ταυτόχρονα, οι πρώτοι συνεπιβάτες μας, έρχονταν προς το μέρος μας (εμείς ήμασταν στη Νεκρή Ζώνη). “Μας είπαν ότι χάλασε ένα εξάρτημα του αεροπλάνου και πρέπει να περιμένουμε να το φτιάξουνε εδώ, γιατί δεν μπορεί να επιστρέψει στην Αθήνα το αεροπλάνο και να το φτιάξουν εκεί” είπε ένας από τους κυρίους. “Κατάλαβες φίλε μου, φέρανε χαλασμένο αεροπλάνο για να το φτιάξουν εδώ που τα εργατικά είναι φθηνότερα” είπε ένας άλλος με μπουφάν Gate 13 Mytilini. Το “χαλασμένο τηλέφωνο” έκανε καλά τη δουλειά του. Και τότε ήταν που επήλθε το τελειωτικό χτύπημα: ήταν η ενημέρωση ότι η πτήση θα καθυστερούσε δύο με τρεις ώρες λόγω τεχνικού προβλήματος. Περιττό να αναφέρω ότι την ίδια στιγμή η “Aegean” έκανε ακριβώς απέναντι το last and final call για τους τελευταίους επιβάτες της, ανάμεσά τους και γνωστός σκηνοθέτης μαιτρ του σύγχρονου (βωβού) ελληνικού κινηματογράφου. Θεόδωρο τον λένε κι αυτόν (εντελώς συμπτωματικά).

Βέβαια, στο άκουσμα της τελευταίας ανακοίνωσης τα τεκταινόμενα στην πύλη έκαναν ακόμα και τις υπερπαραγωγές του Σεφερλή στο Δελφινάριο να αποτελούν ρεσιτάλ μινιμαλισμού και αφαιρετικότητας. Μάταια προσπαθούσε ο station manager να ηρεμήσει πολλούς από τους 110 που θα μετέφερε το SX-OAK. Άγνωστο γιατί, αιτήματα για αποζημίωση δε βρήκαν ανταπόκριση. Τότε ήταν που ο Nick αποφάσισε να παίξει το τελευταίο του χαρτί, λέγοντας χαμηλόφωνα στο station manager μία λεξούλα που μόλις του είχα μάθει “reprotection”.
Στο ρεζουμέ:

Ανακοίνωση καθυστέρησης 30 λεπτών λόγω καιρού

Ανακοίνωση καθυστέρησης 30 λεπτών λόγω απαραίτητων τεχνικών ελέγχων

Ανακοίνωση καθυστέρησης 2-3 ωρών λόγω βλάβης

Τελευταία ανακοίνωση για αναχώρηση πτήσης της Αιγαίου στην απέναντι πύλη...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΛΑ!
Η Αιγαίου φεύγει, τo Alisnack έρχεται!

*Alisnack: Το προσφερόμενο στις πτήσεις της Alitalia έδεσμα. Το μικροσκοπικό μέγεθος και η άθλια ποιότητά του είναι παροιμιώδεις…

Μονοήμερη “αρπαχτή” στην Αιώνια Πόλη

2009-12-15T15:58:00.004+02:00

Είναι πολύ συγκινητικό που επιστρέφω και πάλι με άλλη μία ανάρτηση, ειδικά όταν μαθαίνω πώς πέρασε την Κυριακή του ο φίλος Γιωρίκας. Όπως ήταν αναμενόμενο, είχα καταφέρει να “τσιμπήσω” τρία πολύ φθηνά εισιτήρια με την Olympic Air για την Αιώνια Πόλη έναντι ενός απίστευτα εξευτελιστικού ποσού (το δικό μου κόστισε μόνο €48). Το ταξίδι θα ξεκινούσε με την πρωινή πτήση ΟΑ233 στις 08:50 και η επιστροφή θα γινόταν με την ΟΑ240 στις 19:30. Κανείς βέβαια δε μας είχε προετοιμάσει για όσα επρόκειτο να συμβούν.

Πρώτη στραβή: Έχω παρατηρήσει ότι από τότε που βγήκαν τα αναθεματισμένα ηλεκτρονικά εισιτήρια έχω γίνει πολύ αμελής επιβάτης. Σήμερα για παράδειγμα ξέχασα: και το e-ticket receipt και το διαβατήριο αλλά και την προεκτυπωμένη κάρτα επιβίβασης που είχα βγάλει από το γραφείο. Θυμήθηκα όμως να πάρω: δύο πιστωτικές κάρτες, μία χρεωστική, ένα μπουκαλάκι αντισηπτικό χεριών, τρία πακέτα χαρτομάντηλα, €50 σε κέρματα του €1 και δύο κινητά καθώς και τις κάρτες μέλους στο Club Carrefour και ΑΒ Βασιλόπουλος. Στοίχημα ότι όταν έστελναν την Καρχιλάκη στο Ιράκ, αυτή έπαιρνε λιγότερα πράγματα μαζί της. Ευτυχώς, η ταυτότητα υποκατέστησε το διαβατήριο και οι υπάλληλοι της Olympic Air φρόντισαν να με εφοδιάσουν με την απόδειξη του ηλεκτρονικού μου εισιτηρίου και με μία νέα κάρτα επιβίβασης. Συνάντηση με το ζευγάρι των φίλων μου (την κοπέλα τη γνώρισα εκείνη τη στιγμή αλλά ήταν σα να την είχα γνωρίσει πριν γνωρίσω το συνοδό της). Αφού τηρήσαμε πιστά το αεροπορικό τελετουργικό που μας θέλει να νοιώσουμε όσο γίνεται πιο άβολα μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο (άνοιγμα τσάντας, επίδειξη της μικρής σακούλας με τα υγρά -αντισηπτικό χεριών, liposan κλπ- ακολούθως λύσιμο ζώνης και περπάτημα με το παντελόνι έτοιμο να πέσει μέσα από τον ανιχνευτή μεταλλικών αντικειμένων) μπήκαμε επιτέλους στο SX-OAG, ένα από τα Airbus A319 της Olympic Air, που πήρε “δεύτερο χέρι” από τη γερμανική εκμισθώτρια αεροσκαφών Hamburg International.

Η πτήση ήταν αυτό που οι αγγλοσάξωνες αποκαλούν uneventful. Χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις, αναταράξεις και διάφορα τέτοια. Το service ήταν πολύ μίνιμαλ, αλλά εγώ κατευχαριστήθηκα το γεγονός ότι είχα ολόκληρη την εξάδα θέσεων δική μου (και το πολυπόθητο privacy για να περάσω μια χαρά). Το πρωινό αποδείκνυε περίτρανα τη σχέση της νέας OA με την εταιρεία Vivartia.

Το αεροδρόμιο Fiumicino είναι ένας καλός λόγος να εκτιμήσεις το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος” και η μετάβαση με τραίνο στο κέντρο είναι ένας εξ ίσου καλός λόγος για να εκτιμήσεις τον “Προαστιακό Σιδηρόδρομο” του ΟΣΕ. Παντού προφανής μία προχειρότητα και ανοργανωσιά, κάτι για το οποίο μας δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να διαπιστώσουμε στη νιοστή, κατά τις επόμενες ώρες.

Η Ρώμη είναι μία κούκλα. Ξεκινήσαμε από το Trastevere και μπήκαμε σε ένα ελεεινό τραμ για να βγούμε κεντρικά. Περπατήσαμε ολόκληρο το υπόλοιπο της μέρας, παρά το ότι έπεφτε ψιλόβροχο, περνώντας από όλα τα κλασσικά αξιοθέατα-tourist traps της Αιώνιας Πόλης. Μάταια επέμενα να πάμε να ακούσουμε την λειτουργία του Πάπα στο Βατικανό. Το ότι δεν πήγαμε στον Πάπα να μας ευλογήσει, το πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά στο τέλος (συγκρατήστε τη λεπτομέρεια).

Μία από τις πολλές πλατείες

(λυπάμαι αλλά έχασα τη μπάλα)

Piazza Navona

Πάνθεον

Ο εντυπωσιακός θόλος του Πανθέου

Fontana di Trevi

Κολοσσαίο

Μικρό διάλειμμα και επιστρέφω σύντομα με το underground φινάλε της υπερπαραγωγής (τύφλα νά ‘χει η Τσινετσιτά).

TRASH ME! (Cyprus Edition)

2009-12-10T19:00:00.004+02:00

Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Κύπρο, ήρθα αντιμέτωπος με σουρρεαλιστικές εικαστικές παρεμβάσεις-δρώμενα-αφορμές για προβληματισμό και γόνιμες σκέψεις…

Ξεκινάμε με την πρώτη…

Η φωτογραφία έρχεται να δώσει νέα τροφή στις διάφορες θεωρίες της συνομωσίας ότι ο Αδόλφος δεν αυτοκτόνησε αλλά ότι ζει ή τουλάχιστον ζούσε, είχε οικογένεια και είχε στήσει τη δική του μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αφού πρώτα είχε βγάλει το χρυσό των Ναζί από τη Γερμανία, μέσω της υπεράκτιας εταιρίας του στην Κύπρο (του ξέφυγε ο Θησαυρός του Πριάμου) –όλα αυτά εικάζεται ότι είχαν συμβεί, όταν τουλάχιστον δημιουργήθηκε η εν λόγω πινακίδα. Οι εξαψήφιοι τηλεφωνικοί αριθμοί –προφανώς- αποδεικνύουν ότι η πινακίδα δημιουργήθηκε πριν τεθεί σε εφαρμογή το ΤΕΣΑ (Τελικό Ενιαίο Σχέδιο Αριθμοδότησης) από την ΑΤΗΚ (άρα μιλάμε για πριν το 2001), εκτός κι αν στην Πάφο άργησαν να φτάσουν τα νέα.
Άνω Πάφος

Μένουμε στην Άνω Πάφο, όπου κάποιο κατάστημα θεώρησε προσόν να αναφέρει ότι “η αγγλική ομιλείται καλά”, προφανώς όχι από τα προς πώληση σε αυτό σουβενίρ, ασχέτως αν η επωνυμία είναι γραμμένη σε άπταιστα ελληνικά. Δικό σας:

Συνεχίζουμε την περιδιάβασή μας στο Χρυσοπράσινο Φύλλο και κατευθυνόμεθα προς στη μαγευτική Λευκωσία. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;

Εδώ έχουμε το πασίγνωστο μαγαζί HAVANA (το οποίο προφανώς ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πρωτεύουσας της Κούβας. Αν και με αέρα καραϊβικής, το πιο πιθανό είναι ότι το κατάστημα εργοδοτεί εκπάγλου καλλονής ανατολικοευρωπαϊκής προέλευσης καλλιτέχνιδες (στην καλύτερη περίπτωση) ή ασιάτισσες που ήρθαν με όνειρα και κατέληξαν στην κονσομασιόν. Βέβαια, η Κύπρος φημίζεται για την ηλιοφάνειά της, γι’ αυτό και ο ιδιοκτήτης φρόντισε να τοποθετήσει και τέντα για τις περιπτώσεις της ολοήμερης λειτουργίας της PUB. Τότε ήταν που και έγινε και το φοβερό rebranding της επιχειρήσεως από HAVANA σε XAVANA. Εξαιρετικά ασήμαντη η λεπτομέρεια πως στα ισπανικά το “H” είναι άηχο…
Hasta la victoria siempre! κι από μένα…

Παρακάτω έχουμε άλλο ένα λαμπρό δείγμα της σχέσης των κατοίκων της Λευκωσίας με την ισπανική γλώσσα και πολιτισμό:

Σε πείσμα όλων όσων υποστηρίζουν ότι οι Κύπριοι διακατέχονται από ξενοφοβικά συναισθήματα, έρχεται η παραπάνω εικόνα για να τους διαψεύσει πανηγυρικά. Βέβαια, το νόημα κάπου χωλαίνει στην πορεία, αφ’ ενός γιατί “me gustas” πάει να πει “μου αρέσεις” και το “metanastes” προφανώς πρόκειται για τη φραγκολεβαντίνικη εκδοχή του ελληνικού “μετανάστες”, το οποίο –προφανώς- ο καλλιτέχνης δεν έγραψε ως “emigrantes”, είτε γιατί δεν θα το καταλάβαιναν οι άλλοι ελληνόφωνοι περίοικοι, είτε γιατί απλά δεν μπορούσε να περάσει από το Σολώνειο Βιβλιοπωλείο (υπάρχει ακόμα;) να αγοράσει το ανάλογο ελληνοισπανικό, ισπανοελληνικό λεξικό. Βέβαια, και το λεξικό να είχε πάρει, θα έπρεπε να είχε κάνει και κάποια μαθήματα ισπανικού συντακτικού και γραμματικής (συμφωνία αριθμών ρήματος και αντικειμένου). Ίσως το λεξικό να βρίσκεται και στα σκουπίδια που πλαισιώνουν το δρώμενο. Λεπτομέρειες…

Συνεχίζουμε με κάτι light, πριν φτάσουμε στην κορυφή (ή πιάσουμε πάτο)…

Το πράγμα μιλάει από μόνο του: αθκιασερός
Το παν είναι να έχεις αυτογνωσία σε αυτή τη ζωή.

Και πάμε στο καλύτερο απ’ όλα:

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην πλαϊνή πλευρά του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης. Ειλικρινά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω και αν θα πρέπει να κλαίω ή να τραβάω τα μαλλιά μου: Σημειολογικά μιλώντας (μαύρα γράμματα), έχουμε ένα πολύ γνώριμο σλόγκαν που στοιχειώνει την κυπριακή ιστορία, επιχειρώντας να της προσδώσει αναδρομικά το χαρακτηριστικό της ελληνικότητας και μπλα… μπλα… μπλα… Η ελληνικότητα της Κύπρου βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη γνώση ελληνικών του γράφοντος με μαύρο σπρέι, ο οποίος –από άποψη; από καθαρή βλακεία; από εθνική ανάταση;- έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει greeklish για να υποστηρίξει το ακριβώς αντίθετο!
Στον αντίποδα τώρα, έχουμε την παρέμβαση ενός ηθικού μηδενιστή, ο οποίος το μόνο κοινό που είχε με τον προηγούμενο ήταν η παντελής έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων ορθογραφίας (με “ΩΜΕΓΑ” γράφεται ζώον!).
Πάντως εγώ δε συμφωνώ με καμία από τις δύο απόψεις.

Και πάλι στην Κύπρο…

2009-12-10T17:44:00.002+02:00

Πρέπει να είναι η τεσσαρακοστή όγδοη φορά που επισκέπτομαι το Νησί της Αφροδίτης. Η ευκαιρία δόθηκε με τα ανεκτίμητης αξίας (€1) νέα εισιτήρια της ΟΑ. Το πρόγραμμα ήταν φορτωμένο: άλλα περίμενα, άλλα είχαμε προγραμματήσει και άλλα έγιναν στο τέλος. Το αποτέλεσμα ήταν ένα mini re-union με δύο αγαπητές φίλες (τη μία είχα να τη δω 9 χρόνια), έναν καθηγητή από τη Σχολή, κι ένα road trip σε places less travelled.
Εν ολίγοις, το πρόγραμμα του Σαββάτου περιελάμβανε μία επίσκεψη στο καταπληκτικό Χαμάμ Ομεριέ, στην Πλατεία Τυλληρίας και συνεχίσαμε προς την πανέμορφη συνοικία της Φανερωμένης

Ο δρόμος μας έβγαλε στο οδόφραγμα της Οδού Λήδρας, απ’ όπου και περάσαμε στην κατεχόμενη Εντός των Τειχών Λευκωσία.

Πρώτη στάση μας –και πάλι- το Μεγάλο Χάνι (Büyük Han)…

συνεχίσαμε προς την Αγία Σοφία των Αυγουστίνων (νυν Σελιμιγιέ Τζαμίι)

… περπατήσαμε στη Zahra Sokak της Συνοικίας Arabahmet…

…από τον προμαχώνα Mula, βλέποντας προς την οδό Μάρκου Δράκου και το Ledra Palace, “επιστρέψαμε” και πάλι στη θλιβερή και σκληρή πραγματικότητα της διχοτόμησης της Κύπρου…

Το βράδυ είπαμε να τιμήσουμε τον υπέρτατο “Ζανέττο”, την αγαπημένη λευκωσιάτικη ταβέρνα…

και κλείσαμε τη μέρα με ένα παγωμένο Octavio Paz στην Οκτάνα.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για την Πάφο, κάνοντας την καθιερωμένη στάση μας στο γνωστό tourist trap της “Πέτρας του Ρωμιού”…

… και συνεχίσαμε προς την Πάνω Πάφο και την τουρκοκυπριακή συνοικία…

Με εξαίρεση το φρούριό της, η Κάτω Πάφος μας άφησε παγερά αδιάφορους: γεμάτη κόσμο και τουριστικά καταστήματα. Βέβαια γίναμε μάρτυρες και ενός απίστευτα κιτς ξενοδοχείου…

Συνεχίσαμε προς το μαγευτικό φθινοπωρινό Τρόοδος. Αφού περάσαμε από τις Πλάτρες και την Πλατεία Τροόδους, καταλήξαμε στην Κακοπετριά, όπου συνοδεία μίας ΚΕΟ, δοκιμάσαμε τις καταπληκτικές πέστροφες στο εστιατόριο του Λινου.

Τελευταία στάση μας η Λεμεσός, για απογευματινό καφέ στο Καστράκι και στο upmarket μπιστρό του συγκροτήματος Harob Tree.

Φτάσαμε στο νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας μιάμιση ώρα περίπου πριν από την πτήση μας με την Olympic Air. Το αεροδρόμιο μετρούσε μόλις τρεις μέρες λειτουργίας: τεράστιο, πανέμορφο, πολιτισμένο, με ευγενικό προσωπικό, τεράστια καταστήματα και διακόσμηση με “ζεστά” χρώματα.

Η νέα Olympic Air δε με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Πέρα από τη σαφέστατη θετική εξέλιξη της ανανέωσης του στόλου, την ώθηση που έδωσε στον ανταγωνισμό με τις νέες προσφορές και το νεανικό προσωπικό, με απογοήτευσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι τα πληρώματα δεν ήταν εξυπηρετικά και φιλικά επειδή έτσι ένοιωθαν, αλλά επειδή έτσι ήταν υποχρεωμένα να δείχνουν. Για κάποιον που έχει ευκαιρίες να ταξιδεύει σχετικά συχνά και με πολλές και διαφορετικές εταιρείες, το γεγονός ότι τα πληρώματα ήταν “στημένα” ήταν παραπάνω από φανερό. Μου έδωσε την εντύπωση ότι η Olympic Air προσπαθεί να μιμηθεί την ανταγωνίστρια Aegean, ίσως επειδή και η ίδια η προϊσταμένη πληρωμάτων, καθώς και κάποια από τα “κορίτσια” είναι “μεταγραφή” από την Aegean. Κάκιστη εντύπωση και το γεγονός ότι κανένας από το cockpit δεν ήταν παρών κατά την αποβίβαση των επιβατών, για να αποχαιρετήσει -γιατί όχι- και να ακούσει και ένα “ευχαριστώ” από έναν ικανοποιημένο –κατά τ’ άλλα- επιβάτη. Déja vu και φασόν καταστάσεις δηλαδή. Θα τους δώσω κι άλλες ευκαιρίες για να βεβαιωθώ ότι δεν έπεσα στην περίπτωση.

Long Weekend στο Çeşme

2009-11-17T16:22:00.002+02:00

Υποδοχή μπουτίκ ξενοδοχείου στο Alaçatı, μιλάμε για πραγματικό Κέρβερο...

Το Σεπτέμβρη που μας πέρασε έκανα το καλύτερο long weekend της χρονιάς. Μετά από πρόσκληση δύο πολύ αγαπητών φίλων (κάποια στιγμή πρέπει να σας γράψω και πώς τους γνώρισα) αποφάσισα να επισκεφθώ ένα από τα ομορφότερα τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας.

Το δρομολόγιο από τη Χίο, το εκτελούν -αν δεν κάνω λάθος- τέσσερα πλοία. Έτσι, έχουμε τρία τουρκικά: τα Ertürk 1, Ertürk 2 και Chios και ένα ελληνικό, το Σαν Νίκολας. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Τα Ertürk επιτρέπουν on-line booking, το Chios είναι το πιο μεγάλο από όλα (τύπου "παντόφλα") και το Σαν Νίκολας επιπλέει επειδή ο Άγιος κάνει το θαύμα του.

Το υπερσύγχρονο -λέμε τώρα- Ertürk II, ένα από τα τέσσερα "ποντοπόρα" που σε κάνουν να εκτιμήσεις τα cult πλεούμενα τύπου Ρομίλντα και Δημητρούλα

Το Çeşme, του οποίου η ελληνική ονομασία ήταν Κρήνη, είναι μία μικρή όμορφη παραλιακή πόλη. Εντυπωσιακή αίσθηση τάξης και καθαριότητας, άριστη σήμανση των δρόμων, φαρδιές λεωφόροι και ευγενικοί κάτοικοι. Οι τοπικές αρχές φαίνεται πως εκμεταλλεύτηκαν τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν συνήθως, και το Çeşme ηλεκτροδοτείται με ρεύμα που παράγεται από τις ανεμογεννήτριες του Alaçatı.

Το κάστρο του Çeşme

Στην περιοχή υπάρχουν ορισμένα καταπληκτικά ξενοδοχεία. Προσωπικά, επέλεξα το Radisson Blu Çeşme Resort & Spa, ίσως το καλύτερο ξενοδοχείο της περιοχής, όπου με €120 είχα ένα καταπληκτικό Superior δωμάτιο. Αναπόφευκτη η σύγκριση με το τι προϊόν θα μπορούσες να έχεις με τα ίδια λεφτά σε ένα τουριστικό νησί στην Ελλάδα.

Εντυπωσιακή -και άχρηστη- λεπτομέρεια, το ότι από το δωρεάν Wi-Fi του ξενοδοχείου, προσέφερε πρόσβαση σε διάφορα site, απαγορευμένα στην Τουρκία, όπως το YouTube. Όχι πως χρειαστήκαμε το internet.

H θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου

Στα Αλάτσατα (Alaçatı)

Παλιό ελληνικό σπίτι στα Αλάτσατα (Alaçatı)

Siga - Siga, όπως λέμε: Yavaş - Yavaş

Ελληνικό εστιατόριο στο Alaçatı

Ίσως το καλύτερο απ' όλα ήταν οι ίδιοι οι φίλοι μου, οι οποίοι φρόντισαν, ώστε το ταξίδι να μείνει αξέχαστο από κάθε άποψη. Ίσως ακούγεται κοινότυπο, αλλά τελικά δεν είχε τόσο σημασία το πού βρισκόμουν, όσο το ότι είχα μαζί δύο εξαιρετικούς και αυθόρμητους ανθρώπους. Και ήταν λίγες μέρες αργότερα, όταν ξαναβρεθήκαμε στην Αθήνα, όταν εκείνοι ξεκινούσαν το δικό τους ταξίδι: Ελλάδα, Ιταλία, Μαυροβούνιο, Κροατία, Σλοβενία, Αυστρία, Ελβετία και Γαλλία πάνω σε μία μηχανή. Έπρεπε να τους πιάσουν τα κρύα του Οκτωβρίου για να επιστρέψουν στην Ελλάδα και να συνεχίσουν για Κρήτη, Θήρα, Νάξο και Πάρο (και μετά νομίζω ότι κάνω ταξιδιωτικές υπερπαραγωγές)...

Οι περιπέτειες στη Γείτονα συνεχίζονται...

Ελληνικό σπίτι στο Alaçatı

Renkli Rüyalar Oteli

2009-10-25T21:27:00.005+02:00

ή όπως θα λέγαμε "Το Ξενοδοχείο των Πολύχρωμων Ονείρων"

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟΥ:
Αναζητείται η κυρία του βίντεο (και η φίλη της) για να μου φτιάξουν κι εμένα το αυτοκίνητο (και τη ζωή).

Προς το παρόν μου έχει κολλήσει το ρεφραίν του τραγουδιού (μάλλον γιατί επαναλαμβάνεται πεντακόσιες φορές στο τέλος).

Επιστρέφω σύντομα. Μέχρι τότε να είστε όλοι και όλες καλά, όπου κι αν βρίσκεστε κι ό,τι κι αν κάνετε.

Εις την Πόλιν (2009 Series)

2009-08-21T18:10:00.009+03:00

Από το δωμάτιο του The Marmara İstanbul

Φέτος τα πράγματα δε μου ήρθαν όπως ακριβώς τα περίμενα: συνήθως προετοιμάζω τις φθινοπωρινές διακοπές μου ένα δεκάμηνο πριν. Έτσι είχα κάνει και φέτος. Αυτόν το Σεπτέμβρη κανονικά θα ήμουν στις όμορφες στέππες της εξωτικής Χώρας του Γαλάζιου Ουρανού (a.k.a. Μογγολία). Δυστυχώς, άλλες οι δικές μου βουλές και άλλες οι βουλές της Αεροφλότ, η οποία φρόντισε δεόντως να μου κάνει άνω-κάτω το πρόγραμμα και να με φέρει στα όριά μου, αναφορικά με την κατάρτιση του προγράμματος. Αν σε όλα αυτά βάλεις και την κούραση και το ζόρι που τράβηξα, δεν είναι να απορείς γιατί δε σχεδίασα τίποτα για φέτος.

Ευτυχώς ο φετινός Δεκαπενταύγουστος μου έδωσε την ευκαιρία ενός 48ωρου διαλείμματος. Ας είναι καλά και η Ολυμπιακή, η οποία τώρα στα τελευταία της, με ενημέρωσε ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω τα μίλια μου, πριν αυτα λήξουν στις 30 Σεπτεμβρίου. Με τα μίλια που είχα, οι μόνες επιλογές ήταν: Τίρανα, Βελιγράδι, Σόφια, Βουκουρέστι και Κωνσταντινούπολη. Με τέτοιες επιλογές, δεν είναι να απορείς γιατί δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη στην επιλογή της Κωνσταντινούπολης ως προορισμού...

Φυσικά συνέβησαν διάφορα απρόοπτα, για τα οποία ενημερώθηκα λίγες μέρες πριν το ταξίδι, αλλά δεν είναι της παρούσης. Αν επικεντρωθώ στα του ταξιδιού, τότε αυτό που μου έμεινε είναι οι παρακάτω φωτογραφίες και βίντεο, από αυτό που -εγώ τουλάχιστον- θεωρώ σαν μία από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου.

Η θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου

Το πρωινό του Σαββάτου το πέρασα με μία βόλτα στην İstiklâl Caddesi, στο Karaköy, τη Γέφυρα του Γαλατά,έψαξα να βρώ τον ήλιο το Eminönü, το Sultanahmet και το Kabataş, απ' όπου ανέβηκα και πάλι στην Πλατεία Taksim με το νέο τελεφερίκ (finiküler). H Κωνσταντινούπολη έχει ένα ενοποιημένο δίκτυο Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και έχει εισαγάγει το έξυπνο ηλεκτρονικό εισιτήριο (AKBİL) σε όλα τα μέσα εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια. Με την ειδική συσκευή AKBİL, προπληρώνεις τις μετακινήσεις σου και κάθε φορά που μπαίνεις σε κάποιο μέσο (μετρό, τραμ, λεωφορείο, τελεφερίκ, metrobus, πλοίο, tünel ή προαστιακό) το σύστημα αφαιρεί αυτόματα τις μονάδες από το Akbil. Εξαιρετικά χρήσιμο αλλά αρκετά δύσκολο να το αποκτήσεις, μια και πρέπει να συνεννοηθείς με υπαλλήλους που δε μιλούν αγγλικά ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πλην της διαλέκτου του χωριού τους.

Παίζοντας κρυφτό με τον ήλιο στο Γενί Τζαμί του Eminönü

Η συνοικία του Karaköy

Κυριακή πρωί αποφάσισα να αφήσω το ξενοδοχείο και να κάνω τη μίνι κρουαζιέρα του Βοσπόρου. Κατέβηκα και πάλι μέχρι το Eminönü, αγόρασα το εισιτήριο για το δημόσιο πλοίο της İDO και μπήκα από τους πρώτους, για να πιάσω θέση έξω. Πενήντα λεπτά μετά το ταλαιπωρημένο AYDIN GÜLER (ναυπηγήσεως 1983) άφηνε το Ιστορικό Κέντρο και έβγαινε από τον Κεράτιο Κόλπο (Haliç) με τελικό προορισμό το Anadolu Kavağı στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Αφήσαμε δίπλα μας την Αγία Σοφία και το ανάκτορo του Top Kapı.

Συνεχίσαμε προς Beşiktaş

Περάσαμε κάτω από την (Πρώτη) Γέφυρα του Βοσπόρου (Boğaziçi Köprüsü)

Κάναμε Ferry Spotting

Και μετά από τρεις ώρες, επιστρέψαμε στο Γαλατά .

Τράβα κι εσύ μια "Υγρή Μίσθωση". Μπορείς!

2009-07-20T21:33:00.017+03:00

Άπειροι οι συνειρμοί και το brainstorming στο άκουσμα μίας και μόνο φράσης: ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Στους απαισιόδοξους, οι πρώτες σκέψεις έχουν να κάνουν με την ταλαιπωρία που προκύπτει από τις ακυρώσεις, τις καθυστερήσεις (στην καλύτερη περίπτωση) και τις απεργίες. Οι αισιόδοξοι/αδαείς σκέφτονται την ασφάλεια, τον Ωνάση και μία πληθώρα εννοιών που συγκεντρώνεται στο μεγάλο, πομπώδη τίτλο "Εθνικός Αερομεταφορέας", που έχει γίνει καραμέλα στο στόμα των πολεμίων και των υπερμάχων της διαδικασίας "ιδιωτικοποίησης" ή του "ξεπουλήματος" ανάλογα με το τί πιστεύεις και ποιον πιστεύεις. Οι Πασόκοι έχουν επιπλέον να θυμούνται τη Μιμή, ενώ οι οπαδοί των μεσημεριανάδικων έχουν να θυμούνται τους διάφορους "αστέρες" που βγήκαν από αυτήν και πρωταγωνίστησαν σε ριάλιτι ή επάνδρωσαν τα πάνελ των Τατιανο-μικρούτσικων.

Δε νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς ότι η κατάσταση που επικρατεί στον "Εθνικό Αερομεταφορέα" τα τελευταία χρόνια δεν απέχει πολύ από τη λέξη "μπάχαλο" ή κάποια άλλη λέξη που αρχίζει από "ΜΠ", αν και στα τελευταία, υπάρχει η φήμη ότι υπάρχει μία τάξις. Τέλος πάντων, ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ολυμπιακή τα τελευταία χρόνια, είναι η διαρκής έλλειψη αεροσκαφών, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Η λύσεις που δόθηκαν αρχικά ήταν μετριοπαθείς. Ας είναι καλά οι Μακεδονικές Αερογραμμές, που από την ίδρυσή τους, στήριζαν σταθερά το θερινό -κυρίως- πρόγραμμα δρομολογίων της μητρικής τους εταιρείας, άλλοτε με τα θρυλικά Boeing 727 τους, άλλοτε με τα πιο συνηθισμένα Boeing 737-400 τους και άλλοτε με τα συλλεκτικά MD-80 που οι Μακεδονικές είχαν νοικιάσει από τη νοτιο-αφρικανική Safair, μαζί με τους πιλότους τους, αν και δε θυμάμαι καλά αν και τα πληρώματα καμπίνας πρέπει να ήταν ελληνικά. Στην αεροπορική ορολογία, αυτό ονομάζεται Wet Lease. Είναι ένα είδος βραχυπρόθεσμης σχετικά μίσθωσης, όπου η εκμισθώτρια εταιρεία "νοικιάζει" το αεροσκάφος μαζί με το πλήρωμά του. Στον αντίποδα βρίσκεται το Dry Lease, όπου η εκμισθώτρια, "νοικιάζει" το αεροσκάφος χωρίς τα πληρώματα. Παραδείγματα της δεύτερης κατηγορίας αποτελούσαν τα φερόμενα ως αμφίβολης ποιότητας Boeing 737 της ισπανικής εταιρείας Hola (γνωστά στους αεροπορικούς κύκλους και ως "Χολάδικα")ή διάφορων άλλων εταιρειών μίσθωσης, ανάμεσά τους και ένα 737 που φέρεται ότι χρησίμευε στη μεταφορά κρατουμένων στις ΗΠΑ.

Αυτά όμως είναι σχετικά αδιάφορα θέματα, όταν οι πραγματικά αξιομνημόνευτες εμπειρίες βρίσκονται στην κατηγορία Wet Lease. Εδώ, οι ΟΑ, τον τελευταίο χρόνο, έχουν δώσει πραγματικά ρέστα, διότι μπορεί μεν να έδιωξαν τα "επικίνδυνα" για τα ΜΜΕ Holaδικα αεροπλάνα, ωστόσο βρήκαν ευφάνταστους τρόπους να μπαλώσουν τις "τρύπες" του πτητικού τους προγράμματος. Σε αυτήν την ιδιαίτερα ιερή αποστολή-αεροπορική σταυροφορία, οι ΟΑ νοίκιασαν (βραχυπρόθεσμα) αεροπλάνα ξένων -όχι και τόσο γνωστών- εταιρειών, αλλά και ντόπιων, τα οποία όμως ήρθαν μαζί με τα δικά τους πληρώματα, από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Δανία, η Γαλλία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία και η Ισπανία, με τις τρεις τελευταίες να ηγούνται της ιεράς αποστολής. Βέβαια, θα ήταν αδικία να μην αναφέρουμε ότι οι ΟΑ έδωσαν ψωμί και σε διάφορες μικρές ελληνικές εταιρείες, όπως η Astra, η μακαρίτισσα EuroAir και η δις χρεωκοπημένη HellasJet καλύπτοντας έτσι τρύπες του δικού τους προϋπολογισμού. Κι αν αυτά σου φαίνονται τραγελαφικά, να σου πω επίσης ότι στο παρελθόν, η Ολυμπιακή είχε κάνει wet lease αεροπλάνου της Mesopotamia (Ιράκ) αλλά και ενός υπέργηρου TriStar της πορτογαλικής Luzair, με δικό μου άνθρωπο να αναφέρει ότι πέταξε από Παρίσι για Αθήνα με ένα παρτάλι όπου οι αεροσυνοδοί μιλούσαν... βραζιλιάνικα.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η μαγεία του Wet Lease. Κλείνεις ένα εισιτήριο, πας στο αεροδρόμιο και αν δεν έχεις ενημερωθεί νωρίτερα, βρίσκεσαι μπροστά σε ένα αεροπλάνο που δεν έχει το γνώριμο λογότυπο της ΟΑ (ας μην σχολιάσω το livery, γιατί δεν υπάρχει κάποιο στάνταρ). Όταν δε μπαίνεις και μέσα και ανακαλύπτεις ότι το πλήρωμα μόλις το ίδιο πρωί είχε μάθει να λέει "Калимера" ή "Calimera" με βουλγάρικη ή ισπανική προφορα αντίστοιχα (την οποία "Kalimera" χρησιμοποιεί, άσχετα με το σε ποιο σημείο του ουρανού είναι ο ήλιος), όπως και να το κάνεις, παθαίνεις ένα κάτι. Αυτό το κάτι, μπορεί να είναι από πολιτισμικό σοκ μέχρι και εγκεφαλικό, ανάλογα με την κράση σου και τη σχέση σου με το αντικείμενο. Διότι αν έχεις μείνει στην εποχή που ο Ωνάσης είχε την ΟΑ, ο Καζαντζίδης τη Μαρινέλλα και η Αθήνα εξαψήφια τηλεφωνικά νούμερα, όπως και να το κάνεις, η "ψόφια από τη Σόφια" αεροσυνοδός είναι ένα σοκ, ειδικά όταν τα αγγλικά της είναι ανάλογα των αγγλικών του Ζίβκωφ.

Κάτι τέτοιο μάλλον συνέβη σήμερα και με την κυρία Ζουμπουρδόγλου, βέρα μυτιληνιά, που αποφάσισε ότι μετά το ελαφρύ εγκεφαλικό που υπέστη το Πάσχα, έφτασε επιτέλους η ώρα να πάει στο χωριό της στη Λέσβο. Το σύστημα μας πληροφορούσε ότι η ΟΑ θα πετούσε σήμερα για το απογευματινό ζεύγος της Μυτιλήνης (ΟΑ578/ΟΑ579) με ένα ΑΤR-72. Πέραν τούτου, τίποτα άλλο δεν ενημέρωνε το χρήστη του συστήματος για κάποιο wet lease. Το εισιτήριο βγήκε σε πολύ καλή τιμή και η επιβάτις πήγε σπίτι για να ετοιμαστεί.

Γύρω στις 6:30 χτύπησε το τηλέφωνο...

-Παρακαλώ

-Είμαι η κυρία Ζουμπουρδόγλου, κόρη της κυρίας Ζουμπουρδόγλου

-Παρακαλώ τί θα θέλατε;

-Τι εισιτήριο ήταν αυτό που βγάλατε στη μαμά μου; Τη βάλατε σε λάθος αεροπλάνο και πάει στο εξωτερικό! Εμείς Μυτιλήνη θέλαμε να πάει.

-Μα δε μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

-Μα τι λέτε κύριε! Με πήρε τηλέφωνο μέσα από το αεροπλάνο και μου είπε μπήκε σε λάθος αεροπλάνο και την πάνε στο εξωτερικό.

-Μα αφού βλέπω ότι η μαμά σας έχει κάνει check-in και ότι έχει επιβιβαστεί στη σωστή πτήση.

-Και πού το ξέρετε εσείς αυτό;

-Αφού το βλέπω στον υπολογιστή

-Και θέλετε να πιστέψω εσάς και όχι τη μαμά μου; Κύριε μου, θέλω να μου πείτε που πάει η μαμά μου.

-Στη Μυτιλήνη πάει

-Όχι κύριέ μου, δε μιλάνε ελληνικά στο αεροπλάνο...

(εκεί κατάλαβα τι πραγματικά είχε συμβεί)

-Μην πανικοβάλλεστε κυρία μου και πείτε της μαμάς σας να κλείσει το κινητό. Μυτιλήνη πάει το αεροπλάνο.

-Αλήθεια λέτε; Τότε γιατί δε μιλάνε ελληνικά;

Τί είχε συμβεί: Η ΟΑ μίσθωσε ένα ΑΤR-72 της Ισπανικής Swift Air, χωρίς να ενημερώσει τα availabilities του συστήματος. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Το τετριμμένο λογοπαίγνιο "Ολυμπιακή Ταλαιπωρία" ξεφεύγει πλέον από τα στενά όρια του τρίπτυχου Καθυστερήσεις-Απεργίες-Ακυρώσεις. Τώρα πλέον μετουσιώνεται σε μία νέα αεροπορική οδύσσεια που προσφέρει πρωτόγνωρα πολυ-πολιτισμικά βιώματα στους υποψιασμένους και τους aviation enthousiasts, εφιαλτικές εμπειρίες στους ανυποψίαστους, τους φοβισμένους ή τους ηλικιωμένους (εκτός αν οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα τυχεροί και πάσχουν από Αλτσχάιμερ).

Με τις ενοικιάσεις τύπου Wet Lease να έχουν ξεπεράσει τις 35 από την αρχή του 2009 και την αεροπορική Ιθάκη που ακούει στο όνομα MIG να φέρεται ότι θα χρησιμοποιήσει αρχικά ένα οιονεί Wet Lease για να καλύψει στις αρχικές πτητικές ανάγκες, μέχρι και την εξομάλυνση των δρομολογίων και την οργάνωση του νέου στόλου, είναι πολλοί αυτοί που στοιχηματίζουν πως οι ενοικιάσεις θα ξεπεράσουν τις πενήντα στις επόμενες 70 μέρες ζωής που απομένουν στο "Εθνικό Αερομεταφορέα", όπως αυτός λειτουργεί σήμερα.

Για περισσότερες πληροφορίες για τα Wet Leases της ΟΑ, μπορείτε να κάνετε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://athensairport.blogspot.com/2009/03/olympic-airlines-leased-planes-2009.html

Για τo leasing αεροπλάνων, μπορείς να βρεις ορισμένες εισαγωγικές πληροφορίες και στη Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/Aircraft_lease

Περί Εκλογών ο Λόγος

2009-06-08T20:42:00.004+03:00

Το ξέρω ότι έχω χαθεί από το μπλογκ. Δυστυχώς, οι αυξημένες υποχρεώσεις μου στην Εταιρεία και ένα μικρό πρόβλημα υγείας, μου στερούν περισσότερο πολύτιμο ελεύθερο χρόνο απ' ό,τι είχα υπολογίσει. Δε θα σταθώ στην ευρω-παρωδία των τελευταίων ημερών. Θα σταθώ απλά και μόνο στο ήθος και το επίπεδο των πολιτικών "διαφημήσεων" αντιπαραβάλλοντας ένα παράδειγμα από μία μακρυνή χώρα.

Στην μακρινή Μογγολία, το "Λαϊκό Επανασταστικό Κόμμα της Μογγολίας" σημάδεψε με την πορεία του, τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού, του οποίου οι πρόγονοι είχαν δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες. Η ήττα του κομμουνισμού στην Ευρασία στη δεκαετία του 1991, είχε ως αποτέλεσμα το πέρασμα στον πολυκομματισμό μέσα από τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού βίου. Παρ' όλα αυτά, το Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα της Μογγολίας επανήλθε σύντομα στην εξουσία, ηγούμενο συνασπισμών.

Στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, το Κόμμα επανήλθε με μία σειρά καλογυρισμένων βίντεο κλιπ, ένα εκ των οποίων διαρκεί οκτώ ολόκληρα λεπτά. Μέσα από αυτό το πολύ όμορφο βίντεο, επιχειρείται να καλλιεργηθεί το πνεύμα του πατριωτισμού, του σεβασμού των παραδόσεων και της ιστορίας, υπογραμμίζοντας αναδρομικά το ρόλο του Στρατού, ως συνέχεια εκείνου του Στρατού του Τζένγκις Χαν, οι ορδές του οποίου είχαν κατακτήσει το μισό γνωστό τότε κόσμο (αγνοώντας τα μέσα με τα οποία επετεύχθη αυτό). Βέβαια, η νίκη του κόμματος στις εκλογές αμφισβητήθηκε από πολίτες στην Ουλάν Μπατόρ, οι οποίοι κατηγόρησαν το Κόμμα για νοθεία.

Το εντυπωσιακό είναι ότι το Κόμμα είχε επιστρατεύσει το εγχώριο σταρ σύστεμ, προκειμένου να πετύχει το στόχο του, με τους διασημότερους καλλιτέχνες της χώρας, όπως η Σαραντούγια και η Αριούναα.

Αλλά επειδή μιλάμε για "Κομμουνιστικό Κόμμα", υπάρχει και μία δεύτερη βερσιόν του ίδιου τραγουδιού, με τους ίδιους καλλιτέχνες σε διαφορετικούς όμως ρόλους, με σαφέστατες αναφορές στο "επαναστατικό ποιόν" του Κόμματος, προπαγανδίζοντας τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της διανόησης αλλά και την προόδο που έχει συντελεστεί, παραβλέποντας το γεγονός ότι η Μογγολία είναι μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου και ότι η μαφία αποτελεί το παρακράτος που εξακολουθεί να ελέγχει το δημόσιο και τον πολιτικό βίο της. "Όλοι για ένα καθαρό κούτελο ζούμε, γιατί να τα θίξουμε και αυτά, αφού έτσι κι αλλιώς είμαστε κυβέρνηση;" θα σκέφτηκαν προφανώς οι επι κεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας...

Εμένα τα βιντεάκια μου άρεσαν ιδιαίτερα. Τα ανακάλυψα στα πλαίσια της προετοιμασίας μου για το ταξίδι στη Μογγολία, το οποίο σχεδίαζα το προηγούμενο φθινόπωρο. Δυστυχώς για διάφορους λόγους, αναγκάστηκα να το ακυρώσω, όπως και άλλα "μεγαλεπίβολα" πρότζεκτ... Τουλάχιστον μου έμειναν ορισμένες γνώσεις μογγολικών. Ας είναι καλά το self study...

GIBRALTAR North Front (GIB)

2009-04-08T14:10:00.009+03:00

This video belongs to another YouTube.com user

Ένας από τους λόγους για τους οποίους πέταξα μέχρι το Γιβραλτάρ, ήταν και η εμπειρία που σου χαρίζει η επαφή με ένα από τα πιο παράξενα αεροδρόμια του κόσμου, το Gibraltar North Front. Οι εγκαταστάσεις του αεροδρομίου βρίσκονται μόλις 50 μέτρα από τα χερσαία σύνορα με την Ισπανία και κάτι παραπάνω από 300 μέτρα από την Πλατεία των Πυριτιδαποθηκών (Casemates Square).

Ο διάδρομος έχει προσανατολισμό 09/27 και συνολικό μήκος 1830 μέτρα. Έχει κατασκευαστεί πάνω σε επιχωματώσεις που έκαναν οι Βρετανοί και αυτό αποτέλεσε το σημαντικότερο λόγο για τον οποίο η Ισπανία δεν αναγνώριζε (μέχρι το 1987) το αεροδρόμιο, επειδή θεώρησε ότι οι επιχωματώσεις έγιναν εντός των δικών της χωρικών υδάτων και έθεσε θέμα

κυριαρχίας του ισθμού, αφού τα νέα εδάφη δεν περιλαμβάνονταν στη Συνθήκη της Ουτρέχτης. Πέραν τούτου, το Γιβραλτάρ έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να έχει ένα διάδρομο, ο οποίος να αρχίζει και να τελειώνει σε θάλασσα, να μην έχει taxiway και να είναι κατασκευασμένος με υλικά που προέκυψαν από τις ανατινάξεις που έκαναν οι Βρετανοί, προκειμένου να ανοίξουν τα δεκάδες χιλιόμετρα τούνελ μέσα σε αυτόν.

Άλλη μία πρωτοτυπία του North Front είναι το απίστευτο χαρακτηριστικό που έχει να "διασταυρώνεται" από δρόμο. Πρόκειται για τη λεωφόρο Winston Churchill που ξεκινάει από τα τείχη της πόλης και καταλήγει στα σύνορα με την Ισπανία. Πρό

κειται για κανονικότατη λεωφόρο, με δύο λωρίδες και ξεχωριστές ζώνες για ποδηλάτες και πεζούς ανά κατεύθυνση!

Όταν αναμένεται κάποια κίνηση στο αεροδρόμιο, η κυκλοφορία διακόπτεται από την αστυνομία. Για να γίνει αυτό, επιστρατεύονται φανάρια, αλυσίδες με καρφιά, μερικοί αστυνομικοί-τροχονόμοι και μπάρες όπως αυτές που βλέπουμε στις σιδηροδρομικές διαβάσεις. Το σουρρεαλιστικό αποτέλεσμα επιστεγάζει η φοβερή αίσθηση του να βλέπεις τα αεροπλάνα να προσγειώνονται και να απογειώνονται μπροστά σου.

Όταν οι μπάρες σηκώνονται, μπορείς πολύ απλά να διασχίσεις κάθετα το διάδρομο για να πας μία βόλτα μέχρι τη La Linea de la Concepcion (η οποία δε λέει απολύτως τίποτα) και να επιστρέψεις με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Καθαροδευτέρα "on the Rock"

2009-03-27T21:07:00.011+02:00

Macaca Sylvanus

Η ιδέα να "πεταχτώ" μέχρι το "Βράχο", μου ήρθε κάπως απροσδόκητα, το Σεπτέμβρη που μας πέρασε. Είναι απίστευτο το πόσους ενδιαφέροντες λόγους μπορείς να βρεις για να επισκεφθείς αυτήν την τόσο μικρή γωνιά της Ευρώπης. Η μοναδική βρετανική κτήση στην ηπειρωτική Ευρώπη, με τη μοναδικό πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, την ιδιαίτερη συνύπαρξη θρησκειών, γλωσσών, αρχιτεκτονικών ρυθμών, αποτελεί παράλληλα έναν φορολογικό παράδεισο, διαθέτει ένα αυστηρά προστατευόμενο εθνικό πάρκο, κάνει τις συναλλαγές της στο δικό της νόμισμα και διαθέτει το απίστευτο αεροδρόμιο του North Front, το οποίο απέχει από το κέντρο του Γιβραλτάρ, μόλις επτά λεπτά με τα πόδια, λιγότερο από δύο λεπτά από τα σύνορα με την Ισπανία και ο διάδρομός του, τέμνεται καθέτως από δρόμο και πεζόδρομο.

Πρωί Παρασκευής, ξεκίνησα για το Λονδίνο, με την προγραμματισμένη πτήση της British Airways. Έφτασα στην ώρα μου στο καταπληκτικό T5 του Heathrow και στη συνέχεια ξεκίνησα με το προγραμματισμένο λεωφορείο της National Express με επόμενο προορισμό το Gatwick North Terminal, απ' όπου αναχωρεί η easyJet. Ήταν περίπου 7:30 το απόγευμα, όταν το Airbus 319 της easyJet ακουμπούσε στον μόλις 1700 μέτρων διάδρομο του North Front, που δημιουργήθηκε από τις επιχωματώσεις των Βρετανών, με αποτέλεσμα και τα δύο άκρα του να βρίσκονται στη θάλασσα.

Το Σάββατο ο καιρός μας τα χάλασε. Όλη την εβδομάδα έβλεπα κάθε βράδυ το δελτίο καιρού της ΕΤ3 με τον Αρναούτογλου, με τα μάτια καρφωμένα στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης, όπου βρισκόταν η νότια Ιβηρική, όταν φυσικά δε βρισκόταν εκεί ο πισινός του Αρναούτογλου. Φυσικά είχα προετοιμαστεί, αλλά δεν είναι εκνευριστικό να έχεις κάνει ετοιμασίες από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο και να σου τα χαλάει τελευταία στιγμή ο καιρός; Τέλος πάντων, αποφάσισα να μην πτοηθώ από την αντιξοότητα και ξεκίνησα την πρωινή μου βόλτα στην πόλη. Πρώτη στάση μου το Μουσείο, κάτω από τη Main Street, πολύ κοντά στο ξενοδοχείο Bristol και μία από τις εβραϊκές συναγωγές. Μην περιμένετε να δείτε και πολλά εντυπωσιακά εκθέματα: ένα εισαγωγικό βίντεο, ορισμένα προϊστορικά ευρήματα, μετάλλια και διακριτικά των Άγγλων, στολές και διάφορα άλλα προσωπικά είδη των ναυάρχων, όπως πιστόλια, στολές, καραβάνες, κηροπήγια, παγούρια και μπιζουτιέρες (!) . Oh, dear, πρέπει να περνούσαν πολύ ωραία τότε στο στόλο, να δεις που από κει εμπνεύστηκε ο Σακελλάριος "την Αλίκη στο Ναυτικό" . Φωτογραφίες δεν έβγαλα (απαγορεύεται, και να είστε σίγουροι ότι παρακολουθούν κάθε σας βήμα εκεί μέσα). Τα τρία εντυπωσιακότερα -κατ’ εμέ- εκθέματα είναι α) μία μακέτα του Βράχου από τα τέλη του 19ου αιώνα, που καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη αίθουσα του Μουσείου, β) το αραβικό χαμάμ στο υπόγειο και γ) μία αιγυπτιακή μούμια που βρέθηκε να επιπλέει από κάποιους ισπανούς ψαράδες στον κόλπο του Γιβραλτάρ. Το διάσημο κρανίο του ανθρώπου του Νεάντερταλ, δεν εκτίθεται, αλλά στη θέση του εκτίθεται το αντίγραφο. Δυστυχώς, η συγκεκριμένη συλλογή ήταν κλειστή.

Συνέχισα τη βόλτα μου μέσα στη βροχή. Ξαναβγήκα στη Main Street και κατευθύνθηκα προς την Πλατεία των Πυριτιδαποθηκών (Casemates Square). Από εκεί βγήκα από την παλιά πόλη ελπίζοντας ότι θα έβγαινα στο αεροδρόμιο. Δυστυχώς, δυστυχώς, δυστυχώς, φαίνεται πως η μόνη ευθεία σε αυτή τη χώρα είναι ο διάδρομος του GIB, και αντί για τον αερολιμένα κατέληγα στο λιμένα. Πέρασα από το Victoria Stadium την ώρα που η easyJet προσγειωνόταν.

Γιβράλταρ: Η Πλατεία των Πυριτιδαποθηκών (Casemates Square)

Δυστυχώς, το τελεφερίκ που ανεβάζει τους τουρίστες στη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του βράχου ήταν κλειστό λόγω ισχυρών ανέμων. Ζοχαδιάστηκα, δεν το αρνούμαι. Έκανα μια βόλτα στους Βοτανικούς Κήπους Alameda, ένα μικρό παράδεισο, έξω από την παλιά πόλη, κοντά στο σταθμό βάσης του τελεφερίκ.

Σύντομο πέρασμα και από το Κοιμητήριο του Τραφάλγκαρ, στη μνήμη εκείνων που πέθαναν στην ομώνυμη μάχη. Αξιοπερίεργο βέβαια ότι μόνο δύο απ' όσους αναπαύονται εδώ, πέθαναν στη μάχη του 1805.

Το Κοιμητήριο του Trafalgar

Ενώ όλη τη νύχτα είχαμε ξαστεριά, με ολόκληρο το νυχτερινό Algeciras να φαίνεται από το παράθυρο του δωματίου, η Κυριακή ξεκίνησε με συννεφιά. Πετάχτηκα μέχρι το σταθμό του τελεφερίκ, περνώντας τα γραφικά δρομάκια της παλιάς πόλης και την Πλατεία του Δημαρχείου, μέχρι που διαπίστωσα ότι το τελεφερίκ δεν θα εκτελούσε για την ώρα, τα δρομολόγια, λόγω άσχημου καιρού. Να σημειωθεί ότι ο καιρός ήταν σαφέστατα βελτιωμένος σε σχέση με χθες. Όταν το τελεφερίκ δεν λειτουργεί, ορισμένα ταξί, σε συνεργασία με κάποιον τουριστικό οδηγό ή γραφείο, αναλαμβάνουν την εκδρομή με minibus. Δεν το έκανα, αφ' ενός γιατί θα έπρεπε για μιάμιση ώρα να είμαι στριμωγμένος με άλλους 10 σε ένα βαν, αφ'ετέρου γιατί ο ήλιος είχε αρχίσει να βγαίνει και εγώ ο αφελής πίστευα ότι το τελεφερίκ θα άνοιγε. Το μεσημεράκι αποφάσισα να πάρω το λεωφορείο Νο2 για την Άνω Πόλη (Upper Town) και να καταλήξω στο Αραβικό Οχυρό (Moorish Castle), το οποίο δεσπόζει στο βράχο. Όλο αυτό μου κόστισε μόλις £0,90 με επιστροφή. Βαριέμαι να γράφω τη συγκλονιστική ιστορία του Οχυρού, που χτίστηκε γύρω από ένα άλλο οχυρό που είχα χτιστεί το 1160. Το εσωτερικό είναι σαφώς εντυπωσιακό. Μέχρι και βασιλικά λουτρά είχε μέσα. Αυτό όμως που θα σας εντυπωσιάσει περισσότερο, είναι η θέα και ο τρόπος που το μικροσκοπικό αστικό λεωφορείο ελίσσεται στα στενά και ανηφορικά σοκάκια της Άνω Πόλης.

Το Αραβικό Οχυρό

Το δημαρχείο του Γιβραλτάρ

Στην Παλιά Πόλη

Αφού συμβουλεύτηκα το πρόγραμμα των αφίξεων (ας όψεται το planespotting), αποφάσισα να ξαναέρθω το απόγευμα. Φτάνω λοιπόν το απόγευμα, έχοντας ξεγράψει οριστικά το ότι δε θα ανέβαινα με το τελεφερίκ στο βράχο σε αυτό το ταξίδι, με ελαφριά βροχούλα, η οποία μετά σταμάτησε και μετά ξαναξεκίνησε. Το οχυρό είχε κλείσει, οπότε αποφάσισα να περιμένω λίγο, μήπως και πετύχω καμιά προσγείωση στον 09. Δυστυχώς δεν πέτυχα αυτό που είχα σχεδιάσει, πέτυχα όμως κάτι πολύ καλύτερο.

Πήρα το λεωφορείο για το Europa Point, το υποτιθέμενο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης. Αυτό φυσικά δεν ισχύει, διότι είναι γνωστό ότι το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης είναι στην Tarifa της Ισπανίας και ότι το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης είναι η δική μας Γαύδος. Πέρα από τη μία από τις Ηράκλειες Στήλες, το Europa Point σας προσφέρει απλόχερα, απεριόριστη θέα προς Μεσόγειο, Ατλαντικό και Μαρόκκο, με δεκάδες πλοία να περνούν το separation zone (όπως συμβαίνει με τα οχήματα, όπου οδηγούμε σε μία προκαθορισμένη πλευρά του δρόμου -σαν τους ανθρώπους ή σαν τους Άγγλους-, όπως είχε πει κι ένας φίλος, έτσι και στη ναυτιλία η πορεία των πλοίων σε ένα συγκεκριμένο χώρο ορίζεται από την κατέυθυνσή τους). Στο ίδιο σημείο υπάρχει ένας φάρος του 1841 και ένα τέμενος που χτίστηκε το 1997, με δωρεά του τότε βασιλιά Φαχντ της Σαουδικής Αραβίας.

Στο Γιβραλτάρ ακόμα και οι μακάκοι κάνουν planespotting...

Πρόκειται για ένα εκπρόσωπο του είδους Macaca Sylvanus. Σας θυμίζει τίποτα; Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα που ζούμε, το συγκεκριμένο είδος έγινε γνωστό μέσα από την εκπομπή του γνωστού Τηλεοπτικού Ανθρωποειδούς (ονόματα δε λέμε), που είχε το θράσος και μοντάριζε βίντεο με αυτό το τόσο όμορφο ζώο, άλλοτε με το κεφάλι πολιτικών, άλλοτε με το κεφάλι του Καρβέλα. Μην το ψάχνετε. Είναι πανέξυπνα και πανέμορφα ζώα. Καταλαβαίνουν ότι ασχολείσαι μαζί τους και το παίζουν αδιάφοροι. Μην πέσετε όμως στην παγίδα και τους ταΐσετε, γιατί αν σας πιάσουν, το πρόστιμο μπορεί να φτάσει και τις £500. Ο λόγος είναι απλός: ζουν σε ημιάγρια κατάσταση, είναι φυτοφάγα ζώα, ο Βράχος τους προσφέρει αυτά που χρειάζονται και δε χρειάζεται να μάθουν να εξαρτώνται από σας. Άσε που να τους ταΐζεις ζωικά προϊόντα, όπως το σάντουιτς ή το χάμπουργκερ που πήρες μαζί σου για να φας στην εκδρομή, είναι ενάντια στη φύση και το διαιτολόγιό τους.Άχρηστη πληροφορία της ημέρας. Τα μέλη του είδους Macaca Sylvanus, δεν έχουν ουρά. Ο θρύλος λέει ότι έφτασαν στο Γιβραλτάρ από την Αφρική, περνώντας από ένα υποθαλάσσιο τούνελ. Πιο πεζοί επιστήμονες διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, με τη φαιδρή ιστορία ότι δήθεν τους έφεραν οι Βρετανοί από την Αφρική για να τους έχουν ως pets και να εξασκούνται στο σημάδι με τα όπλα τους. (Μα είμαστε σοβαροί; Οι Βρετανοι δε φέρθηκαν ποτέ έτσι σε κανέναν!). Άλλος θρύλος λέει ότι όταν εξαφανιστεί και ο τελευταίος πίθηκος από το βράχο, θα έχει έρθει και η ώρα να φύγουν και οι Βρετανοί. Μμμμ, ωραίος παραλληλισμός!

Αξίζει να σημειωθεί πως ολόκληρο το Εθνικό Πάρκο του Βράχου είναι μία αυστηρά ελεγχόμενη περιοχή, όπου βρίσκουν προστασία εκατοντάδες εκπρόσωποι της μεσογειακής πανίδας και χλωρίδας, καθώς και τα εκατοντάδες χιλιάδες αποδημητικά πτηνά που περνούν τα στενά κάθε χρόνο.

Στην στρατιωτική κληρονομιά του Γιβραλτάρ, συγκαταλέγονται επίσης τα περίπου 70 χιλιόμετρα τούνελ πολλαπλών χρήσεων, που έχουν ανοιχθεί στο εσωτερικό του βράχου κατά τη διάρκεια των πολιορκιών του 18ου αιώνα αλλά και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόσφατα, μέρος αυτών των τούνελ άνοιξε για το κοινό και είναι επισκέψιμο κατόπιν συνεννόησης με τη στρατιωτική διοίκηση. Το Γιβραλτάρ έχει μία ιδιαίτερα σημαντική ναυτική βάση και μία ιδιαίτερη στρατιωτική παράδοση.

Οι κάτοικοι του Γιβραλτάρ είναι ένα ιδιαίτερο μείγμα Μαροκινών, Ισπανών, Μαλτέζων και -φυσικά- Βρετανών. Επίσημη γλώσσα τα αγγλικά, αν και το πιο πιθανό είναι να ακούτε παντού Ισπανικά, ακόμα και από τους "bobbies". Υπάρχει μία αξιωσημείωτη εβραϊκή κοινότητα με τέσσερις συναγωγές.

Λόγω του ότι οι τιμές εκεί είναι ιδιαίτερα χαμηλές, εξαιτίας των χαμηλών/ανύπαρκτων δασμών, κάθε μέρα οι δρόμοι της πόλης γεμίζουν από Ισπανούς που διασχίζουν το διάδρομο του αεροδρομίου και έρχονται εδώ για τα καθημερινά ψώνια τους. Οι συναλλαγές γίνονται σε τρία νομίσματα: Λίρες Γιβραλτάρ, Στερλίνες και Ευρώ. Η ισοτιμία της λίρας γιβραλτάρ με τη στερλίνα είναι σταθερά 1:1 και μπορείτε να κάνετε μία πληρωμή χρησιμοποιώντας κέρματα και χαρτονομίσματα και από τα δύο νομίσματα. Κέρματα και χαρτονομίσματα ευρώ είναι επίσης παντού αποδεκτά, αλλά η ισοτιμία που δίνεται συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή.

Και πόσο σου κόστισε όλο αυτό;

Έχουμε και λέμε...

Αθήνα-Λονδίνο-Αθήνα με τη British Airways: €260
Λονδίνο-Γιβραλτάρ-Λονδίνο με την easyJet: €65
Μετακινήσεις ανάμεσα στα δύο αεροδρόμια του Λονδίνου με τη National Express: €42
Διανυκτέρευση στο O' Callaghan Eliott 4*: περίπου €90, συνήθως είναι κατά πολύ ακριβότερο, αλλά υπάρχουν κι άλλες οικονομικές -αλλά όχι τόσο καλές- λύσεις.
Μετ' επιστροφής εισιτήριο αστικού λεωφορείου στο Γιβραλτάρ: €1,20

Βοτανικοί Κήποι Alameda

Μπάτης: το μόνο ωραίο πράγμα που απέμεινε στο Φάληρο

2009-02-05T18:25:00.010+02:00

Κάποιες μέρες του χειμώνα, η δουλειά που έχω στο γραφείο είναι τόσο λίγη, που ο χρόνος περνάει τόσο απελπιστικά, όσο και στο αποστακτήριο του Τζακ Ντάνιελς. Για καλή μου τύχη, χθες το απόγευμα έκανα μια "κοπάνα" για ένα ραντεβού που είχα στη Γλυφάδα. Γυρίζοντας από τη στάση του τραμ, είχα την ευκαιρία να περπατήσω λίγο στο Μπάτη, μέχρι τα φανάρια του Φλοίσβου.

Λοιπόν, επειδή γενικώς ξεχνάω πολλά πράγματα, ανάμεσα στα οποία και το πόσο καλύτερα μπορείς να νοιώσεις με μία μικρή βόλτα στο Μπάτη, αποφάσισα να το επαναλάβω και σήμερα. Λίγο περπάτημα, λίγη ηρεμία στα παγκάκια του Ηρώου, λίγες ευχάριστες εικόνες στην καθημερινότητά μου.

Ο ιστορικός "Φλοίσβος" λειτουργεί πλέον ως πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Π. Φαλήρου

Αν δεν το έχετε δοκιμάσει, αφήστε το σερφάρισμα και το Facebook, και βγείτε για λίγο από το γραφείο. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος "Μπάτης" εκεί γύρω.

Αίγια Fuxia

2009-01-23T14:45:00.008+02:00

Η Αίγια Fuxia είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην κυπριακή τηλέοραση τα τελευταία πενήντα χρόνια. Μία απίστευτα καλογραμμένη κωμική σειρά με ανατρεπτικό χιούμορ, φτιαγμένη από νέους ανθρώπους, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις εν Ελλάδι τηλεοπτικές υπερπαραγωγές. Ίσως να είναι και πολύ καλύτερη.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μικρό ορεινό χωριό του Τροόδους, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα: η καθημερινότητα των κατοίκων του συγκλονίζεται από μυστηριώδεις θανάτους και ανεξήγητα φαινόμενα, με αποτέλεσμα διάφορες τραγελαφικές καταστάσεις. Αναπόδραστες οι προεκτάσεις και στη δική μας "πολιτισμένη" εποχή: μία διαρκής αντιπαράθεση ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, την απληστία και την αξιοπρέπεια, την ηθικολογία και τα ηθική, την εντιμότητα και την ατιμία, τις αξίες και τα ταπεινά ένστικτα, την τρέλλα και τη λογική, τον έρωτα και το συμφέρον, την ανέχεια και την πλεονεξία.

Το -ομολογουμένως- ιδιαίτερα θετικό αποτέλεσμα οφείλεται φυσικά και στις φοβερές ερμηνείες μίας πλειάδας παλαιών και νέων ηθοποιών από την Κύπρο, με τους πρώτους να ξεφεύγουν από τα στεγανά του παρελθόντος τους και τους δεύτερους, να αποδεικνύουν ότι ακόμα και σε μία τόσο μικρή χώρα, μπορείς να μεγαλουργήσεις και να διακριθείς χωρίς να αντιγράψεις τους εν Αθήναις συμπατριώτες σου και -κυρίως- χωρίς να μπεις σε "ξενόφερτες" φόρμες και να υπακούσεις σε ξένες προς την κουλτούρα σου νόρμες. Ξεχωριστές ερμηνείες εκείνες του Χρήστου Γρηγοριάδη, στο ρόλο του Βαντζιελή και της Δώρας Κακουράτου στο ρόλο της Πελλομαλλούς, η οποία και φαίνεται να κρατά το κλειδί στην εξιχνίαση των μυστηρίων.

Ένα καλοφτιαγμένο σενάριο με τολμηρούς και προβοκατόρικους διαλόγους που καυτηριάζουν τον πουριτανισμό, την ιδιοτέλεια, την ανηθικότητα και την πλεονεξία, που προκαλούν αβίαστο γέλιο αλλά και προβληματισμό, που θίγουν πρόσωπα, καταστάσεις και κατεστημένα. Απόδειξη ότι η σειρά "πονάει" κάποιους: ο Μητροπολίτης Ταμασσού και Ορεινής, απαγόρεψε τα γυρίσματα στο εσωτερικό της εκκλησίας του χωριού, επειδή τα θεώρησε προσβλητικά για την Εκκλησία της Κύπρου.

Προσωπικά, η σειρά με κέρδισε από την επτάλεπτη εισαγωγή του πρώτου επεισοδίου, το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω. Ελπίζω να σας αρέσει και σε σας...

http://www.antennatv.com.cy/cgibin/hweb?-A=3972&-V=videos

To ονειρικό TALLINN!

2008-11-20T21:50:00.006+02:00

Στις γειτονιές της Toompea

Χωρίς αμφοβολία, το Ταλλίν είναι το αποτελεί μία από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης. Η προέκταση της Λεωφόρου Narva, όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας, θα σας βγάλει στην οδό Vana Viru, το δρόμο που περνάει από τη μεγαλύτερη είσοδο της παλιάς πόλης. Από κει και πέρα, κλείστε τον ταξιδιωτικό οδηγό και χαθείτε στα πλακόστρωτα του μεσαιωνικού Ταλλίν. Το ταξίδι στο χρόνο έχει ήδη αρχίσει!

H Vana Viru

Πρώτη στάση σας, λογικά θα είναι η Raekoja Plats, η Πλατεία του Δημαρχείου, όπου και θα δείτε αυτό το υπέροχο κτίριο που περισσότερο θυμίζει εκκλησία παρά δημαρχείο. Η πλατεία είναι γεμάτη από πολλά υπέροχα καφέ και εστιατόρια, αλλά εμείς θα σας λέγαμε να επιλέξετε κάτι πιο μακρυά. Raekoja Plats

Το Δημαρχείο του Ταλλίν. Στην κορυφή του πύργου βρίσκεται ο ανεμοδείκτης του Vana Toome (του γέρο-Θωμά)

Από εκεί και πέρα, οι ανηφορικοί δρόμοι θα σας βγάλουν στο λόφο Toompea, όπου βρίσκεται ο ρωσικός καθεδρικός του Αλεξάντρ Νιέφσκυ, ένα εξαιρετικό δείγμα ρωσικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής. Ακριβώς απέναντι από τον καθεδρικό θα δείτε το κτίριο του Κοινοβουλίου, στο σημείο που οι Δανοί έκτισαν το 1219, το φρούριο και στάθηκε η αιτία να αποκτήσει η πόλη το σημερινό της όνομα, μια και Taani Linn σημαίνει Φρούριο των Δανών. Ήδη από τον 9ο αιώνα υπήρχαν ίχνη οχυρώσεων από τους φιννο-ουγγρικούς πληθυσμούς που είχαν εγκατασταθεί εκεί. Ας μην ξεχνάμε ότι η καταγωγή των εσθονών είναι φινο-ουγγρική και όχι βαλτο-σλαβική, πράγμα που σημαίνει ότι εθνολογικά έχουν πιο πολλά κοινα με τους φινλανδούς, παρά με τους σλαβους, τους Λιθουανούς και τους Λεττονούς, που τους περιβάλλουν.

Ο Ορθόδοξος Καθεδρικός του Αλέξανδρου Νιέφσκυ

Οι προμαχώνες της Toompea, προσφέρουν θέα προς τo λιμάνι και τη θάλασσα (δυτικά και βόρεια) και τη νέα πόλη του Ταλλίνν στα ανατολικά. Και φυσικά, αν η μηχανή σας έχει ευρυγώνιο ή υποστηρίζει πανοραμικές λήψεις, μην ξεχάσετε να ενεργοποιήετε τη σχετική λειτουργία.

Άποψη της παλιάς πόλης από τους προμαχώνες της Toompea

Προσωπικά, θεωρώ ότι το Ταλλίν είναι πολύ πιο όμορφο απ' ό,τι φαίνεται στις φωτογραφίες διάφορων τουριστικών οδηγών και διαφημιστικού υλικού. Με εντυπωσίασε το ότι ο κόσμος ήταν χαμογελαστός και πρόθυμος να βοηθήσει κάτι το οποίο δυστυχώς δεν έχω ακούσει για άλλες πόλεις της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πράγα.

Για δείπνο, θα σας προτείναμε το Vanaema Juures (Το Σπίτι της Γιαγιάς), όπου η αξιαγάπητη Αννελί θα σας προτείνει διάφορα υπέροχα παραδοσιακά πιάτα. Το τεράστιο τηγάνι με το αυγό "μάτι" στην είσοδο είναι το σήμα κατατεθέν του καταστήματος και εκτέλεί χρέη πινακίδας. Ο χώρος είναι ένα ατμοσφαιρικό υπόγειο-κελλάρι διακοσμημένο με διάφορα παλιά αντικείμενα από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, όπως ένα ρολόι και ένα ξύλινο ραδιόφωνο. Εγώ πήρα ένα μοσχαρίσιο φιλέτο με λαχανικά και σάλτσα μήλου και δαμάσκηνα. Ήταν πραγματικά απολαυστικό, όπως καταπληκτική ήταν και η διάσημη εσθονική μπύρα Saku. (Διεύθυνση: Rataskaevu tänav 12, συνιστάται κράτηση, καθ' ότι ο χώρος είναι ιδιαίτερα περιορισμένος.)

Ως προς τη διαμονή σας, θα σας προτείναμε να το τολμήσετε και να μείνετε σε κάποιο από τα πολυτελή ξενοδοχεία της μεσαιωνικής πόλης και όχι στη νέα πόλη, όπου μείναμε εμείς. Ενδεικτικά σας προτείνουμε το Three Sisters το οποίο είναι αρκετά ακριβό, σε σχέση με άλλα ανάλογα ξενοδοχεία που μπορείτε να βρείτε γύρω στα €80 τη νύχτα. Ενδεικτικά, το Reval Hotel Central 4* που μείναμε εμείς, χρέωνε τη διανυκτέρευση στα €60, και βρισκόταν πέντε λεπτά με τα πόδια από τη Vana Viru.

Αν το πρόγραμμά μας δεν ήταν τόσο φορτωμένο, πιστεύω ότι δύο μέρες ακόμα θα ήταν απαραίτητες για να εξερευνήσετε ολόκληρο το Ταλλίν, με τα ιδιαίτερα μουσεία του, όπως το Μουσείο της Κατοχής (και για όποιον δεν κατάλαβε, αναφέρεται στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης), μία μονοήμερη εκδρομή με την Estonian Air Regional στο Kuressaare, την μεγαλύτερη πόλη του μεγαλύτερου νησιού της χώρας, Saaremaa. Επίσης, με δύο μέρες παραπάνω, μπορείτε να δείτε το Τάρτου και το Πάρνου, τις δύο ιστορικές πόλεις της Εσθονίας, η πρώτη γνωστή για το πανεπιστήμιό της, η δεύτερη για τα θέρετρά της. Μπορείτε να συμπεριλάβετε το Ταλλίν ως τελευταίο σταθμό στα πλαίσια μιας ευρύτερης εκδρομής σας σε Λεττονία, Λιθουανία και Εσθονία. Φιλική συμβουλή, να αποφύγετε να το επισκεφθείτε σαββατοκύριακα, λόγω των ορδών Φινλανδών που το κατακλύζουν σε αναζήτηση φθηνού αλκοόλ.

Χωρίς άλλα σχόλια...

Κι επειδή το Ταλλίν είναι γνωστό και από την πολύ γνωστή εσθονική ταινία “Σκοτάδι στο Ταλλίν” (Tallinn pimeduses), παρακάτω θα βρείτε και λίγες εικόνες από το ατμοσφαιρικό, νυχτερινό Ταλλίν.

ESTONIAN AIR: η απόλυτη εσθονή!

2008-11-19T21:24:00.006+02:00

Σήμερα το μενού έχει τριπ ρηπόρτ. Οι περισσότεροι θα το βρείτε βαρετό, αλλά εγώ αγάπησα την Estonian Air και τα υπέροχα πληρώματά της!

Για μένα, η Estonian Air (στα εσθονικά τη γράφουν και τη λένε Estonian Airi) αποτελούσε μία εταιρεία-απωθημένο, το ίδιο και η Εσθονία. Από το 1994 άκουγα για τις ομορφιές του μεσαιωνικού Ταλλίν. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε κάπου 14 χρόνια αργότερα. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, δημοσιεύσεις για την Εσθονία με τραβούσαν σα μαγνήτης. Κάθε φορά που έβλεπα και άκουγα τη γειτόνισσα μου, τη Γιουλιάνα να μιλάει στους δικούς της, στα εσθονικά, ένοιωθα ένα κατιτίς, μια ταραχή, μια ανατριχίλα. Για μένα ήταν μία γλώσσα που με τρελλαινε... Πολλοί θεωρούν τα ρώσικα ή τα γαλλικα σέξυ. Εμένα, αφήστε με να πιστεύω ότι τα εσθονικά ήταν η γλώσσα που θα με έκανε να σαλτάρω. Προσπάθησα να μάθω, αλλά επειδή η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη, το πρότζεκτ έμεινε πίσω...Βέβαια, και η Estonian είχε κάνει κάποιες επιλογές τις οποίες εγώ θεωρώ τραγικές: κατ' αρχάς πούλησε τα απαυγάσματα της σοβιετικής αεροδιαστημικής Τουπόλεφ 134 και πήρε Μπόινγκ 737.

Μέρσυ, δηλαδή! "Είσαι εντελώς ασυγχώρητη, και κάποια μέρα θα το μάθω να το λέω και να το γράφω στα εσθονικά και θα έρθω να σου το ξαναπώ". Μετά τακίμιασε με τους σκανδιναβούς και πλάκα θα 'χει να τη δούμε και regional member της Αστροσυμμαχίας (Star Alliance). Ας είναι! Τσεκάραμε το πρώτο κουπόνι του τελευταίου μας χάρτινου εισιτηρίου. Η Estonian Air, δεν είχε και δεν έχει γραφεία στην Ελλάδα μας, αλλά υπήρχε τρόπος να εκδώσω τα εισιτήρια. Ας είναι καλά η πλατφόρμα της Hahn Air! Κι έτσι, με μόλις €104 τελική, είχαμε στα χέρια μας το μετ' επιστροφής εισιτήριο από το Όσλο για το Ταλλίν.

Η επιβίβαση ξεκίνησε στην ώρα της, λίγα λεπτά μετά τις 19:00. Το υπέροχα βαμμένο 737-300 της OV μας προκαλούσε μπούμε. Υποδοχή από ένα υπέροχο πλήρωμα, σε μία τυπική καμπίνα. Η θέση 12F ειχε επιλεγεί μέσω του συστήματος κρατήσεων. Τα σχόλια πιστεύω ότι περιττεύουν.

Αλλά και οι υπόλοιπες θέσεις δεν είχαν άσχημο seat pitch, έτσι τουλάχιστον πίστευα, μέχρι που έριξα μια ματιά στο τελευταίο φύλλο του in-flight περιοδικού της Estonian. Ανάλογα με το πού καθόσουν είχες και ανάλογο seat pitch, τουλάχιστον στα 737-500 τους. Πρέπει να ήμουν μακράν ο τυχερότερος επιβάτης. Σχετική σελίδα ΕΔΩ

Καλωσόρισμα από τον captain, ο οποίος είχε το απίστευτο όνομα Γιούρι Γκαγκάριν! “Δεν υπάρχει αυτό που ακούω”, σκέφτηκα, αλλά μετά παραδέχθηκα ότι αν δεν υπήρχε Κ1 τότε την είχαμε βάψει. Η δε πληθωρική και σχετικά ηλικιωμένη ηγουμένη, άρχισε τα καλωσορίσματα, ενώ ανάμεσα στα μέλη του πληρώματος, βρισκόταν το καταπληκτικό προσωπάκι που θα δείτε κάτω δεξιά στην παρακάτω εικόνα από το in-flight περιοδικό, το οποίο φυλάω να κάνει παρέα με το τεύχος του Suluk της Air Greenland. Πρόκειται για την τελευταία κοπέλα στα δεξιά. Με ένα τέτοιο πλήρωμα ήταν δυνατόν να μην αγαπήσω αυτήν την πτήση;

Σχετική εικόνα της ΘΕΑΣ και χρήσιμα τηλέφωνα ΕΔΩ!

Απογείωση στην ώρα μας και κατεύθυνση προς ανατολικά. Το φεγγάρι είχε ήδη βγει και η θέα από το παράθυρο έκανε την πτήση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα... Τί να πρωτοθαυμάσεις: την θεά της καμπίνας ή τη θέα έξω;

Εδώ βλέπεις και το βίντεο

Η Estonian δεν προσφέρει πλέον δωρεάν γεύματα στους επιβάτες της οικονομικής. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί και μοιράζει εφημερίδες και προσφέρει διάφορα σνακ επί πληρωμή. Αποφάσισα να αγοράσω ένα στρούντελ σπανακιού (σαν σπανακόπιτα σφολιάτα με μπεσαμέλ και τυρί ήταν) μαζί με χυμό ρόδι (μάρκα 4U), ο οποίος είχε φτάσει στο galley από το εξωτικό Αζερμπαϊτζάν. Όλα αυτά έναντι €4. Τυπική πτήση με 737 (μην περιμένετε κάτι το φοβερό) πέρα από το απίστευτα θορυβώδες τρίξιμο κατά το φρενάρισμα της προσγείωσης στο Ülemiste του Ταλλίν. Αποβίβαση στη νέα πτέρυγα του αεροσταθμού, του οποίου η διαμόρφωση έχει γίνει σε ένα εντελώς σκανδιναβικό στύλ: απλά, λιτά και λειτουργικά. Αφού άλλάξαμε €100 και πήραμε 1360 κορώνες, αποφασίσαμε να μην πάρουμε το λεωφορείο αλλά να μπούμε σε ένα ταξί και να πάμε στο Reval Hotel Central λίγα μέτρα πριν την είσοδο της μεσαιωνικής πόλης. Κι εκεί που περιμέναμε σίγουρο rip-off από έναν ταξιτζή πρώην “σοβιετίας”, ο εντιμότατος Αλεξάντρ μας χρέωσε ό,τι ακριβώς έγραφε το ταξίμετρο: κάτι λιγότερο από €8. Σπασίμπα Αλεξάντρ!

Και τώρα, η ώρα της κρίσης:

Λοιπόν, μεγάλε: εγώ ρωτάω, εσύ απαντάς:Πρώτη φορά με Estonian, πως σου φάνηκε;

Μα καλά, δε διάβασες;

Και το σπανακοστρούντελ;

Μια χαρά ήταν. Λίγο μικρό αλλά νοστιμότατο.

Δηλαδή σ' άρεσε;

Όλα με προδιέθεταν θετικότατα. Υπέροχη θέση, φιλικό πλήρωμα, Κ1 με όνομα βαρύ σαν ιστορία, εσθονικάααααα... αν πετούσα και με το Ty-134... θα ήταν η απόλυτη πτήση. Υπάρχει τρόπος, ακόμα και από το τίποτα, να βγάλεις ένα αεροπορικό μπιζουδάκι! Χίλιες φορές "no frills" Σκανδιναβικές πτήσεις, παρά "πολιτισμένες" Βαλκανικές!

Δώσε βαθμό και πες μας κάτι εσθονικό:

4/5... Armastame Estonian Airi! (Αγαπάμε Estonian Air!)

BONUS:

Ο Mart Lubi, chief pilot στα 737, είναι μάλλον το αγαπημένο παιδί της Estonian. Toν περασμένο Μάιο, μας πληροφορούσε ότι το site της εταιρείας θα ήταν για λίγες μέρες κλειστό λόγω μετάβασης από το Sabre στο Amadeus, σηματοδοτώντας παράλληλα το πέρασμα στην εποχή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και των νέων τεχνολογιών. Η εταιρεία του ήταν από τις τελευταίες ευρωπαϊκές αεροπορικές που υλοποίησαν το ηλεκτρονικό εισιτήριο.

Κι ο Mart Lubi, συνεχίζει να ανακοινώνει ευχάριστα νέα, αυτή τη φορά τη συμμετοχή των παιδιών στο SAS EuroBonus! Τυχεροί οι πολύτεκνοι Εσθονοί!Αν έχεις παιδιά και θες να τα κάνεις μέλη στο SAS EuroBonus, βλέπεις την εικόνα ΕΔΩ!

Αυτά για σήμερα... σε αφήνω τώρα γιατί στη ΝΕΤ θα δείξει την εκπομπή της Μάγιας Τσόκλη από τη ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ... ελπίζω ότι κατάλαβες γιατί καίγομαι να τη δω...

Πώς πέρασα στο Όσλο...

2008-11-13T22:02:00.006+02:00

Όσλο, το λιμάνι

ΟΚ, ό,τι και να πεις, δίκιο θα έχεις. Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν διάφορα (και καλά και κακά) με αποτέλεσμα το μπλογκ να έχει μείνει αρκετά πίσω. Στο προηγούμενο επεισόδιο σου είχα αναφέρει ότι θα πήγαινα στη Νορβηγία και την Εσθονία. Θέλοντας να γιορτάσω με κάποιο τρόπο το χαρμόσυνο γεγονός της εξόφλησης της πιστωτικής μου κάρτας από τα έξοδα του ταξιδιού (ως γνωστόν, η Νορβηγία είναι η ακριβότερη χώρα του κόσμου), αποφάσισα να αφιερώσω λίγο χρόνο στο ταξίδι-υπερπαραγωγή του περασμένου Σεπτέμβρη. Κατά χίλια ευρώ φτωχότερος λοιπόν, ανασύρω τις μνήμες μου, κάνω κι ένα copy-paste από τα σχετικά κείμενά μου από ένα αεροπορικό φόρουμ, στο οποίο δραστηριοποιούμαι, δένω τη ζώνη ασφαλείας και το υπερθέαμα (ο Θεός να το κάνει) ξεκινά...

Akerhus Slottet

Αυτό το Όσλο, μας έκατσε λίγο στο λαιμό. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Όσλο δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να φανταστείς όταν έχεις ακούσει τόσα πολλά για την ευημερία στη Νορβηγία. Λίγο παρακμιακός, με ασιατικό και αφρικανικό αέρα, θα έλεγα. Το ξενοδοχείο μας ήταν το Comfort Hotel Boersparken, σε μία ήσυχη γειτονιά, κοντά στο σταθμό και απέναντι από το Χρηματιστήριο. Με €100, τη νύχτα που δώσαμε, ήμασταν πέρα ως πέρα ικανοποιημένοι. Φαντάσου πόσο παραπάνω κόστιζαν τα άλλα... Αρκετά αξιοπρεπές και με ένα καταπληκτικό, πλούσιο πρωινό, σε μία -κατά τ’ άλλα- αδιάφορη αίθουσα. Τα κρεββάτια ήταν υπέροχα μαλακά και η διακόσμηση ήταν η επιτομή του σκανδιναβικού ντηζάιν.Η απογευματινή μας βόλτα είχε ξεκινήσει. Βασικά, είδαμε μία υπέροχη δύση από το φρούριο του Akershus, το οποίο αποτελεί ακόμα στρατιωτική μονάδα. Στην απένταντι ακριβώς πλευρά βρίσκεται το Aker Brygge, μία περιοχή εμπορικών καταστημάτων και εστιατορίων, κατά μήκος της προκυμαίας, ενώ ακριβώς πίσω βρίσκονταν νεόδμητες, καλόγουστες πολυκατοικίες με τεράστια παράθυρα, από τα οποία μπορούσες να θαυμάσεις το υπέροχο σκανδιναβικό στυλ των εσωτερικών χώρων.

Σούρουπο στο λιμάνι του Όσλο

Καταπληκτικές πολυκατοικίες κοντά στο Aker Brygge

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στο φθινοπωρινό Όσλο. Τα Βασιλικά Ανάκτορα ήταν η ατραξιόν-παρωδία. Κτισμένα σε ένα ύψωμα, προσφέρουν εντυπωσιακή θέα στους γαλαζοαίματους, αλλά πραγματικά τα θεωρώ απίστευτα βαρετά. Φοβερή λεπτομέρεια, η τεράστια τριγωνική αλάνα με αμμοχάλικο, μπροστά από το ανάκτορο που με λίγη φαντασία θα μπορούσε να αποτελέσει και γήπεδο μπητς-βόλλεϊ, μάντρα οικοδομικών υλικών, νορβηγική ψαραγορά ή τέλος πάντων κάτι σαφώς πιο χρήσιμο από το να περπατάς εκεί και μετά να πατάς με την άμμο στα παπούτσια πάνω στα πανάκριβα χαλιά της Μεγαλειοτάτης. Δεν της έφτανε που ο Διάδοχος πήρε για νύφη μια εξώλης και προώλης, με έτοιμο παιδί, θα έχει να βάζει και την ηλεκτρική σκούπα κάθε μέρα για να μαζεύει την άμμο. Δράμα! ή ακόμα καλύτερα Drama Queen!

Το Όσλο είναι πανάκριβο, όπως πανάκριβη είναι τελικά ολόκληρη η Νορβηγία, με μία εξαίρεση τα νησιά του Αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, λόγω του ιδιαίτερου καθεστώτος φοροελαφρύνσεων. Ομολογώ ότι ο φίλος μου ο Χρήστος, με είχε προειδοποιήσει ότι το Όσλο ήταν ένα μεγάλο χωριό, και ειλικρινά, το βρήκα σαν μία πόλη χωρίς κάποιο ιδιαίτερο χαρακτήρα. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη wikipedia και το Lonely Planet, ετυμολογικά, το όνομα σημαίνει "Λιβάδι κάτω απο το φαράγγι" (κάτι σαν την ελληνική Κάτω Τραχανοπλαγιά) Στην ολοήμερη βόλτα μας στην πόλη, συνειδητοποίησα ότι μία μέρα είναι αρκετή για να το γνωρίσεις. Έχοντας επισκεφθεί όλες τις σκανδιναβικές πρωτεύουσες, πλην του Ελσίνκι και του Μαρίεχαμν των νησιών Αχβενανμάα (μα πώς μου ξέφυγαν τα Νησιά Αχβενανμάα; Να σημειωθεί στα πρακτικά για περαιτέρω ταξιδιωτική έρευνα), το κατατάσσω τελευταίο από τις «μεγάλες» σκανδιναβικές πρωτεύουσες. Το σταλινικής αισθητικής δημαρχείο ήταν μία οχληρία για το αισθητήριο της όρασης, και το συντριβάνι δεν έσωζε την κατάσταση.

To άθλιο Δημαρχείο (κι ένας παραπάνω λόγος να πέσεις στα ναρκωτικά).

Η Όπερα

Η Όπερα αποτελούσε ένα φοβερό και τολμηρό αρχιτεκτονικό επίτευγμα, με ανεμπόδιστη θέα προς την πρωτεύουσα και την υπέροχη σκανδιναβική φύση που κυριολεκτικά την περικλείει. Κι αν μάθαμε κάτι σε αυτό το ταξίδι, ήταν ότι στη Νορβηγία, η φύση ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής, που έκλεβε την παράσταση, ίσως γιατί εκεί τη σέβονται περισσότερο απ’ ό,τι εμείς εδώ στα Νότια. Αλλά για να είμαστε και δίκαιοι, οι Νορβηγοί έχουν κι αυτοί πολύ λερωμένη τη φωλιά τους... θυμηθείτε τη φαλαινοθηρία και το ότι επιτρέπουν ακόμα το κυνήγι της φώκιας, παρά την παγκόσμια κατακραυγή.Βέβαια, είχαμε και την ευκαιρία για λίγο spotting στο λιμάνι... το LN-CAI ήταν εκεί με livery νορβηγικού 11888!

Τις Κυριακές, μπορείτε να παρακολουθήσετε ΔΩΡΕΑΝ μία από τις παραστάσεις Όπερας. Το ουρλιαχτό θέλει την ώρα του, αλλά εμείς είχαμε άλλα σχέδια: Αν βρεθείτε στο Όσλο, μην παραλείψετε την επίσκεψη στην Εθνική Πινακοθήκη (Nasjonalgalleriet) και ιδιαίτερα στην αίθουσα με τα έργα του Έντβαρντ Μούνκ και τη διάσημη «Κραυγή». Απλά ανυπέρβλητος!Οι ώρες πέρασαν και μετά το γεύμα μας, πήραμε την άγουσα για το σιδηροδρομικό σταθμό, αυτή τη φορά με το κανονικό τραίνο, το οποίο κάνει το διπλάσιο χρόνο μεν από το πανάκριβο Flytoget, κοστίζει μόλις €11 δε... Μας κυνηγούσε κανείς; Δε νομίζω! Είχαμε αρκετό χρόνο για να πάμε στο Gardermoen και να τσεκάρουμε για την πρώτη πτήση μας με μία εταιρεία-φετίχ και απωθημένο, τουλάχιστον για μένα: ESTONIAN AIR, ερχόμαστε!

Οκτώ Μέρες - Οκτώ Πτήσεις!

2008-09-11T22:30:00.004+03:00

Το kangerlussuaq.blogspot.com ετοιμάζει βαλίτσα, έκοψε τα εισιτήριά του, έκλεισε τις θέσεις του και αναχωρεί για το Σκανδιναβικό Βορρά, τον Αρκτικό Κύκλο και τη Βαλτική (όχι άλλο κάρβουνο!).

Το πρόγραμμα αναμένεται άκρως εξαντλητικό και ενδιαφέρον: Μπροστά μας έχουμε: οκτώ μέρες (τρεις διανυκτερεύσεις σε κρουαζιερόπολοιο) και οκτώ πτήσεις! Αν όλα πάνε καλά, θα είμαι και πάλι μαζί σας τη μεθεπόμενη εβδομάδα με νέες ιστορίες από τα νορβηγικά φιορδ, το Βόρειο Σέλας, το παραμυθένιο Ταλλίνν και ποιος ξέρει τι άλλο. Πάω στοίχημα ότι μετά από αυτό το ταξίδι θα χρειαστώ άλλη μία εβδομάδα διακοπές.

Πολλά φιλιά στο τριμελές κοινό μου. Τί; Είναι περισσότεροι; Από πότε; Α, καλά, συγγνώμη! "Οκταμελές" ήθελα να πω... Έχετε τα κινητά σας ανοικτά, όλο και κάποιο MMS μπορεί να έρθει...

Αμελί_727: κάνε κουράγιο, δε φταις εσύ που είναι στούρνοι οι μαθητές σου. Αν σου ζητήσουν να τους συνοδέψεις και σε καμιά "πενταήμερη" να προσέχεις και να πάρεις κανένα αμπέχωνο μαζί! Είναι λίγο διαφορετικά από τις σχολικές πενταήμερες!

Χέλγκα: ελπίζω να τα βρήκες όλα καλά εκεί που πήγες και να μην έπεσες σε καμιά παρανοϊκή συγκάτοικο.

Μάργα: σε όποιο μεγάλο νησί κι αν είσαι (Κρήτη ή Κύπρο), να περνάς καλά

Γιωρίκα: άσε το τσεκούρι και το πριόνι, μόλις γυρίσω έχουμε σεμινάρια ηλεκτροσυγκόλλησης!

Τζέρρυ, Κάπταιντζάμπο και Γιώργο: γράψτε κι άλλα τριπ ρηπόρτς!

Δάφνη: Ελπίζω στο εξής να γράφω τακτικότερα.

LOVE CYPRUS... μικρές κυπριακές ιστορίες

2008-09-08T21:11:00.009+03:00

Πηγαίνοντας προς το πρώην οδόφραγμα της οδού Λήδρας

Το πέρασμα της οδού Λήδρας

OK, το ξέρω, έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε που πήγα στην Κύπρο, αλλά δε φαντάζεσαι τί έχω περάσει τον τελευταίο καιρό: ένα συνέδριο στην Κωνσταντινούπολη (φοβερή ιστορία, να θυμηθώ να σου την πω κάποια μέρα), κάτι γκρουπ ινδονησίων και ταϊβανέζων που δε βρίσκουν θέση να πάνε στην πατρίδα τους, ένα γκρουπ με γριές για την Τήνο, ενώ παράλληλα νοιώθω ότι βρίσκομαι στο μπωλ ενός σουρρεαλιστικού πολυμίξερ της γραφειοκρατίας. Τέλος πάντων ας μη μιζεριάσω άλλο. Ας ξεκινήσουμε με τα του ταξιδιού. Βασικά αλλιώς το είχα σχεδιάσει, αλλιώς μου βγήκαν στην πορεία τα πράγματα. Το ταξίδι αυτό ήταν ένα ταξίδι πίσω στα φοιτητικά μου χρόνια. Η βόλτα μου στην περιοχή της Ακροπολής της Λευκωσίας, με έφερε μπροστά στο παλιό φοιτητικό μου διαμέρισμα, όπου είδα πως οι ίδιες κουρτίνες που είχα τότε, φαίνονταν ακόμα από τα παράθυρα.

α) Δρώμενο Νο. 1: Οι Κυπριακές Αερογραμμές Την τελευταία φορά που είχα πετάξει με Κυπριακές Αερογραμμές, ήταν στις 5 Ιουλίου 2001. Έκτοτε πολλά άλλαξαν στον αεροπορικό κόσμο (θυμηθείτε την επινόηση νέων χρήσεων των αεροπλάνων και συγκεκριμένα τη δυνατότητα να κατεδαφίζουν πεντάγωνα και ουρανοξύστες). Επιπλέον, είχαμε τη σατανική επινόηση του επίναυλου καυσίμων, τη χρεωκοπία της Swissair, της Sabena και τις εκπτώσεις των παρεχόμενων αεροπορικών υπηρεσιών. Οι Κυπριακές Αερογραμμές εντάσσονται αρμονικότατα στην παραπάνω κατηγορία: ένα μισοπαγωμένο κρουασάν, με μία φέτα γκούντα και μια φέτα ζαμπόν, άτσαλα τοποθετημένες μέσα σε αυτό, ένα αεροπλάνο 19 ετών με το οποίο είχα πετάξει και στο παρελθόν, στα τέλη του προηγούμενου αιώνα και ένα φρικιαστικό seat pitch.

Το σπίτι του Δραγουμάνου Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου

β) Δρώμενο Νο. 2: Το τρελλό λεωφορείο
Μετά από δεκαετίες η Λευκωσία αποκτά - επιτέλους- την πολυπόθητη λεωφορειακή σύνδεση με το Διεθνή Αερολιμένα Λάρνακας. Επιτέλους έχουμε μία εναλλακτική λύση από το να δίνουμε €45 για να πάμε στην πρωτεύουσα της Κύπρου. Βέβαια, τα πουλμανάκια είναι ολίγον τι τριτοκοσμικά αλλά με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 70 χλμ την ώρα, να ξέρετε ότι θα έχετε αρκετό χρόνο να θαυμάσετε την κατα-πληκτική διαδρομή, τις αμέτρητες πινακίδες του αυτοκινητοδρόμου που γράφουν "Λευκωσία" αλλά Λευκωσία να μη φαίνεται. Μην τολμήσετε να μετρήσετε τα αυτοκίνητα που σας προσπερνουν. Θα είναι πολλά, πάρα πολλά... Κόστος εμπειρίας: €5. Φίλοι μου που υπηρέτησαν στην ΕΛ.ΔΥ.Κ, θυμούνται τον ιδιοκτήτη της εταιρείας να τους παίρνει εξοδούχους από το στρατόπεδο και να τους κατεβάζει στη Λευκωσία.

Τώρα, αν σου πω ότι θα ήθελα σαν τρελός να φάω στο Domus, θα με πίστευες;

Δρώμενο Νο. 3 Δεκαπενταυγουστιάτικη Λευκωσία: μια hot πρωτεύουσα
Όταν λέμε "hot" ανφερόμαστε αποκλειστικά και μόνο στη θερμοκρασία. Από οποιαδήποτε άλλη πλευρά, η Λευκωσία είναι "not". Τα πάντα είναι απελπιστικά κλειστά: ο Ζανέττος, το Χαμάμ, η Λωξάντρα, το Domus. Η δεκαπενταυγουστιάτικη Λευκωσία έχει εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της, οι οποίοι την άφησαν να ψήνεται στους 42 βαθμούς. Τις "Θερμοπύλες" φυλάνε οι χιλιάδες αφρικανοί και ασιάτες λαθρο-μετανάστες, οι "πεταχτούλες" ασιάτισσες της οδού Ρηγαίνης, οι Τουρκοκύπριοι, που περνούν το πέρασμα της οδού Λήδρας και φυσικά τα τίμια στρατευμένα νιάτα της Εθνικής Φρουράς.

Δεν παραλείπω και τους ψυχασθενείς μαζόχες τουρίστες (συμπεριλαμβάνομένου και εμού) οι οποίοι πήγαμε σε αυτήν πόλη καλοκαιριάτικα για να απολαύσουμε ή να ανακαλύψουμε τα κρυφά μυστικά της...

Το μνημείο του Χοσέ Μαρτί
(και για όσους δεν κατάλαβαν, βρισκόμαστε στην Κύπρο και όχι την Κούβα!)

Δρώμενο Νο. 4
Ζήσε τη μιζέρια σου στα... Κατεχόμενα
Το πρωί της Κυριακής αποφάσισα να περάσω στην κατεχόμενη Λευκωσία, πριν πλακώσει ο πολύς κόσμος. Οι αγέλαστοι "αστυνομικοί" του Ψευδοκράτους, πέρασαν τα στοιχεία μου στον υπολογιστή τους και μου έδωσαν τη "βίζα". Έχω πάει αρκετές φορές στην Τουρκία, όπου τουλάχιστον στο αεροδρόμιο της Πόλης οι αστυνομικοί σου ανταπέδιδαν ένα Günaydın. Εδώ πάλι απλά ήταν κακότροποι και τουλάχιστον μίζεροι. Η παρακμή της κατεχόμενης Λευκωσίας μου προξένησε απίστευτη απογοήτευση. Συν το γεγονός ότι έβλεπες δεκάδες ένστολους στρατιώτες καθώς και εκατοντάδες εξοδούχους από τα οροπέδια της Ανατολίας, που έκαναν την εντός των τειχών πόλη να θυμίζει τουρκική επαρχία της Ανατολίας. Η επίσκεψη έγινε με γρήγορο βηματισμό, και δε διήρκεσε πάνω από 20 λεπτά...

Κατεχόμενη ΛευκωσίαΚοντά στην Πύλη της Πάφου

Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη (και τον υπάλληλο)

2008-08-03T18:18:00.005+03:00

Η "παραλία" του Qoornooq στη Γροιλανδία: η μοναδική εικόνα από παραλία που έχω στη φωτοθήκη μου... Κάποιος να με στείλει διακοπές επειγόντως σε καμιά κανονική παραλία!

Το ξέρω πως έχω καιρό να γράψω μία ανάρτηση στο μπλογκ, δυσαρεστώντας έτσι το φανατικό πενταμελές κοινό μου (Ιλεάνα μου, μη μου πεις πως ακόμα με έχεις home page). Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι είναι μία εποχή που δεν προλαβαίνω να αφιερώσω χρόνο σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δουλειά, ούτε καν στον εαυτό μου. Αν εξαιρέσεις τα παραπάνω αλλά και το ότι έχω πάρει έξι κιλά από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω στη διαιτολόγο (λόγω δουλειάς φυσικά, η Εμμανουέλλα είναι αστέρι), με το σύστημα κρατήσεων των ακτοπλοϊκών να μας κάνει το βίο αβίωτο, τις αεροπορικές εταιρείες να "απογειώνουν" τους ναύλους, τον κάθε ψυχασθενή να μου βγάζει το λάδι, αλλά και το ότι έχω δυο μήνες να βγω με τους φίλους μου, ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΥΠΕΡΟΧΑ όπως θα 'λεγαν και οι χαζογκόμενες απ' τις οποίες παίρνει συνέντευξη ο "Ρεπόρτερ Ιορδάνης"!

Σε μία κίνηση απελπισίας έκοψα ένα εισιτήριο για την Κύπρο... προφανώς επηρεασμένος από τη διαφημιστική καμπάνια του ΚΟΤ (Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού) ή το γεγονός ότι στο σπίτι πιάνουμε το ΡΙΚ καλύτερα απ' ό,τι το STAR. Ίσως να φταίει κι ο Τάκης που μου έριξε την ιδέα. Σε λίγες μέρες λοιπόν, πάω τριήμερο στην εξωτική Λευκωσία, η οποία δεκαπενταυγουστιάτικα θα πρέπει να ψήνεται-ξεροψήνεται στους 45 βαθμούς. Να δω την Ευγενία, που 'χουμε να τα πούμε από το 2001, να κάνω κι ένα χαμάμ στο Ömeriye , να περπατήσω τη Λήδρας, να φάω στου Ζαννέττου, να δω την παλιά μου γειτονιά και την κυρία Σούλλα, να περάσω για καφέ απ' την Οκτάνα και ποιος ξέρει τι άλλο... Κατεχόμενα δε με βλέπω να περνάω... είναι και η επέτειος της Εισβολής, άντε ίσως μία βόλτα στην κατεχόμενη εντός των τειχών Λευκωσία, γιατί κάποια πράγματα πρέπει να τα ζεις στο σύνολό τους κι όχι σε κομμάτια. Ίσως το ίδιο θα έπρεπε να κάνουμε και με τη ζωή μας... Ζήσε τη ζωή σου στο σύνολο και όχι χωρίς το πιο σημαντικό της στοιχείο: ΕΣΕΝΑ!

Καλές Διακοπές σε όλους σας και προσεκτικά!

Η ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΑΣ!

2008-06-12T21:46:00.004+03:00

"Είστε σίγουρος πώς δεν κάνατε κάποιο λάθος;" με ρώτησε -για τρίτη φορά- από την άλλη άκρη της γραμμής ο πελάτης, που μόλις πριν από λίγη ώρα είχε αγοράσει τα εισιτήριά του για τις καλοκαιρινές διακοπές του στη Σκόπελο. "Σίγουρα, δεν υπάρχει λάθος. Ξέρετε, με την απελευθέρωση των τιμών στην ακτοπλοΐα, κάθε εταιρεία μπορεί να έχει τα δικά της ναυλολόγια" απάντησα εγώ προσπαθώντας -ως μη ώφειλα- να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα. Ο άνθρωπος είχε αγοράσει δύο εισιτήρια μετ' επιστροφής από τον Άγιο Κωνσταντίνο για τη Σκόπελο, σε οικονομική θέση για εκείνον και τη γυναίκα του και ένα εισιτήριο για τη μηχανή τους. Σύνολο αξίας εισιτηρίων: €271.20

Οι επιβάτες θα ταξίδευαν "κατάστρωμα" στο πρώτο σκέλος του ταξιδιού τους με ένα από τα γηραιότερα πλοία του Αιγαίου, το οποίο ξεκινά κάθε βδομάδα από τη Θεσσαλονίκη και καταλήγει στο Ηράκλειο, έχοντας κάνει "αρπαχτή" από τις Σποράδες, τις Κυκλάδες ίσως και από καμιά βραχονησίδα που θα τύχει να βρεθεί στη ρότα του. Στην επιστροφή θα έρχονταν "οικονομική θέση" με ένα νεώτερο οχηματαγωγό ταχύπλοο, με πολύ χάι-τεκ όνομα, το οποίο ανήκει στην ίδια εταιρεία, της οποίας ο πλοιοκτήτης είχε στους ναυτικούς κύκλους το προσωνύμιο "έμπορος παλαιοσιδήρων" και που βγαίνει και φωνάζει στα κανάλια κατηγορώτας ακόμα και τους ταξιδιωτικούς πράκτορες επειδή -κατ' αυτόν- ευθύνονται και αυτοί για τα ακριβά εισιτήρια, λόγω του ότι στα εισιτήρια περιλαμβάνεται και η προμήθειά τους, μαζί με τα υπόλοιπα "κερατιάτικα" υπέρ τρίτων. Ξεχναει μάλλον ότι τόσα χρόνια τα ταξιδιωτικά γραφεία ήταν αυτά που του γέμιζαν τα πλοία, μαζί με τις επιδοτήσεις που του γέμιζαν τα ταμεία... Τώρα βέβαια, ανακάλυψε κι αυτός το online booking...

Αντιλαμβάνομαι πως όταν παίρνεις ένα ταχύπλοο, είναι λογικό το να πληρώνεις κάτι παραπάνω για να φτάσεις στον προορισμό σου μια ώρα νωρίτερα. Στην περίπτωσή μας όμως, η εν λόγω εταιρεία έκανε το απίστευτο: ανέβασε τις τιμές του συμβατικού σε επίπεδα ταχυπλόου. Οι επιβάτες πλήρωσαν για το "κατάστρωμα" στο Άγιος Κωνσταντίνος-Σκόπελος €42,90 έκαστος, ενώ για τη μηχανή πλήρωσαν €46,00. Για την επιστροφή, πλήρωσαν για το αριθμημένο κάθισμα του ταχυπλόου €45,40 ενώ για τη μηχανή €48,60. Με άλλα λόγια, ο φθηνότερος τρόπος για να πάς στη Σκόπελο με το συμβατικό είναι €2,50 φθηνότερος από την οικονομικότερη θέση σε ταχύπλοο.

Νομίζω ότι έχετε καταλάβει ότι μιλάμε για την εταιρεία με τα υπέργηρα (πλην όμως αξιόπλοα -για το νηογνώμωνα- πλοία) με τα εξωτικά γυναικεία ονόματα, τα οποία όλοι σνομπάρουν, άλλα όλοι έχουν πάρει όταν δεν βρήκαν θέσεις με τα Μπλου Σταρ και τα Χάισπηντ και βρέθηκαν στην ανάγκη τους. Η άνοδος των τιμών είναι γενική σε όλα τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Αυτό όμως το οποίο συνέβη με την εν λόγω εταιρεία ήταν -για μένα- κάτι το εξωφρενικό. Συν τοις άλλοις, η ίδια εταιρεία, σε αντίθεση προς τους Γενικούς Όρους που αναγράφονται στην πίσω πλευρά των εισιτηρίων, δεν επιστρέφει το 50% του ναύλου, σε περίπτωση που ο επιβάτης επιθυμεί να ακυρώσει το εισιτήριο του εντός 4 ημερών από την ημερομηνία του ταξιδιού. Παρ' όλα αυτά, και για να είμαστε δίκαιοι, επιστρέφει το 100% αν κάνεις την ακύρωση πριν το 20ήμερο που προηγείται του ταξιδιού.

Καλές (και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ) διακοπές σε όλους σας!

TÓRSHAVN - Το Λιμάνι του θεού Θορ

2008-05-18T21:26:00.013+03:00

Αυτό είναι το όμορφο Tórshavn (το προφέρεις "Τόρσαουν" και είναι ΟΚ), το Λιμάνι του θεού Θορ, στο νοτιότερο σημείο του Streymoy, της Νήσου των Ρευμάτων.

Το Tórshavn είναι μια πραγματικά πανέμορφη πόλη. Υποδειγματικά καθαρή και περιποιημένη. Σχεδόν σε κάθε γωνιά υπάρχει κάποια εικαστική παρέμβαση: ένα βιτρώ, ένα συντριβάνι, ένα γλυπτό.

HAVNAR KIRKJA: η Εκκλησία του Λιμανιού (ο Καθεδρικός του Tórshavn)

Σε πολύ μικρή απόσταση από το κεντρο, μόλις πέντε λεπτά με τα πόδια, υπάρχει ένα πανέμορφο άλσος με λίμνες και ρυάκια. Πρόκειται για το Viðarlundin, τον πιο ευχάριστο και δημοφιλέστερο τόπο περιπάτου των ντόπιων, στον οποίο και βρίσκεται η μεγαλύτερη αίθουσα καλών τεχνών στα Νησιά.

Η συνοικία επάνω στη μικρή χερσόνησο του Tinganes αποτελεί το παλαιότερο τμήμα της πόλης. Εδώ βρίσκονται τα τυπικότερα ίσως δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής, με τα μικρά πολύχρωμα σπίτια με τις στέγες από γρασίδι. Πολλά από αυτά είναι πλέον διοικητικά κτίρια. Η χερσόνησος χωρίζει στα δύο το λιμάνι, με τον επιβατικό και εμπορικό σταθμό στα βόρεια και τη μαρίνα στα δυτικά.

Στα βόρεια του λιμανιού, βρίσκεται το Οχυρό Skansin, που κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, πάνω σε ένα βράχο, για να προστατέψει το Tórshavn από τις επιθέσεις των πειρατών. Η θέα από το οχυρό προς το λιμάνι, τον Ατλαντικό και την πόλη είναι άκρως εντυπωσιακή. Επάνω στο οχυρό βρίσκεται και ένα κανόνι, το οποίο άφησαν οι Άγγλοι ως σουβενίρ από την κατοχή των Νησιών, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι καιρικές συνθήκες του Βορείου Ατλαντικού καθιστούν τον καιρό ιδιαίτερα ευμετάβλητο. Η ομίχλη και η βροχή έρχονται ξαφνικά και εξαφανίζονται το ίδιο ξαφνικά. Το ίδιο ισχύει και για τους ξαφνικές ισχυρές ανεμοθύελλες που μπορούν να σου καταστρέψουν την εκδρομή και να σε κλείσουν μέσα για μία ολόκληρη μέρα. Το Αεροδρόμιο του Vágar κλείνει πάρα πολύ συχνά λόγω των ισχυρών ανέμων, με αποτέλεσμα πολλές πτήσεις να εκτρέπονται προς Νορβηγία, μέχρι να μειωθεί η ένταση των ανέμων.

Επιγραμματικά, θα μπορούσα να πω ότι τα Νησιά είναι μία ιδιαίτερα πανέμορφη και ανεξερεύνητη γωνιά της Ευρώπης. Με καλή παρέα και ένα αυτοκίνητο, είναι σίγουρο ότι θα έχετε αξέχαστες εμπειρίες. Ελάτε προετοιμασμένοι για τα πάντα, μια και οι καιρικές συνθήκες, ακόμα και στην καρδιά του καλοκαιριού, ίσως σας βγάλουν εκτός προγράμματος.

BONUS ΕΝΘΕΤΟ!

Εδώ βλέπετε ποιοτική τηλεόραση από τα υπέροχα Νησιά Φερόε (ω, τι αριστούργημα Θεέ μου!). Η εκπομπή ονομάζεται: É Elski Förjar, η αργκό εκδοχή του "Αγαπώ τα Νησιά Φερόε" και αποτελεί σάτιρα της αντίληψης της τοπικής κοινωνίας για τον επαρχιωτισμό, τον τοπικισμό, την ομοφοβία, την παγκοσμιοποίηση. Μπορεί να μην είναι και τόσο εκδηλωτικοί, πιστεύω όμως ότι έχουν αρκετό χιούμορ και καταρρίπτουν το εμπόδιο της γλώσσας.

http://media.internet.fo/080425_2040.wmv

Και λίγο από την πτήση της επιστροφής:

Αυτάααααα. Τα λέμε και πάλι σύντομα

Η παρούσα ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, στην αγαπημένη μου "αδελφούλα" Φαίη Ε., η οποία το Σάββατο που μας πέρασε ξεκίνησε μία νέα ζωή πλάι στον αγαπημένο της Ανέστη. Ίσως πρόκειται για την πιο γλυκιά, πιο όμορφη και πιο συγκινητική τελετή που έχω παρακολουθήσει. Εύχομαι και στους δύο το καλύτερο. Ας είναι η ζωή τους γεμάτη με χαρούμενες, συγκινητικές κι ευτυχισμένες στιγμές, όπως αυτές που μας χάρισαν το Σάββατο το βράδυ...

Άφιξη στο Tórshavn...

2008-05-15T21:25:00.006+03:00

Το τιμημένο Hótel Tórshavn

Παρά το ότι έφτασα νύχτα, δε δυσκολεύτηκα να βρω το ξενοδοχείο μου. Δύο παραλιακοί δρόμοι, όλοι κι όλοι, οι οποίοι χωρίζονται από τη μικρή χερσόνησο του Tinganes. Πέντε λεπτά από την άφιξη στον τερματικό σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων, ήμουν στη συμπαθητική ρεσεψιόν του Hotel Tórshavn ***, το οποίο ανακαινίστηκε ριζικά πριν από ένα χρόνο και μετετράπη από μία μίζερη ναυτική εστία-πανσιόν σκανδιναβικού τύπου (Sjömandshjem) σε ένα trendy άχρωμο ξενοδοχείο, σαν αυτά που μπορείς να βρεις σε κάθε μικρή σκανδιναβική πόλη που έχει κάποια σχετική τουριστική κίνηση. Το ξενοδοχείο φαίνεται πως έχει πάρει στα σοβαρά ορισμένα πράγματα, με πρώτο και καλύτερο το ότι έχει απαγορέψει -δια ροπάλου- το κάπνισμα σε όλους ανεξαιρέτως τους κλειστούς χώρους του. Κάθε δωμάτιο έχει έναν αισθητήρα καπνού, συνδεδεμένο με την πυροσβεστική. Καταλαβαίνεις τι συμβαίνει αν τυχόν μπει ο διάολος μέσα σου; Σε αυτό που καταλαβαίνεις, σε παρακαλώ να προσθέσεις και ένα πρόστιμο των 2500 Κορωνών Δανίας. Δεν καπνίζω, δεν το δοκίμασα, δε με νοιάζει...

Έτσι και καπνίσεις εδώ μέσα, σε πήρε και σε σήκωσε!

Όλα κι όλα, πέρα από τη Sony Bravia του δωματίου, είχα και δωρεάν ασύρματο ίντερνετ (€148,00 η διανυκτέρευσις). Αυτό που δεν είχα πάρει, ήταν το notebook και στις ημέρες που ακολούθησαν, αυτό θα αποτελούσε τη μοναδική ψυχαγωγία μου. Κι αν εγώ είχα κάθε λόγο να χαίρομαι που είχα φτάσει εκεί που είχα φτάσει και είχα κάνει ασκήσεις επί χάρτου για το πού θα πήγαινα το επόμενο διήμερο, φαίνεται πως ο καιρός είχε άλλα σχέδια για μένα...

ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑ ΣΤΙΣ ΦΕΡΟΕΣ... (Παρτ 1)

2008-05-10T21:44:00.006+03:00

Οι Νήσοι Φερόες ήταν ένα από τα μεγάλα ταξιδιωτικά μου απωθημένα... Δεκαοκτώ κουκκίδες γης, κάπου ανάμεσα στις ακτές της Νορβηγίας και την Ισλανδία, εκεί που ο Βόρειος Ατλαντικός συναντά τη Βόρειο Θάλασσα. Η απόφαση είχε ληφθεί από τον περασμένο Νοέμβριο, προκειμένου να κρατήσω το κόστος σχετικά χαμηλά. Βέβαια, δεν είχα λάβει σοβαρά υπ' όψιν ορισμένες μικρολεπτομέρειες, οι οποίες στην πορεία απεδείχθησαν σχεδόν καταστροφικές...

Η πρώτη μέρα ήταν ημέρα πτήσεων... Με την πρωινή πτήση της Swiss αναχώρησα από την Αθήνα στις 06:40 για να φτάσω στη Ζυρίχη στις 08:30 και να αναχωρήσω στις 10:40 για Κοπεγχάγη όπου και έφτασα στις 12:20. Ως εδώ όλα υπέροχα... Είχα άλλες 6 ώρες περίπου μέχρι την τρίτη πτήση της ημέρας, οπότε αποφάσισα να πεταχτώ μέχρι το πανέμορφο Malmö, στο οποίο φτάνει κανείς μέσα σε 20 λεπτά από το Αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης.

Ο καιρός ήταν υπέροχος στο Malmö. Τι καλύτερο λοιπόν από μια βόλτα στα πάρκα και στους δρόμους της πόλης. OK, το παραδέχομαι, οι παρακάτω φωτογραφίες το αδικούν το Malmö... Δεσμεύομαι για καλύτερες στη συνέχεια...

ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΓΟΥΛΑ ΣΤΙΣ ΝΗΣΟΥΣ ΦΕΡΟΕΣ...

2008-04-22T21:19:00.003+03:00

ΠΑΣΧΑ: Περίοδος Νηστείας και Περισυλλογής

...γιατί όχι και ξεκούρασης; Το τίμιο τούτο μπλογκ φεύγει για σύντομες διακοπές σε έναν ασυνήθιστο ταξιδιωτικό προορισμό και πάει να κάνει "αρπαχτή" στις επαρχίες του Βασιλείου της Δανιμαρκίας. Αν όλα πάνε καλά, θα είμαι μαζί σας και πάλι, λίγο πριν την πρωτομαγιά μαζί με όλα τα παραλειπόμενα, έκτροπα και παρατράγουδα από το promo tour μου στις Νήσους Φερόες! Ο σκοπός του ταξιδιού είναι και ιερός αφού -εκτός των άλλων- θέλω να προωθήσω την πρώτη δισκογραφική δουλειά της λαοφιλούς πρωτοεμφανιζόμενης καλλιτέχνιδος Άννας Γούλα...

Στις ημέρες που έρχονται, εύχομαι να περάσετε όσο γίνεται καλύτερα με τις οικογένειες και τους φίλους σας! Νά 'στε καλά όλοι!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2008-04-06T22:22:00.004+03:00

Σήμερα αποφάσισα να μην αναρτήσω κάτι σχετικό με κάποιο ταξίδι μου. Έλαβα μία πρόσκληση για μία ενδιαφέρουσα εκδήλωση-συζήτηση που γίνεται την ερχόμενη Παρασκευή, στα πλαίσια της παρουσίασης του βιβλίου "Ο Τουρκικός Στρατός" των Ahmet İnsel και Ali Bayramoğlu.

Οι εκδόσεις Βιβλιόραμα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου "Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ Ένα πολιτικό κόμμα, μια κοινωνική τάξη", που επιμελήθηκαν επιστημονικά ο Αχμέτ Ινσέλ και Αλί Μπαϊράμογλου και κυκλοφορεί στα ελληνικά με επιμέλεια της Σίας Αναγνωστοπούλου και του Στρατή Μπουρνάζου (μετάφραση από τα τουρκικά: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου, Αμαρυλλίς Λογοθέτη, Ιλεάνα Μορώνη).

Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 11 Απριλίου, ώρα 19:00
στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20).

"Ο τουρκικός στρατός αποτελεί, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της Τουρκίας, έναν μεγάλο "γνωστό-άγνωστο". Παρά τον καθοριστικό ρόλο του σε πλήθος πεδίων (από την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική μέχρι την οικονομία και την εκπαίδευση), είναι ένας θεσμός για τον οποίο ελάχιστα γνωρίζουμε. Παρόλο που η σκιά του πέφτει βαριά στην κοινωνία, ο ίδιος ο στρατός παραμένει στο ημίφως. Η αφαίρεση αυτού του πέπλου, η μελέτη των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, συνιστά βασικό προαπαιτούμενο σε κάθε συζήτηση για τη γειτονική χώρα: ο στρατός, εξαιτίας της βαρύτητάς του, αναδεικνύεται σε προνομιακό πεδίο έρευνας συνολικά για την τουρκική κοινωνία του 20ού αιώνα. Ταυτόχρονα, αποτελεί κλειδί για την κατανόηση της σημερινής Τουρκίας, σε ένα τοπίο που συνθέτουν ανοιχτά ζητήματα όπως η ένταξη στην Ευρώπη, η διεύρυνση της δημοκρατίας, το Κουρδικό, η άνοδος του ισλαμισμού και του εθνικισμού. Στον τόμο αυτό, δεκατρείς από τους σημαντικότερους Τούρκους επιστήμονες και στοχαστές (ιστορικοί, οικονομολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και αναλυτές) μελετούν σφαιρικά τον τουρκικό στρατό, εξετάζοντας όψεις όπως: η σχέση του με την πολιτική, τα κοινωνικά του ερείσματα, ο ρόλος του στην ανάπτυξη του τουρκικού καπιταλισμού, η θέση του στο εθνικό φαντασιακό και την κυρίαρχη ιδεολογία, η σημασία των πραξικοπημάτων, οι ιστορικές σχέσεις στρατού και τουρκικής Αριστεράς, ο νέος ρόλος του στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της ηγεμονίας των ΗΠΑ. Συγκροτούν, έτσι, ένα σημαντικό σώμα στοιχείων, προτάσεων και ερμηνευτικών σχημάτων στην έρευνα για τον τουρκικό στρατό, και τον στρατό γενικότερα. Πέρα όμως από τη γνωστική συνεισφορά, αξίζει να επισημανθεί και η οπτική των συγγραφέων, η οπτική του ενεργού πολίτη. Μακριά από τα στερεότυπα, με κριτική ματιά, αποκαθηλώνουν τον τουρκικό στρατό από το βάθρο τού "υπεράνω κριτικής" θεσμού, υπηρετώντας ένα μορφωτικό και ταυτόχρονα απελευθερωτικό πρόταγμα. Λειτουργούν, λοιπόν, ως αποδέκτες αλλά κυρίως ως ηγήτορες μιας νέας εποχής για την Tουρκία, κατά την οποία η κοινωνία, με μικρά ακόμη και διστακτικά βήματα, αρχίζει να αναρωτιέται, να αναστοχάζεται ίσως την ιστορία της, και μαζί με αυτήν και την ιστορία του στρατού της. Για όλους τους παραπάνω λόγους, θεωρήσαμε ότι η έκδοση αυτού του βιβλίου στα ελληνικά είναι απαραίτητη..."